Killing Joke, een onderschatte band

Killing Joke is een invloedrijke Britse band, die in de jaren tachtig een hoogtepunt bereikte en tegenwoordig nog steeds actief is. De muziek ligt aan de basis van een stroming die later industrial is gaan heten. De teksten zijn niet gespeend van zwarte humor en cynisme.

Historie Killing Joke

In de jaren tachtig lag de muziekwereld enigszins op zijn kont. Na de jaren zeventig waarin hardrock, disco, en punk geboren werden, werd er door sommige bands gexperimenteerd met nieuwe stijlen. Het was duidelijk dat de punk geen toekomstperspectief bood, het was een zeer vlak genre waarin muzikaal niet veel interessants werd uitgevonden. De punkattitude leefde wel voort aangezien de economie begin jaren tachtig op een laag pitje stond; de werkloosheid was hoog. Op deze ondergrond groeide een band, genaamd Killing Joke, die vooral ritmisch gezien een nieuwe weg insloeg.

Begin 1979 speelden drummer Paul Ferguson en keyboardspeler Jeremy 'Jaz' Coleman in de Matt Stagger band te Notting Hill, London. Beide vertrokken om Killing Joke op te richten. Via advertenties in muziekbladen werden gitarist Kevin 'Geordie' Walker en bassist Martin 'Youth' Glover ingelijfd. Volgens Coleman was hun credo: "To define the exquisite beauty of the atomic age in terms of style, sound and form".

De beginjaren en daarna

De eerste Killing Joke singles waren primitieve punkrock songs, die soms waren gemixed met elektronische muziek. Killing Joke's debuut EP, Turn to Red, kwam onder de aandacht van de legendarische DJ John Peel die dol was op de sound van de band en ze veel airplay gaf. Ze ontwikkelden deze sound in een meer strakke, agressieve richting, in de richting van heavy metal. Deze stijl is hoorbaar op de eerste twee albums, Killing Joke (1980) en het hardere What's THIS For...! (1981). Gedurende deze tijd werd er intensief getourd door Engeland. Zowel post punk als heavy metal fans waren geinteresseerd in Killing Joke door singles als 'Follow the Leaders' (1981).

Mede vanwege hun sarcastische image werd Killing Joke beroemd en berucht gezien de controverse die de band nogal eens uitlokte. Een promotieposter en later hoesfoto van een compilatie album liet een katholieke priester zien die een rij saluerende Nazi's groet (onnodig te zeggen dat dit een bijtend commentaar is opde katholieke kerk). Sommige muziekjournalisten betitelden de band zelfs als facistisch. Een misvatting, want Killing Joke is altijd een a-politieke band geweest. De beelden die ze gebruikten waren bedoeld als ironisch of cynisch commentaar op de onrechtvaardige wereld. De muziek was strak, met stevig gitaarspel en zang, ondersteund door een pompende ritmesectie. Deze stijl is later industrial of industrial metal genoemd.

Het derde album Revelations bereikte nummer 12 in de UK Top Albums. Tegen deze tijd verhuisde Coleman, die zich steeds meer met het occulte bezig ging houden, naar IJsland en nam de groep mee. Hij was ervan overtuigd dat de aarde zou vergaan. Na een tijdje keerde de band terug naar Engeland en met een nieuwe bassist (Paul Raven) ging men verder met touren en LP's opnemen. In de daarop volgende jaren volgden er albums die met wisselend succes werden ontvangen. Ook was er tijd voor solo-projecten en het produceren van andersmans werk. Coleman -die altijd al geïnteresseerd was in klassieke muziek- is tevens dirigent van het Auckland philharmonisch orkest (hij is woonachtig in Nieuw Zeeland), en studeerde Oosterse muziek in Egypte.

De bekendste Killing Joke single is wellicht Love Like Blood, afkomstig van het album Nighttime uit 1985. Op deze plaat is een meer toegankelijke poppy stijl te horen. Tegenwoordig is de band nog steeds bij elkaar (na een reunie in 2003), maakt platen, en treedt op.

Onderschat maar tevens geliefd

Van de volgende bands is bekend dat hun muziek is beïnvloed is door die van Killing Joke:

• Nirvana
• Ministry
• Niine Inch Nails
• Napalm Death
• Tool
• Prong
• Metallica
• Primus
• Jane's Addiction
• Soundgarden
• Rammstein
• Korn

De albums

• Killing Joke (1980)
• What's THIS For...! (1981)
• Revelations (1982)
• Fire Dances (1983)
• Night Time (1985)
• Brighter than a Thousand Suns (1986)
• Outside the Gate (1988)
• The Courtauld Talks (1989)
• Extremities, Dirt & Various Repressed Emotions (1990)
• Pandemonium (1994)
• Democracy (1996)
• Killing Joke (2003)
• Hosannas from the Basements of Hell (2006)