De klassieker Rainbow Rising

In 1976 bracht meestergitarist Ritchie Blackmore de LP Rising uit met zijn band Rainbow. Het album mag men gerust het predikaat meesterwerk geven. De compositie's staan als een huis, het gitaarwerk is meesterlijk en uniek, de vocalen zijn wonderschoon, het geheel wordt ondersteund door een eredivisie-drummer, en zelfs de toetsen -meestal een ondergeschoven kindje- bezorgen je koude rillingen.

Rainbow Rising

De plaat Rising -ook wel Rainbow Rising genoemd- is 33 jaar oud, maar nog altijd niet verdwenen uit mijn CD speler, platenspeler, MP3 speler, en autoradio. Dit album is een ode aan de gitaar. Wie anders dan gitaarvrituoos Ritchie Blackmore kan het gemaakt hebben? Het werkje is een feest waarop rock opnieuw wordt uitgevonden; de ongewone combinatie van muzikaal vakmanschap, britrock, blues, en klassiek worden overgoten met hardrock zo vet als een fietsketting. Er kon natuurlijk ook weinig misgaan met Jeff Beck drummer Cozy Powell en zanger Ronnie James Dio. Het nivo van de compositie's is hoog, iets wat kenmerkend is voor het tandem Blackmore-Dio. Hoewel Blackmore in zijn muzikale carriere een waslijst van muzikanten versleten heeft, en een indrukwekkend CV heeft achtergelaten, bereikt zijn creativiteit in de samenwerking met Dio een hoogtepunt.

Vakmanschap

Het album begint met een synthesizer-intro als voorbereiding op een verbluffende gitaarriff van de maestro: een eclectisch gitaarthemaatje dat eerder bij een band als U2 zou passen. De kunst van de eenvoud beste luisteraar, dat is waar het om gaat. De opener heet Tarot Woman: een epsiche stamper. Een muzikale tractatie van een gitaar die als kapstok fungeert, razende drums, en een exploderende zanger. Toch vliegt men nergens uit de bocht, de toetsen geven het zaakje een mysterieus karakter, en in de verte hoort men invloeden uit de klassieke muziek.

In de daaropvolgende nummers waaiert de plaat langs andere ritme's, die vooral een bluesy swing meegeeft aan de muziek. De gitaarsolo's zijn fenomenaal; hoewel Blackmore het snel spelen ('shredden') zeer goed beheerst, neemt hij vaak gas terug in de solo's. Langzaam spelen is een kunst, maar deze man kan het. De sound van de gitaar is een mengvorm van scherp, vervormd, en warm; daar waar de gitaarpartijen gedubbeld levert het een unieke klank op.
De genadeslag van het album is Stargazer. Een zeer langzame song, waarin flinkt ge-experimenteerd wordt met Oosterse toonladders, songstructuur, en thematiek.

Zoals gewoonlijk in de muziekbusiness, is men vooral gericht op de waan van de dag; de pers heeft altijd de nieuwe Beatles in het vizier. Dit is niet echt een probleem, want verfrissende bandjes zijn altijd leuk, en er moet geld verdient worden. Men dient echter niet te vergeten dat in de jaren '60 en '70 de popmuziek is uitgevonden. Er zijn bands en muzikanten geweest die allerlei dingen hebben uitgevonden. Zij werden geinspireerd door de jaren '50 en nog veel oudere muziek. Tot op de dag van vandaag plukt men daar vruchten van, want het jatten en lenen van muzikale ideëen is in de popmuziek gemeengoed.

In de jaren '70 gaven bands als Rainbow de nieuwe richting van de muziek aan. Hardrock en heavy metal is inmiddels een gearriveerde muziekstroming; de verkoopcijfers zijn hoog, en bands als Slipknot, System of a Down, en Lamb of God vormen het nieuwe speerpunt.

De songs

• Tarot Woman (6:10)
• Run with the Wolf (3:49)
• Starstruck (4:06)
• Do You Close Your Eyes (3:01)
• Stargazer (8:30)
• Light in the Black (8:11)

Lees verder

• Ritchie Blackmore, fenomeen
• Deep Purple in Rock