The battle of Citizen Kane
The battle of Citizen Kane is een documentaire over het gevecht tussen Orson Welles en Randolph Hearst over Welles' Citizen Kane. Deze wereld klassieker heeft u vast gezien, of erover gehoord. De documentaire laat zien wat er allemaal speelde en gebeurde tussen deze twee mannen. In mijn recensie lezen jullie meer over de karakters van deze beroemde, machtige mannen..hun doelen.. macht en zwakheden..wat er afspeelde in hun hoofd...en wat voor gevolgen die hadden...
“The battle of Citizen Kane”
Hij was enig zoon van de rijke mijner George Hearst en zijn vrouw Phoebe Hearst. Hij was een intelligente kind die interesse had in toneel, kunst en architectuur. In 1887 nam William Hearst het familiebedrijf, de San Francisco Examiner, over van zijn vader. William Hearst bouwde deze krant uit tot een uitgeversimperium, dat bij zijn dood uit bijna veertig kranten en tijdschriften bestond. Hij werd verliefd op de actrice Marion Davies. In 1941 wilde hij de film Citizen Kane vernietigen omdat hij en Marion belachelijk werden gemaakt. Hij was een alles verzamelaar en liet een enorm monument voor zich maken. The Hearst Castle. Hij overleed in de huis van Marion Davies in 1951.
Orson Welles groeide op in Chicago.Hij was de tweede zoon van een uitvinder en een concertpianiste. Op jonge leeftijd bleek hij een gave te hebben voor piano, goochelen, poëzie, acteren, striptekenen en schilderen. Na zijn studie regisseerde en speelde toneel op verschillende plekken in de wereld.
Welles werd wereldberoemd in 1938 door een radiouitzending van The War of the Worlds. Met een contract van de RKO maakte hij de beste film allertijden: Citizen Kane, die de hoogtepunt en keerpunt van zijn carrière zou worden. In zijn laatste jaren leefde hij in armoede en leed aan obesitas. Hij overleed in 1985 door een hartaanval.
William Randolph Hearst was een ouderwetse man die revolutionaire ideeën had die hij werkelijk maakte. Hij geloofde in macht met geld. Toch was hij niet zo oppervlakkig, hij wist precies hoe hij de media moest aanpakken om macht te krijgen en zijn stem te laten horen. Hij had wel politieke doeleinden, maar in zijn hart wist hij dat het alleen ging om hemzelf, en zijn wil. Zo was hij grootgebracht. Als een verwende, en een intelligente jongen die interesse had in toneel, kunst en in monumenten, was zijn toekomst al voorspelbaar. Hij gebruikte een hele andere stijl, en maakte van een klein krant een grote sensatiekrant die moest groeien. Hij wilde met zijn artikelen naast het volk zijn, maar ook geld verdienen. Hij was eerst een klein krant, maar de kracht zat erin. Hij noemde zijn kleine sensatiekrant ''Monarch of the Dailies.'' Met zijn inzet werd hij de grootste krantenmagnaat. Misschien had hij de krant grootgebracht naar onze tijd. Tegenwoordig wordt zijn aanpak nog steeds gebruikt: sensatie wordt gecreëerd om de krant te vullen, maar in beperkte mate. Dit volk houdt meer van inhoud en feiten.
Orson Welles is net als Hearst opgegroeid als een genie. Hij geloofde meer in zichzelf dan in geld en macht. Hij was macht, zijn creativiteit en intelligentie zouden hem naar het toppunt brengen. Hij was jong en gebruikte zijn toneeltalent om hogerop te komen. Hij werd beroemd met zijn radioprogramma “War of the Worlds” hij vertelde een sciencefictionverhaal waarin de mensheid door wezens van de planeet Mars wordt aangevallen. Welles streefde ernaar het hoorspel zo realistisch mogelijk te maken: zijn hoorspel leek een gewoon muziekprogramma op zondagavond, dat plots door steeds meer verontrustende nieuwsberichten werd onderbroken. Veel luisteraars raakten in de war, en dachten dat New Jersey echt door marsmannetjes werd aangevallen, waardoor een geweldige paniek uitbrak. Hij werd meteen wereldberoemd waarna hij een contract aangeboden kreeg van de RKO. In de documentaire zag ik hoe veelzijdig hij was; op een werkelijk hilarische persconferentie zag je hem met uitgestreken gezicht verklaren dat hij echt geen idee had dat het War of the Worlds-programma paniek zou kunnen veroorzaken. Je zou werkelijk nooit kunnen voorspellen wat voor gedachten er spookten in zijn geniale hoofd. Het zou nu onmogelijk zijn om de volk op zijn manier te manipuleren, omdat het volk zich niet makkelijk laat manipuleren.
Deze twee mannen, beiden showfiguren, wilden alleen het gene bereiken waarnaar ze verlangden. In beiden zag ik geen liefde voor het beroep. Ze streefden beiden naar succes en macht. Ze waren in alle opzichten verschillend, maar leken toch op elkaar. Hearst geloofde in de traditionele macht van de krant. Hij was de krantenmagnaat en was groot, toen plots Welles - letterlijk - op het toneel verscheen. Welles geloofde in creativiteit, had een magisch succes in alles wat hij deed. Hij had oog voor radio en film. De journalistieke aanpak van Hearst en Orson had overeenkomsten. Beiden geloofden in de succes van de sensatie. Maar de weg die ze bewandelden was anders. Daarom waren ze elkaars rivalen. Orson minachtte de positie van deze oude man en wilde een geweldig film van zijn carrière maken: Citizen Kane.
