Machine Head Deep Purple

De bands Deep Purple, Led Zeppelin, en Black Sabbath gelden als de heilige drie-eenheid van de heavy metal. Aan de hand van Deep Purples plaat Machine Head wordt uitgelegd waarom.

Deep Purple historie

In 1972 bracht meestergitarist Ritchie Blackmore met zijn band Deep Purple het album Machine Head uit. De plaat geldt als een van de fundamenten van de stroming die later hardrock of heavy metal genoemd werd. Samen met bands als Led Zeppelin, en Black Sabbath experimenteerde Deep Purple met "heavy riffy rock": een muziekstijl gebaseerd op zware vaak vervormde (distorted) gitaarriffs. De tempos zijn vaak hoog, maar ze kunnen ook juist erg stuwend en traag zijn. Een gitaarriff is een wederkerend loopje, bedoeld als kapstok waar omheen de song gebouwd is. Net als in de jazz (en klassieke muziek) ligt de nadruk vaak op het instrumentale karakter van de muziek.
Het album is een blauwdruk van de stijl die vele bands vanaf de jaren zeventig beoefenden.

Gevecht

De bandleden Blackmore (gitaar), Lord (hammond orgel), en Ian Paice (drums) mogen gerust virtuoos genoemd worden. Soms lijkt het in deze band erop dat de gitaar een duel uitvecht met het orgel, iets wat vooral op het podium tot uiting kwam. Uiteindelijk leidde het primadonna gedrag van Blackmore tot een scheiding der geesten. De band viel een paar maal uit elkaar, om daarna weer te reformeren met hier en daar personeelswijzigingen.
Tegenwoordig speelt zowel Blackmore als Lord niet meer in de band.

Machine Head

Hoewel Deep Purple mischien de minst gevierde van de heilige drie-eenheid (Deep Purple, Black Sabbath, Led Zeppelin) is, bevat de LP Machinehead de 'moeder aller gitaarriffs': Smoke on the Water. De riff, een van eerste die een beginnend gitarist zich eigen kan maken, is volgens Blackmore een omkering van een thema van Beethoven.
Geïnspireerd door 'real-life events' in Montreux (Zwitserland), waar Deep Purple het album aan het opnemen was toen men een hotel zag afbranden tijdens een Frank Zappa concert, schreef men de nummers. De song noch de riff behoeven verdere uitleg.

De LP Machine Head wordt zwaar onderschat. Vanaf de klassieke opener 'Highway Star' is het duidelijk: dit is een meesterwerk. Zowel de gitarist als organist zijn in topvorm, aan elkaar gewaagd zelfs. Ian Paice is een fantastische drummer die de nummers een grote swing meegeeft. Van uptempo vierkwartsmaat tot een shuffle-tje tot een ballad. Zanger Ian Gillan croont en explodeert met een ongelooflijke power en bereik. Maar de slagroom op de taart is toch wel het gitaarwerk van Blackmore. De man koppelt techniek, souplesse, en snelheid aan een zeer verfijnde smaak, wat heel bijzonder genoemd mag worden. Niet veel gitaristen bezitten al deze kwaliteiten tegelijkertijd. Mede door zijn spel is dit één van de all time klassieke albums (niet zijn enige overigens, zie ook Long Live Rock'n' Roll).

De songs

• Highway Star – 6:05
• Maybe I'm a Leo – 4:51
• Pictures of Home – 5:03
• Never Before – 3:56
• Smoke on the Water – 5:40
• Lazy – 7:19
• Space Truckin' – 4:31

De band

• Ian Gillan: Zang
• Roger Glover: Basgitaar
• Ritchie Blackmore: Gitaar
• Jon Lord: keyboard, orgel
• Ian Paice: Drums, percussie