Thin Lizzy, Ierse hardrock

Thin Lizzy was een briljante hardrockband uit Dublin, Ierland, die vooral in de jaren '70 en '80 tot grote hoogten steeg. De band werd geleid door de charismatische zanger, bassist, componist en poëet Phil Lynott. Lynott was de zoon van een Braziliaanse vader en Ierse moeder; zijn muziek was Iers, warmbloedig en hardrock ineen. De band is altijd een vergaarbak van talent geweest. De volgende namen hebben allemaal bij Lizzy hun sporen verdiend: Gary Moore, Midge Ure, John Sykes, en Snowy White.

Phil Lynott

Philip Parris Lynott werd geboren in West Bromwich, Engeland, op 20 augustus 1949. Hij was de zoon van een Braziliaanse vader en een Ierse moeder; hij groeide op bij zijn oma Sarah in Dublin. In zijn liedjes refereerde hij meerdere malen aan zijn oma en zijn jeugd. In de jaren '60 begon Lynnot te spelen in allerlei bandjes. Met zijn jeugdvriend Gary Moore speelde hij in Skid Row; de talentvolle gitarist Moore was beinvloed door Fleetwood Mac's Peter Green, en Jeff Beck. Hij debuteerde op 16-jarige (!) leeftijd op de single "New Places, Old Faces". Het talent van Lynott was eigenlijk nog groter. Hij leerde zichzelf basgitaar spelen, en de band Thin Lizzy werd opgericht. Met gitarist Eric Bell en drummer Brian Downey werd de basis gelegd voor een uiterst succesvol trio. De samenstelling van de band was evenals de muzikale richting uniek; een zwarte forntman in een Ierse hardrock band die zong en de bas bespeelde, begeleid door topmuzikanten. De band verhuisde naar Londen, en bracht zijn eerste LP uit in 1971. De muziek werd opgepikt door de legendarische DJ John Peel, en vanaf dat moment werd Thin Lizzy groot. De combinatie van Ierse invloeden, hardrock, en een frontman die zong als een artiest uit de Motown-stal was fenomenaal. Daarnaast was het gebruik van dubbele gitaarpartijen en twin-solos een nieuwigheid die later veel gecopieerd is. In de periode tot 1983 bracht de band vele studio- en live-albums uit. De band viel uit elkaar in 1982/83. Vele personeelswisselingen hadden al plaatsgevonden, en Gary Moore was al eens tergugekeerd op het oude nest en opnieuw vertrokken.

Een drugsverslaving (heroine) en andere problemen hebben Phil Lynott gesloopt. Nadat de band uit elkaar gevallen was, heeft hij meerdere malen verklaard dat hij kapot was van de breuk. Na de split-up bracht hij 2 uitstekende solo-albums uit, en was verbonden aan verschillende projecten. Maar het ging bergafwaarts met het grote talent. Hij werd niet utgenodigd door zijn oude vriend Bob Geldof voor het Live-Aid project, een mega-popfestival bedoeld voor hongerend Afrika. Met de opkomst van punk en new wave raakte hij een beetje in de vergetelheid. Phil Lynott overleed in een ziekenhuis in Salisbury op 36-jarige leeftijd. Een nier- en lever-infectie werden hem fataal. Vanwege zijn grote bijdrage aan de muziek, kreeg hij in 2005 een bronzen standbeeld in Dublin. Bij de ceremonie waren alle oud-Thin Lizzy leden en Phil's moeder Phyllis aanwezig. Ieder jaar vindt op de sterfdag van Philip Lynott een tribute-happening plaats in Dublin. Het gebeuren heet Vibe for Philo, en is een ontmoetingsplek voor de vele fans en muzikanten. Tijdens de happening wordt zijn muziek gespeeld door ander bands.

Bekijk hier de live-uitvoering van Dear Miss Lonely Hearts, met een duidelijke boodschap aan meneer Bob Geldof.

Thin Lizzy

De grote kracht van deze band vind ik dat men zich niet schaamde voor eigen afkomst. Hoewel de stijl gerust hardrock genoemd mag worden, waren de muzikale themaatjes en teksten altijd doorspekt met Ierse folk-invloeden. Natuurlijk speelt ook de huidskleur van Lynott een rol in de muziek, een zwarte uit Ierland in een hardrockband, wie verzint er zoiets?
Een ander belangrijk kenmerk is het gebruik van twin-solo's. De gitaristen Gary Moore, Brian Robertson, Scott Gorham, en John Sykes blonken al uit door hun eigen spel, maar het tegelijkertijd soleren was een muzikale nieuwigheid. Met heel veel gevoel voor harmonie stapelden ze de mooiste dingen op elkaar. Het fenomeen werd later vaak herhaald in bands zoals Iron Maiden, en Metallica. Een zingende bassist was ook vrij uniek. De band is begonnen als trio, een line-up die ook gebruikt werd door the Cream en the Police. De bekendste singles van Thin Lizzy zijn de Ierse traditional 'Whiskey in the jar' (later gecovered door Metallica), en 'the Boys are back in town'. Het materiaal op alle albums is minstens zo goed, zo niet beter. In de loop van de jaren ontwikkelde de muziek zich steeds meer richting hard en luid. De allerlaatste studio-plaat 'Thunder and Lightning' is een behoorlijk spetterende rockplaat, maar muzikaal gezien van een zeer hoog nivo. De live-albums die de band uitbracht, behoren tot de beste live-platen ooit gemaakt. De muzikale virtuositeit druipt er vanaf. Minder belangrijk, maar toch: de looks van Phil Lynott zag men later overal terug. De zingende gypsy met snor en grote oorbel kwam onder andere voor bij Mink DeVille en Prince. De band is tegenwoordig weer bij elkaar en treedt op met John Sykes achter de zangmicrofoon.

Leuke weetjes

• Bekende fans van Phil Lynott: Lemmy (Motorhead), James Hetfield (Metallica), Bono, Bob Dylan, John Lennon.
• In 1987 moest de Amerikaanse heavy metal band Skid Row $35.000 aan Gary Moore betalen voor de rechten op deze band- naam.
• Bands die optraden op de pelgrimdag: Sinead O'Connor, Elvis Costello, U2, The Pogues.
• In 1991 werd van oude zang-tapes een 'nieuw' nummer gemaakt in de studio. De single werd ingespeeld door de overgebleven Lizzy muzikanten; het plaatje heet Dedication.

Albums

• Thin Lizzy (1971)
• Shades of a Blue Orphanage (1972)
• Vagabonds of the Western World (1973)
• Nightlife (1974)
• Fighting (1975)
• Jailbreak (1976)
• Johnny the Fox (1976)
• Bad Reputation (1977)
• Black Rose: A Rock Legend (1979)
• Chinatown (1980)
• Renegade (1981)
• Thunder and Lightning (1983)

(Live)

• Live and Dangerous (1978)
• Life (1983)
• BBC Radio One Live in Concert (1994)
• The Peel Sessions (1994)
• Boys Are Back in Town: Live in Australia (1999)
• One Night Only (2000)
• UK Tour 75 (2008)

Lees verder

• Een vergelijking van gitaristen