Artiesten en Popmuziek

Definitief afscheid van The Eagles

Definitief afscheid van The Eagles

Na 28 jaar heeft de in de jaren '70 succesvolle Amerikaanse rockband The Eagles weer eens een studio-album uitgebracht, getiteld 'Long road out of Eden'. In de VS en Engeland hebben de verkoopcijfers in enkele weken records gebroken. De meeste Eaglesfans hebben dit album dan ook lovend ontvangen. Toch hebben de heren musici, na een beperkt aantal concerten wereldwijd, aangekondigd definitief een punt achter de samenwerking te zetten en geen cd meer als groep op te nemen.


Kort historisch overzicht

Hoewel The Eagles al meer dan 30 jaar bestaan is het laatste album pas de zevende plaat die ze uitgebracht hebben. De band werd opgericht in Los Angeles in 1971. In de beginjaren maakten ze overigens nog geen rock, maar meer country-achtige songs als 'Take it easy' en het typische Amerikaanse bluegrass. De band bestond aanvankelijk uit vijf leden: zanger Glenn Frey, drummer Don Henley en de gitaristen Joe Walsh, Randy Meisner en Bernie Leadon. Enkele jaren later werd de groep versterkt met gitarist Don Felder. Leadon en Meisner verlieten enkele jaren later de groep. Laatstgenoemde werd vervangen door Timothy Schmit. In deze samenstelling hebben ze nu een aantal concerten afgewerkt.

De grootste populariteit stamt nog uit de jaren '70. De doorgewinterde fans beschouwen het album 'Hotel California' uit 1976 als het toppunt. Er werden meer dan 16.000.000 exemplaren van verkocht. De titelsong en een nummer als 'New kid in town' zijn in de loop der jaren grijs gedraaid en komen ook voor in de diverse eindejaarslijsten van allerlei muziekzenders. Persoonlijk gaat mijn voorkeur uit naar het in '75 verschenen album 'One of these nights' met de prachtige ballad 'Hollywood waltz' en het psychedelisch aandoende instrumentale 'Journey of the sourcerer'.

In 1979 verscheen 'The long run'. Het overtrof eerdere producties niet echt. Er werd lang gedacht dat dit het laatste studio-album zou zijn. De spanningen tussen de bandleden zijn legendarisch, mede veroorzaakt door drank- en drugsgebruik. Toen de groep in 1982 uit elkaar viel zwoeren Henley, Frey en Walsh nooit meer gezamenlijk op het podium te zullen gaan staan. Allen begonnen daarna een solocarrière met wisselend succes. In 1994 kwamen ze na allerlei omzwermingen weer bij elkaar. In de tussentijd waren ze alleen voor enkele ceremonies bij elkaar gekomen, zoals toen de band werd opgenomen in het 'The rock and roll hall of fame'-museum in Cleveland. Ook werden een aantal zgn. reünie-concerten gegeven met torenhoge toegangsprijzen. Toen al werd duidelijk dat de heren nog best een keer samen wilden werken als het financieel maar wat opleverde, want alleen de solocarrière van Don Henley was nog redelijk succesvol gebleken. Vanaf 1994 trad de groep weer af en toe op en nam een live-album op met de merkwaardige titel 'Hell freeze over'. Deze Amerikaanse uitdrukking wat zoveel betekent als 'over m'n lijk' bezigde Don Henley toen hem, nadat de groep in 1982 uit elkaar ging, gevraagd werd wanneer ze weer zouden samenwerken. Alleen het meeslepende 'The last resort' beschouw ik als een hoogtepunt van deze cd.

Het laatste album

'Long road out of Eden' is bepaald geen vernieuwend album. De echte liefhebbers mokken daar niet over, maar de kritische luisteraar zou denken, als hij het niet zou weten, dat het een plaat uit de jaren '80 is. De single 'How long' is dan ook een oud nummer, te horen in de reclamespotjes. De rest van het album is nieuw geschreven.

Op de eerste van de dubble-cd staan nummers die vertrouwd zijn, de sound die de groep beroemd maakte. De leden speelden wel met de gedachte om hun muziek te moderniseren, maar besloten toch trouw te zijn aan zichzelf.

Op de tweede cd wordt wat meer geëxperimenteerd. Het titelnummer 'Long road out of Eden' handelt over de oorlog in Irak en de culturele vervlakking van de Amerikaanse samenleving. Het nummer duurt met z'n tien minuten iets te lang voor een moderne popmuziekliefhebber. Lovesongs gaan niet meer over vrouwen, maar herhaaldelijk over kinderen.

Eigenlijk zijn de bandleden al van even voor de eeuwwisseling met horten en stoten bezig aan deze laatste plaat. Ze hebben volgens eigen zeggen gewacht tot de slechte muziek van de voorbije jaren impopulair zou worden en de tijd weer rijp was voor hun kunstje.

Voor de verkoop van 'Long road out of Eden' sloten The Eagles in de VS een spraakmakend contract af met de supermarktketen Wallmart. Dat zou hetzelfde zijn als bij ons het nieuwste album van Marco Borsato alleen bij de Aldi verkrijgbaar zou zijn. De echte fans hebben de 'dubbelaar' desalniettemin massaal aangeschaft en zullen ervan genieten. De critici, waaronder ik mezelf ook reken, vinden 2 cd's iets te veel van het goede. Zij denken eerder dat de groep het te doen is om de pecunia om nog één keer in de schijnwerpers te staan, dan dat ze echt iets nieuws ten gehore wilden brengen. Maar afwachten of het afscheid nu echt definitief is. Ze zijn er al eens eerder op teruggekomen.
© 2007 - 2009 Staal, gepubliceerd in Artiesten (Muziek en Film) op 29-11-2007. Het auteursrecht van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van Staal is vermenigvuldiging van dit artikel verboden. Meer...

Verwante artikelen


Reageer op het artikel "Definitief afscheid van The Eagles"


Er zijn nog geen reacties geplaatst op dit artikel.