De film vertelt het verhaal van Charles Foster Kane, een man die niet in staat is om liefde te uiten voor iets anders dan macht. Kane, een rijke krantenmagnaat (gespeeld door Orson Welles), sterft aan het begin van de film in Xanadu, zijn grote maar vervallen landhuis te Florida. De film begint bij het overlijden van de mediamagnaat Charles Foster Kane die op zijn sterfbed zijn laatste woord, "rosebud" uitspreekt. De bijnaam van Hearst minnares, Marion Davies. De reporter Jerry Thompson gaat op onderzoek uit naar de betekenis van Kane's laatste verzuchting.. Een filmjournaal vertelt hierna het leven van Kane, zoals het bekend staat in de media. Deze film is de belichaming van de zogenaamde "American Dream", oftewel: het met niets beginnen en door hard (en meedogenloos) werken je fortuin vergaren. Maar de film zet tevens kritische kanttekeningen bij dit droombeeld en stelt ze tegenover het menselijk geluk, of het verlies daarvan.
Hears merkte dat het zijn personage was die zou spelen in de film. Hearst wendde al zijn macht aan om het uitbrengen van de film tegen te houden. Zonder succes: de film was een doorslaand succes en is ook vanwege het innovatieve gebruik van filmtechnieken één van de grootste filmklassiekers allertijden. Hearst zei dat hij niet zozeer teleurgesteld was in de manier waarop Orson Welles gestalte gaf aan zijn leven, maar meer in de manier waarop Davies was geportretteerd, in de vorm van talentloze zangeres Susan Alexander. Davies was een licht komische actrice, die door toedoen van Hearst in zware drama's terechtkwam. Hierom probeerde hij te voorkomen dat de film een succes werd. Eerst bood hij RKO-baas aan, de kosten van het maken van de film te vergoeden als hij de negatieven mocht vernietigen, maar toen deze weigerde, zorgde hij voor een boycot van de film. Alle kranten en radiostations uit zijn mediaconglomeraat werd verboden om de film te noemen of advertenties te plaatsen. Hij bedreigde ze met een rechtzaak die ze “nooit hadden meegemaakt.”
Welles heeft echter altijd ontkend dat Kane enkel is gebaseerd op Hearst of een ander persoon, maar een verzameling is van verscheidene machtige personen uit de jaren dertig. Citizen Kane zou released worden en het was toen echt een Orson Welles project. De film was een cause célèbre. Ondanks de grote publiek werd Citizen Kane een commerciële flop door de boykot. Nooit meer kreeg Welles de volledige artistieke vrijheid over zijn films, en door een gebrek aan commerciële successen kreeg hij weinig aanbiedingen als regisseur, waardoor hij enkele jaren geen film kon regisseren. Hij vernietigde zijn leven met het zoeken naar innerlijke rust die hij dacht te vinden in de macht van de media.
Toen Hearst zag dat hij de presidentschap niet kon kopen, begon hij alles te kopen en te maken die hij wilde, en begroef zich uiteindelijk in zijn ruime kunstwerk, the Hearst Castle. Hij wilde alles verzamelen die hij zijn hartje begeerde, maar vond nooit de innerlijke rust waarnaar hij eigenlijk op zoek was.
Deze twee mannen waren eigenlijk egoïsten die niet verder dan hun eigen wil konden kijken. Daarom waren ze zelfdestructief. Ze hebben een enorme bijdrage geleverd op de cinema, radio en krantenwereld. Ik durf te beweren dat we het niveau van de journalistiek toch aan ze te danken hebben. De geniale, revolutionaire en uitdagende ideeën hebben het gebied hoger en breder aan de horizon van de journalistiek gestrekt. © 2007 - 2009 Sensing, gepubliceerd in Artiesten (Muziek en Film) op 08-11-2007. Het auteursrecht van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van Sensing is vermenigvuldiging van dit artikel verboden. Meer...
Gerelateerde link
The battle of Citizen Kane.Verwante artikelen
- Citizen Kane: beste film ooit: Citizen Kane word door filmcritici als beste film aller tijden verkozen. Orson Welles regiseerde deze film toen hij pas 24 jaar was.
- Recensie: There Will be Blood: Een recensie van There Will be Blood, gebasseerd op Upton Sinclair's roman "Oil!" uit 1927 over oliemagnaat Daniel Plainview uit Californië die met zijn zoontje zijn bedrijf ui…
- De unieke stijl van Film Noir: De Film Noir. Er is heel weinig bekend over dit genre, terwijl het in de jaren ’40 zo populair was. Daarom is hieronder het genre eens uitgediept.
- Green Street Hooligans - Recensie: De film Hooligans gaat over een jongen die, nadat hij van Harvard wordt geschopt, in aanraking komt met de hooliganscene. Elijah Wood speelt de hoofdrol in deze film, die i…
- Pier Paolo Pasolini en zijn films - La ricotta (1963): Pier Paolo Pasolini (1922-1975) was een Italiaans schrijver en tekenaar, maar de meesten zullen hem kennen als regisseur van films. In deze reeks van ar…
Bronnen en/of referenties
- Achtergrond-dvd: The battle of Citizen Kane
- Film: Citizen Kane
- Wikipedia: Orson Welles
- Wikipedia: William Randolph Hearst
Reageer op het artikel "The battle of Citizen Kane"
Er zijn nog geen reacties geplaatst op dit artikel.
