Ritchie Blackmore, fenomeen

Ritchie Blackmore is een Britse gitarist die vaak geroemd wordt vanwege zijn virtuoze spel en invloed op de popmuziek . Vanaf midden jaren zestig tot op de dag van vandaag heeft de eigenzinnige muzikant een onuitputtelijke hoeveelheid riffs, muzikale ideeen, en songs geproduceerd. We mogen hem gerust onder de grootheden in de popmuziek scharen. Naar eigen zeggen is hij beinvloed door componisten uit de renaissance tijd omstreeks 1500.

Nog even de hamvraag

Aan de vraag wie de beste rockgitarist ooit is, zijn vele pagina's in muziekbladen en verhitte discussies gewijd. Steevast eindigt Jimi Hendrix op nummer één, gevolgd door Eric Clapton, Jeff Beck, of Jimmy Page. Afgezien van het feit dat dit haast een onbeantwoordbare vraag is -over smaak valt immers niet te twisten- is het wel duideliijk dat grote namen in de popmuziek vaak gestoeld zijn op imago en beeldbvorming. Zo staat in de Rolling Stone top 100 greatest guitarists of all time meneer Keith Richards op plaats 10, vóór Jeff Beck, Frank Zappa, en andere grootheden.

Keith Richards zit in een heel aardig bandje en is overal in de wereld bekend. Maar wat is zijn muzikale erfenis? Zijn er miljoenen gitaristen door hem geînspireerd? Kun je afstuderen aan het conservatorium op zijn oeuvre? Nee, het is vooral een heel erg goede zakenman met een groot talent voor het manipuleren van de media. Op dat vlak verdient hij een groot compliment, maar met muziek heeft het niet veel te maken. Zo gaat het vaak met dit soort lijjstjes. De vraag wie de beste is laat ik maar even rusten. De Britse meestergitarist Ritchie Blackmore verdient in mijn ogen wel een ereplaats.

The early years

Ritchie Blackmore (Heston (Engeland), 1945) volgde in zijn jonge jaren lessen klassiek gitaar; de kiem voor het klassieke karakter van zijn gitaarspel zal hier ongetwijfeld gelegd zijn. In de spaarzame interviews die hij op latere leeftijd gaf, verlkaarde hij dat hij in het begin moeite had om te oefenen en dat hij het niet als gemakkelijk ervaarde. Al gauw werd de jonge gitarist gegrepen door de muziek die in de jaren vijftig en zestig populair was. Hij speelde in skiffle-groepjes en zijn invloeden waren Hank B Marvin (the Shadows) en country-pickers zoals Chet Atkins.

Zijn spel verbeterde; op zestienjarige leeftijd was hij al proffesioneel muzikant. De legendarische producer Joe Meek had talloze groepen onder zijn hoede. Blackmore fungeerde als studiomuzikant en speelde de gitaarpartijen in voor de artiestenstal. Daarnaast leerde hij het vak door als gitarist mee te toeren met allerlei bands of artiesten. Hij deed werk voor onder andere The Condors, Screaming Lord Sutch & the Savages, The Outlaws, Heinz & the Wild Boys, en The Three Musketeers. Deze link bevat het singletje 'Getaway' van de artiest Heinz. De ietwat verlegen jongeman werd hard aangepakt; zelf zegt hij dat hij er veel van geleerd heeft wat betrof showmanship op het podium.
Ver voordat Jimi Hendrix ten tonele verscheen, was Blackmore al een meester in improvisatie en feedback.

Deep Purple

Met toetsenist Jon Lord richtte hij in 1968 de groep the Roundabout op. Later kwamen drummer Ian Paice, bassist Nick Simper, en zanger Rod Evans bij de groep en de naam werd verandert in Deep Purple. De stijl van groep was beïnvloed door het Amerikaanse Vanilla Fudge, een soort theatrale rock met een nadruk op het instrumentale gedeelte en virtuositeit. Blackmore over deze band:

"Back in the late Sixties (............) We loved Vanilla Fudge - they were our heroes. They used to play London's Speakeasy and all the hippies used to go there to hang out - Clapton, The Beatles - everybody went there to pose. According to legend, the talk of the town during that period was Jimi Hendrix, but that's not true. It was Vanilla Fudge (......) The whole group was ahead of its time. So, initially we wanted to be a Vanilla Fudge clone."

In deze bezetting bracht men drie uitstekende platen uit. Het songmateriaal varieerde van lange uitgesponnen instrumemntale songs, Beatles covers, en een enkele hit zoals 'Hush'. Hoewel de band zeker talentvol genoemd mag worden, was het nog niet helemaal duidelijk welke richting men zou inslaan. Jon Lord wou een concert schrijven voor een klassiek orkest samen met een elektrsich versterkte band. Ritchie Blackmore wou graag de weg inslaan waar Led Zeppelin in pionierde: harde riffy rock.

