Long Live Rock'n' Roll Rainbow

In 1978 bracht gitaarvirtuoos Ritchie Blackmore met zijn band Rainbow de LP Long Live Rock'n' Roll uit. Een kunststukje dat niet veel muzikanten hem zullen nadoen. Na honderden luisterbeurten valt er nog steeds veel nieuws te ontdekken op deze tijdloze plaat. Top, top, top, gitaarpartijen top, zang top, drums top, toetsen top, songmateriaal top.

Geschiedenis Rainbow

In 1974 kwam gitaarvirtuoos Ritchie Blackmore overhoop te liggen met collegas Coverdale en Hughes in de band Deep Purple. Beide laatstgenoemden wilden meer funk/soul elementen in de muziek stoppen, iets wat Blackmore afdeed als: 'Shoeshine music'. Blackmore was tijdens de tournees in de VS onder de indruk geraakt van de zanger van support band Elf Ronnie James Dio.

Blackmore en Dio besloten creatief te gaan samenwerken. Ze namen Rainbow's eerste LP (RB's Rainbow) op met Elf als begeleidingsband. Blackmore verliet daarna Deep Purple om de band Rainbow op te richten. Niet lang daarna werd iedereen ontslagen behalve Dio, en met nieuwe muzikanten werd de tweede LP Rising gemaakt. Rainbow's muziek was anders
dan die van Deep Purple. Hoewel de stijl gerust hardrock genoemd mag worden, klonken er ook middeleeuwse invloeden. Blackmore was altijd al geïnteresseerd geweest in Bach en Beethoven, obscure B-kantjes met omgewerkte traditionals, en zelfs renaissancemuziek. Dio schreef teksten met middeleeuwse thematiek, hetgeen gezongen werd in de typsiche Dio stijl: rock'n roll met opera-trekjes. In 1978 kwam de derde LP uit: Long Live Rock'n' Roll. Inmiddels had Rainbow een sensatiionele live-reputatie opgebouwd, en het was -zoals zo vaak bij Blackmore- een komen en gaan van muzikanten. Jeff Becks drummer Cozy Powell, toetsenist David Stone, en (na een reeks ontslagen) Bob Daisley op bas, complementeerden de band. Het werd een meesterwerk.

Long Live Rock'n' Roll

De aloude truc die als sinds mensenheugenis werkt: een snarentokkelaar begeleidt een zanger. Alleen nu heet de tokkelaar Blackmore en de zanger Dio, en dat maakt alles heel speciaal.
De eenvoud grijpt je naar de keel. Het eerste nummer wordt geopend met een roffel op de drums, de gitaar valt in, die rare Blackmore speelt (bijna) geen akkoorden maar pakt alleen maar noten, riffje afsluiten met barok riffje, zang valt in, tralalalala, refrein pom pom pom, fenomenale solo tiedeliedelie, outro, en we leefden nog lang en gelukkig in heavy metal sprookjesland. Dit nivo blijft gedurende de hele plaat gehandhaafd. Serieuze muziek die uitermate achteloos gespeeld wordt. Bij heel erg getalenteerde mensen lijkt alles met een knipoog te gaan.
Zijn er ooit betere hardrock-songs gemaakt dan Long Live Rock & Roll, Lady of the Lake, Gates of Babylon, en Kill the King? Ik betwijfel het.

De nummers lijken de luisteraar weg te voeren naar verweggistan, de muziek daalt vanuit de hemel op ons neer. Het gaat hier niet over een nieuw liefje of de zegeningen van drugs. Veel te banaal. Hier worden grote thema's aangesneden, al blijft de betekenis van de teksten een beetje een mysterie. Dante meets rock'n roll. Moet een tekst iets betekenen? Nee natuurlijk niet, in de eerste plaats moet iets goed klinken. Ook de muziek is een mysterie. Is het rock'roll, metal, klassiek, blues, of hoempa? Na 500 luisterbeurten valt er nog steeds te puzzelen.

Wat opvalt is sound van de gitaar: warm, zoemend, zingend, een soort circelzaag die aangenaam klinkt. Metaalachtig maar toch warm. De vibrato die de man in de vingers heeft is buitenaards. De drums klinken als drums (zoals het hoort dus); Cozy Powell is een geweldenaar. De riffs vormen het geraamte van de nummers, evenals bij vergelijkbare bands zoals Led Zeppelin. De riffs op deze plaat echter stralen een soort rust uit die je nergens anders hoort. Het is alsof je luistert naar iets heel erg ouds. Afgestofte noten van heel ver terug. De LP klinkt niet gehaast, maar is hier en daar wel flink up-tempo. De tempos zijn eigenlijk precies goed. De zang is natuurlijk uitstekend; iets wat Dio aan zijn stand verplicht is. Eigenlijk klinkt hij opvallend fris en dat contrasteert erg mooi met die oude lullenmuziek.
Ben je net bekomen van alle songs, slaat Blackmore je weer om de oren met het lange instrumentale intro van the Shed, waarop alleen maar gitaar te horen is. Hij is de meester van de onbegeleide solo. Zou hij met dit werk een hele plaat vullen, dan zou ik waarschijnlijk nog steeds paf staan.

Tijdloze muziek maar daar was u inmiddels wel achter. Meteen aanschaffen, deze klassieker!

De songs

Kant 1

• Long Live Rock 'n' Roll – 4:21
• Lady of the Lake – 3:39
• L.A. Connection – 5:02
• Gates of Babylon – 6:49

Kant 2

• Kill the King – 4:29
• The Shed (Subtle) – 4:47
• Sensitive to Light – 3:07
• Rainbow Eyes – 7:11

De band

• Ronnie James Dio – Zang
• Ritchie Blackmore – Gitaar en bas
• David Stone – Keyboards
• Bob Daisley – Bas
• Cozy Powell – Drums

• Bavarian String Ensemble dirigent Rainer Pietsch op "Gates Of Babylon"
• Ferenc Kiss & Nico Nicolicv – viola op "Rainbow Eyes"
• Karl Heinz Feit – cello op "Rainbow Eyes"
• Rudi Risavy & Max Hecker – fluit op "Rainbow Eyes"