Artiestrecensie - Kelly Clarkson

Kelly Clarkson (24 april 1982) is zonder twijfel het succesvolste product van een talentenjacht. Beroemd werd ze door het winnen van de Amerikaanse show American Idol, maar in tegenstelling tot veel winnaars en deelnemers van dit soort shows wist ze uit te groeien tot een ster met internationale potentie. Ze combineert een prachtige en sterke stem met een mix van pop en een vleugje softrock en won meerdere prijzen voor haar werk. Is Kelly nog steeds een groeier, of een opdrogende put?

2003: Thankful

Het begon in 2003 met Thankful, maar voordat ze dit album uitbracht kwam ze al met een debuutsingle: A Moment Like This, wat later op Thankful werd gezet.

A moment vond ik indertijd nogal teleurstellend en dat vind ik nog steeds. Hoewel we goed te horen krijgen dat Clarkson een berg van een stem heeft, mist het liedje hitpotentie; er zit geen bruisende diepte in als bij bijvoorbeeld Mariah Carey, die hits had die vergelijkbaar waren met A moment.

Genoeg daarover, de eerste echte single van Thankful was natuurlijk het fenomenale Miss Independent. Ik draai het liedje nog steeds omdat het zo'n ontzettend goede vibe heeft; Kelly's stem komt er geweldig in uit en de tekst draait daar soepel op mee.

Het enthousiasme wat bij mij om Miss Independent ontstond miste onmiddelijk bij haar volgende single Low, te weinig melodie, maar het begon al aardig op haar verdere softrockmuziek te lijken. Hetzelfde had ik met de laatste single van Thankful, The Trouble With Love Is, het heeft het gewoon niet. Bij elkaar was Thankful een kwalitatief zeer goed album (kijk maar naar de officiële reviews) zonder enige hitpotentie, afgezien van Miss Independent.

2004: Breakaway

In 2004 kwam Kelly met haar allerbeste album tot nu toe, Breakaway. Haar, dat hebben we al eerder genoemd, fantastische stem komt zo tot z'n recht in de single Breakaway. Blij werden we ook van Since U Been Gone dat begint als vocalist ballad en zich langzaam transformeert in rockpop met een knallend refrein.

In Behind These Hazel Eyes leek Kelly terug te gaan vallen in haar langzame vocalist-werk, maar dat pakte eveneens verrassend goed uit, geen wonder dat critics dit album als powerpop labelden.

Na Hazel Eyes kwam ze met het iets mindere maar zeer gevoelige Because of You. Laatste single Walk Away maakte gebruik van hetzelfde truckje als Since U Been Gone, maar was iets minder heftig en had minder controversieël geluid.

2007: My December

In 2007 was daar My December en ik moet eerlijk zeggen dat ik op het moment van schrijven nooit een liedje van dit album heb gehoord. Dus ga ik nu luisteren om mijn eerlijke oordeel te kunnen geven. De critici prijzen My December op dezelfde manier als Breakaway en Thankful, is het album misschien een goede mix van volwassen kwaliteitsmuziek en hippe rockpop? In zo'n mix zou Clarkson's ware kracht kunnen liggen, dus we zijn benieuwd.

Never Again, eerste single, begint goed; klinkt verleidelijk met een vleugje wanhopige alternative pop (denk Within Temptation) erin. Voor mij iets te weinig melodie, ik denk niet dat dit serieuzere soort muziek goed werkt voor Kelly's stem, die kreeg ik te weinig te horen.

Dezelfde gedachtes krijg ik bij Sober, maar hier ligt het toch anders; te weinig muziek, tot het refrein begint zit er totaal geen dynamiek in het lied, misschien had de producer het tempo omhoog moeten gooien. Natuurlijk kan je als manager van een grote naam als Kelly gewoon doorsijpelen op eerdere successen en wegkomen met mindere liedjes, maar de keerzijde is dat een ster op die manier langzaam doodbloedt.

Ik ben verrast als ik One Minute opzet; het klinkt bijna als dance. Erg lang kan ik niet blijven luisteren; te weinig dynamiek is mijn argument, het klinkt chaotisch en verwarrend.

Als laatste zet ik Don't Waste Your Time op. Hier klinkt een veel aangenamere beat op de achtergrond, maar het lijkt meer van hetzelfde te gaan worden; Kelly's stem lijkt langzaam op te bouwen naar een knallend refrein. Maar zelfs dat zit er niet in, het wordt rustig afgebouwd. Ik zou als ultiem oordeel over dit album graag "middelmatig" geven, maar dat kan niet; de liedjes zijn kwalitatief goed, net zoals bij Thankful, dus wordt het een "redelijk".

2009: All I Ever Wanted

Nu, in 2009, heeft Kelly Clarkson opnieuw succes met All I Ever Wanted en dat kan ik niet raar vinden, het album is heerlijk om naar te luisteren. Kelly knalt eindelijk weer eens uit de speakers met haar, once again, krachtige stem. My Life Would Suck Without You is heel verfrissend na de mindere liedjes op My December; Kelly's rollende keelklanken op soepele softrockpop zijn bijna een orgasme voor de oren (in ieder geval de mijne).

I Do Not Hook Up is van hetzelfde kaliber, jammer dat het begin erg lijkt op My Life Would Suck. Vooral in het begin hoor je prachtig hoe Kelly met haar vocale bereik speelt, niet iedereen kan zo zingen als zij op de regel "but boys will be boys oh yes they will". Geniaal!

Op Already Gone lijkt Kelly terug te willen vallen op haar oude vocalist nummers. Maar haar stem schijnt te zijn geëvolueerd (of de bewerkingscomputers zijn dat), want ze klinkt sterker en interessanter dan voorheen.

Toch vind ik het teleurstellend dat de eerste twee singles blijkbaar al het vuurwerk waren dat Kelly kon brengen.

Bovendien is de nu ontstane controverse om Already Gone - het zou erg lijken op Beyoncé's Halo - niet erg goed voor La Clarkson's imago.

Of Kelly Clarkson aan het opdrogen is weet ik nog steeds niet. My December vond ik uiteindelijk vrij teleurstellend en met Already Gone zakt mij de moed weer een beetje in de schoenen. Toch, de eerste twee singles van haar laatste album zijn one great leap in de richting van Breakaway-werk. Keep up that good work, Kelly!