In 1969 nam Deep purple een plaat op met the Royal Philarmonic Orchestra, Concerto for Group and Orchestra, de eerste in zijn soort. Inmiddels hadden er personeelswijzingingen in de band plaats gevonden, en men bracht de LP Deep Purple in Rock uit; de geboorte van een stijl die later hardrock genoemd zou worden.

De plaat is een verpletterende waterval van riffs, solo's, duels tussen toetsen en gitaar, uitstekend drumwerk en een croonende zanger. Voor het eerst kreeg de wereld te horen wat Blackmore allemaal kon. Dat was niet mis. Wat hier op de plaat was gezet, was iets nieuws. Een verbluffend geluid, vibrato, en solo's om je vingers bij af te likken. De riffs die als geraaamte van de songs fungeerden waren even eenvoudig als briljant; Jon Lord sprak vele jaren later van 'the little spark in every song and idea'.

De band werd zeer succesvol en bracht in totaal 14 albums uit met Blackmore. Vooral de live-reputatie van dit hardrock-kwintet was onverslaanbaar. Vanwege ruzie's en meningsverschillen stapte Blackmore tot twee keer toe uit de band. Tegenwoordig speelt de Amerikaan Steve Morse in Deep Purple als gitarist, nadat eerder wonderkinderen als Tommy Bolin en Joe Satriani waren ingehuurd om Blackmore te doen vergeten.

Rainbow

In 1974 kwam Blackmore overhoop te liggen met andere leden in de band vanwege de te varen muzikale koers. Daarom richtte hij samen met zanger Ronnie James Dio een andere band op: Rainbow. Daar waar Deep Purple en Led Zeppelin nog min of meer uit hetzelfde muzikale vaatje tapten, was deze band toch wel iets heel erg aparts en a-commercieel.

Hardrock met invloeden uit de klassieke muziek, barokke thema's, en een zanger die weggelopen leek uit een opera. Samen met Dio maakte Blackmore 3 LP's; allemaal het muzikale neusje van de zalm. De stijl van de band is in de jaren daarna eindeloos gekopieerd en de lijst van gitaristen die op een dergelijke manier spelen is zonder einde. Tijdens live-optredens maakte Blackmore graag uitstapjes naar de middeleeuwen; Bach en Beethoven in een heel ander jasje. De band stond aan de basis van een hele nieuwe generatie hardrockbands, waarvan Iron Maiden de koploper was.

In de band was het een komen en gaan van muzikanten. Blackmore ontslaat zijn muzikanten zo snel als u van onderbroek wisselt. Na 3 studioalbums wou hij meer de commerciele kant op, hetgeen leidde tot het ontslag van Dio. Eén van Blackmore's favoriete bands is altijd Abba geweest. Mede geinspireerd door het geluid van de groep Boston, sloeg hij een totaal andere weg in. Met opnieuw een waslijst aan muzikanten maakte hij in de jaren daarna Amerikaanse radio-rock. Het leverde hem hoogstwaarschijnlijk veel geld op, en een paar hits (waarvan de bekendste wellicht 'Since you've been gone' is).

Blackmore's Night

In 1997 richtte Blackmore een folkrock-groep op samen met z'n vriendin en zangeres Candice Night. In deze band speelt hij gitaar, mandoline, en de hurdy-gurdy. Men speelt muziek uit de middeleeuwen, Renaissance muziek, zoals hij zelf zegt. De band gaat altijd gekleed in middeleeuwse kledij en men treedt vaak op in kastelen. Voor de buitenwereld lijkt het soms alsof Blackmore volledig de weg kwijt is, maar zelf zegt hij er erg gelukkig mee te zijn. Naast Beethoven, Mozart en Bach, is altijd geïnspireerd geweest muziek die nog ouder is; muziek die niet met toonaarden werkt maar met 'modes'. Zijn favoriete componisten zijn mensen die muziek maakten rond het jaar 1500.

Met Candice Night maakte hij tot op de dag van vandaag 8 studioalbums.

Lijst van versleten zangers

De lijst van muzikanten die Blackmore versleten heeft in zijn muzikale carriere tot nu toe is eindeloos. Daarom alleen de zangers:

• Rod Evans
• Ian Gillan
• David Coverdale
• Ronnie James Dio
• Graham Bonnet
• Joe Lynn Turner
• Doogie White
• Candice Night

Lijst van gitaristen

De stijl die Blackmore hanteerde, heeft vrachtwagens vol gitaristen geinspireerd. Men noemt de muzikanten die klassieke invloeden mengen in hun spel ook wel de neo-classical players.

• Randy Roads
• Eddie van Halen
• Yngwie Malmsteen
• Ad van den Berg
• Joe Satriani
• Uli Jon Roth
• Paul Gilbert
• Marty Friedman

Zijn favoriete bands en muziek

Bands:

• Jethro Tull
• Procul Harem
• Abba
• Buddy Holly

Andere muziek:

• Des Geyers
• Freiburger Spielleyt
• Gothart

Lees verder

• Deep Purple in Rock
• De klassieker Rainbow Rising
• Ronnie James Dio
• Een vergelijking van gitaristen