Soundgarden: mode of monument?

Terwijl Nirvana zichzelf tot Goddelijke proporties speelde, Pearl Jam de basis legde voor een lange, succesvolle loopbaan in de populaire rock en Alice In Chains de liefhebber van de meest depressieve variant van grunge voortreffelijk bediende, ontstond er midden jaren ’80 nog een band in Seattle: Soundgarden.

Ontstaan en de eerste stappen (’84-’87)

Al in 1984 richtten Chris Cornell en Hiro Yamamoto de band op. Het kunstwerk The Sound Garden, in het Magnusus Park in Seattle, was de bron voor de bandnaam. Kim Thayil kwam gitaar spelen en na een aantal aftestingen werd Matt Cameron de drummer. In 1987 brachten ze bij het bescheiden Sub Pop label hun eerste EP uit: Screaming Life . Met nummers als Entering en Nothing To Say zetten ze zichzelf gelijk op de kaart. Recencenten en publiek waren het eens over de urgentie en de passie waarmee deze nieuwe formatie hun eerste stappen in muziekland zette. Grotere labels begonnen hun peilen te richten op Soundgarden.

Ultramega OK en Louder Than Love (’88-’90)

Ondanks alle aandacht brachten ze hun eerste album Ultramega OK (1988) nog uit bij een klein label. Het tempo van de ritmesectie was net als op de EP vrij hoog en deed wel denken aan het geluid van een aantal gewaardeerde punkbands van die tijd. Ze gingen in het voorjaar van 1989 voor het eerst in Europa op tour. Geleidelijk werden de ritmes langzamer en zwaarder en verwijderde de sound zich steeds meer van de punk. Muzikaal, maar ook qua performance, was de vergelijking met Led Zeppelin snel gemaakt. Ze tekenden bij het grote A&M Records en kwamen in het najaar van 1989 met het album Louder Than Love. Dit was de grote doorbraak, ook internationaal. Ze werden genomineerd voor de Grammy Best Metal Performance en de singles Loud Love en Hands All Over werden op MTV uitgezonden.

Badmotorfinger (’91-’93)

Met Ben Shepherd in plaats van de gestopte Hiro Yamamoto maakten ze in 1991 Badmotorfinger. De beslissing van MTV om Jesus Christ Post te verbieden kwam de band niet slecht uit. Niet veel later wilde Guns ’n Roses met Soundgarden als voorprogramma gaan touren. Veel punkpubliek haakte af en er kwamen met name metalliefhebbers voor terug.

Ondertussen was Nirvana tot mythische proporties gestegen en werd er steeds meer gesproken over grunge. Het was zo ineens zo hot dat er veel bandjes probeerden mee te liften op de mode en veel publiek grunge ging luisteren omdat dat cool was om te doen. Ondanks de wereldwijde rage bleef Soundgarden gewoon dezelfde zware, ritmische metalnummers maken. De singles van Badmotorfinger zoals Outshined en Rusty Cage (later gecovered door Johnny Cash) klonken als vanouds heel erg Soundgarden.

Superunknown en Down On The Upside (’94-’97)

In 1994 produceerde Soundgarden Superunknown. Dit album is nog altijd één van de best verkoche rock/metal-albums van de jaren ’90. Wat deze plaat bijzonder maakte was de combinatie van zware, duistere teksten, met toegankelijker en melodischer zanglijnen en gitaarpartijen. Een mainstream-rock publiek dat Soundgarden voorheen te donker vond, waardeerde Superunknown wel. De singles bereikten een groot publiek. Black Hole Sun en Spoonman kregen een MTV-Award en The Day I Tried To Live en Fell On Black Days werden ook door veel radiostations gedraaid.

Soundgarden’s laatste album Down On The Upside kwam in 1996 in de winkels te liggen. De Lollapalooza-tour deden ze samen met Metallica. Het geluid van de laatste tracks die ze schreven was experimenteler en er werden een aantal onconventionele instrumenten ingezet. Nummers als Pretty Noose en Blow Up The Outside World hadden nog wel succes, maar over het algemeen werd Down On The Upside zowel door publiek als de media veel minder ontvangen dan de voorgangers. Uiteindelijk kwamen de bandleden tot de conclusie dat ze zich niet meer 100% konden motiveren en besloten ze Soundgarden in 1997 op te heffen.

In ruim twaalf jaar hebben ze een solide en substantiële bijdrage geleverd aan het muzikale landschap en hun beste nummers komen vandaag de dag nog altijd voorbij in populaire en minder bekende uitgaansgelegenheden. © 2008 - 2010 Selflessness, gepubliceerd in Artiesten (Muziek en Film) op 01-11-2008, laatst gewijzigd op 30-11-2008. Het auteursrecht van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van Selflessness is vermenigvuldiging van dit artikel verboden. Meer...

Verwante artikelen

• Weezer Weezer erg goed: Er zijn van die bands die 1 wereldplaat uitbrengen, en daarna niets meer van dergelijk nivo. De band Weezer is zo'n band. Het debuutalbum Weezer uit 1994 is een fraaie mix van stevige…
• Cd-recensie: Muse – Black Holes and Revelations: Hieronder kan je de recensie van de nieuwste cd van Muse lezen, Black Holes and Revelations! Een aanrader om te kopen!
• Burzum en black metal: Black metal is het ondergeschoven kindje van de heavy metal. Het kenmerkt zich door een misantropische thematiek, of zelfs satanisch en paganistisch. De kiem voor het genre werd gelegd…
• Metal, niet alleen satan en geweld: Metal, voor veel mensen een directe associatie met de duivel, harde muziek, jongens en mannen met lang haar en geweld. Veel vooroordelen en misverstanden dus. Tijd voor ee…
• De verschillende gezichten van metal: Metalmuziek is een genre met vele kanten. Mensen associeren het snel met een hoop lawaai en geschreeuw over Satan. Dit hoeft echter niet altijd zo te zijn. Ook de metalm…

Bronnen en/of referenties

• http://en.wikipedia.org/wiki/Soundgarden
• http://en.wikipedia.org/wiki/Grunge_music
• Soundgarden: de koning van de metal, Chris Nickson