Gitaarinterview met Mark Knopfler 1979

Mark Knopfler beheerst verschillende gitaartechnieken zoals 'fingerpicking', 'clawhammering' en 'frailing' op zowel elektrisch als akoestisch gitaar waarmee hij een mix van liedjes speelt variërend van folk, rock tot blues. Met Dire Straits heeft hij een onderscheidend geluid ontwikkeld door het combineren van de beste delen uit traditionele en hedendaagse muziekstijlen. In dit artikel gedeelten uit een interview dat Knopfler gaf met het blad Guitar Player in 1979.

Zwarte Amerikaanse blues

Zoals zoveel Britse pop-gitaristen kwam Mark al op jonge leeftijd in aanraking met de zwarte Amerikaanse bluesmuziek. Hij luisterde veel naar blues-gitaristen zoals Blind Willie McTell, Lonnie Johnson, Blind Blake, en B.B. King. "Ik heb R&B in mijn bloed zitten," zegt Mark. "Op mijn zestiende kwam ik in aanraking met Chicago Blues en B.B. King. Lonnie Johnson heeft een zekere invloed op me gehad. Maar ik ging de muziek niet noot voor noot naspelen. In plaats daarvan absorbeerde ik iets van de geest van de muziek."

Hofner V-2

Knopfler was vijftien toen hij zijn eerste gitaar, een rode Hofner V-2, kreeg. Hij nam nooit muzieklessen maar luisterde naar verschillende gitaristen op platen en op de radio en ontwikkelde zo zijn eigen stijl. "Naast het luisteren naar blues-gitaristen, nam ik basis dingen op van The Shadows, de Everly Brothers, Duane Eddy, Rick Nelseon en Elvis." Op de middelbare school speelde hij met zijn Hofner in lokale bands. "Ik speelde met verschillende groepen in en rond Londen. Ik speelde zelfs bas voor een tijdje. Omdat ik geen elektrische gitaar had leende ik een akoestisch gitaar van een vriend. Eerst leerde ik 'fingerpick' en daarna begon ik een 'clawhammer' stijl te ontwikkelen. En al die tijd speelde ik zonder amplifier."

National steel gitaar

Na de middelbare school ging Mark de journalistiek in. Hij werkte een paar jaar voor een krant in Leeds. Daar kreeg hij zijn National steel gitaar uit 1928. Ook kreeg hij zijn eerste Gibson. Zowel Gibson als Nationals zijn voor Mark magische gitaren. Ondertussen begon Mark Engels te studeren en bleef hij met muziek bezig. Hij luisterde naar nummers en speelde het dan op zijn eigen manier na. Na zijn studie probeerde hij professioneel muzikant te worden, maar dat lukte niet goed. Hij zwierf door het hele land en deed allerlei baantjes. Uiteindelijk werd hij leraar Engels op een college. Daar waren ook gitaarlessen. Samen met de gitaarleraar speelde hij liedjes. "Ik ging ook naar scholen op het platteland waar ik kleine kinderen gitaar- en zangles gaf."

Cafe Racers

Tijdens zijn driejarige leraarschap richtte hij de groep de Cafe Races op, een rockabily R&B groep. "We speelden in pubs in Londen. Ik speelde op mijn Hofner en Gibson en had een 30-wat Selmer Thunderbird amplifier. Ik gebruikte geen effecten. De groep bestond uit een gitarist, bassist, drummer en een zanger. De groep was geen goed middel voor de liedjes die ik schreef. We deden nummers zoals, Good Morning Little School Girl, ,Red Cadillac en A Black Moustache,' ,Move it,' een een paar duistere and Chuck Berry en Carl Perkins nummers. Ik gebruikte nauwelijks een plectrum, omdat ik met mijn duim en twee vingers dingen kon doen die ik niet met een plectrum kon."

Dire Straits

In de zomer van 1977 werd Dire Straits opgericht. David, Marks broer kwam naar Londen en deelde een flat met John Illsley. "We gingen samenspelen en werden vrienden. Dit was het middel dat ik nodig had om een groep te vormen. Alles was er en de tijd was rijp. Pick Withers voegde zich als drummer bij de band. We gingen wat toeren en verdienden geld voor een demo. Met de tape en wat geluk waren we op de goede weg. Mark gebruikte een aantal instrumenten. Twee Fender Strats, één met een DiMarzio pickup voor de bas dat een voller geluid geeft. Ook een mooie oude sunburst Telecaster en een Burns Baldwin elektrische gitaar. Heel af en toe werd ook een 1925 Gibson L-3 gebruikt. Ovation maakte een paar gitaren voor Mark. Zij bouwden twee Adamas gitaren, een 12 snarige en een 6 snarige. Daarnaast kreeg Mark een Ovation Legend. "Elke gitaar die ik bezit wordt gebruikt en heeft zijn doel. Ik gebruik verschillende amps, zoals Music Man met 12'' speaker. Ik gebruik ook een Morley volume pedaal. Gitaar spelen is een dwingende activiteit voor mij. Ik ben niet tegen het leren van techniek en ik ben zeker niet tegen het verkrijgen van nieuwe kennis."

Advies voor beginnende gitaarspelers

Mark: "Ik denk dat ze boogie woogie piano moeten leren spelen. Het is erg elementair. Ik had eerder een piano dan een gitaar. Een ander belangrijk iets is: blijf antwoorden aan je omgeving en probeer te reflecteren wat je voelt in een brede variëteit aan stijlen en liedjes. Ik wil slechts in staat zijn te spelen en mensen zich goed laten voelen met wat ik doe. Als je zo denkt dan kan alles gebeuren. En gewoonlijk gebeurt wat goed is."

Meer gitaren zijn te vinden in mijn special De gitaren van Mark Knopfler. © 2008 - 2010 Etsel, gepubliceerd in Artiesten (Muziek en Film) op 02-02-2008, laatst gewijzigd op 28-02-2008. Het auteursrecht van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van Etsel is vermenigvuldiging van dit artikel verboden. Meer...

Gerelateerde link

Mark Knopfler fansite.

Verwante artikelen

• Mark Knopfler vóór zijn Dire Straits' periode: We kennen Mark Knopfler vooral van zijn tijd bij Dire Straits en van zijn solocarrière daarna. Maar hoe zat het daarvoor? Voor zijn Dire Straits periode studeer…
• The Notting Hillbillies: The Notting Hillbillies is het hobbybandje van Mark Knopfler en een aantal vrienden. De band heeft tot op heden slechts 1 album uitgebracht. Wel treedt de groep zo nu en dan op, voor…
• John Illsley, bassist van Dire Straits: John Illsley is vooral bekend als bassist van Dire Straits. Maar al ten tijde van de band maakte hij twee soloplaten. Nadat Dire Straits op hield te bestaan richtte Jo…
• Missing...Presumed Having A Good Time - Notting Hillbillies: Missing...Presumed Having A Good Time uit 1990 is de enige plaat van de gelegenheidsband The Notting Hillbillies. De band bestaat uit Mark Knopfle…
• CD recensie: On Every Street - Dire Straits: Na een periode van zes jaar sinds het laatste megasucces van Brothers In Arms in 1985, verschijnt er een nieuw album van Dire Straits in 1991. De titel luidt: On…

Bronnen en/of referenties

• Guitar Player - Joel A. Siegel