Junior Röyksopp

Het Noorse synth-pop duo Röyksopp bracht in Maart 2009 hun derde CD uit, genaamd Junior. Net als de voorgaande twee albums, opnieuw een geslaagde poging van elektropop. Een combinatie van synthesizers, kinderliedjes, dansliedjes, koortjes, zangeresjes, ondersteund door aanstekelijke ritmes. Wat het meest opvalt is de ongedwongen stijl; van de grote voorganger Depeche Mode leent men de geluiden, maar de souplesse en de luchtigheid zijn nieuw. Zeker geen meesterwerk, maar wel erg goed.

Röyksopp

Het Noorse Röyksopp is een elektro-duo, dat in 2001 wereldwijd doorbrak met de hit ‘Eple’. Een nummer dat elke Apple gebruiker kent van de installatie van zijn computer. Het duo, Torbjørn Brundtland en Svein Berge groeide op in Tromsø, en begon met het maken van opnames begin jaren '90.

De groep bracht een aantal singles uit op het label Tellé, en daarna tekende men voor het big beat label Wall of Sound. Röyksopp's debuut was de single 'Eple' uit 2001. Hun eerste voledige studio-album, 'Melody A.M.', verscheen aan het einde van 2001. De tracks 'Eple' en 'Poor Leno' werden wereldwijde hits. Het materiaal van deze plaat leent zich uitstekend voor ondersteuning van reclame-filmpjes, en TV-commercials.

Na een aantal jaar van live-optredens en remixen van andere artiesten, kwam de groep met nieuw materiaal in 2005. De plaat 'The Understanding' bevatte meer traditioneel gestructureerde songs. Qua muzikaal nivo viel het een beetje tegen, al was het geen slechte plaat.

In 2009 komen zij met twee platen, waarvan ‘Junior’ de eerste is. Later dit jaar komt hun vierde album uit, getiteld ‘Senior’.

Junior

Wat het meest opvalt aan Junior is de luchtigheid waarmee de muziek gebracht wordt. Een hele CD vol luchtigheid is al snel gebakken lucht. Dit is hier niet aan de orde. De baslijntjes onder de songs zijn vakkundig gekozen, en mooi gespeeld. De gespeelde akkoorden zijn zwaar, de koortjes dramatisch, en daarom is het zo mooi dat alles toch luchtig klinkt. Hoe komt dat? De melodietjes die de synthesizer speelt zijn soms zo eenvoudig en kinderlijk dat het weer mooi wordt. Ook de (gast)zangeressen hebben een Efteling-achtige feel, zoals Björk dat ook heeft.

De sfeer varieert van vrolijk tot dromerig tot serieus. Het geluid van de plaat is een lust voor het oor. Dit klinkt gewoon. De mannen hebben hun huiswerk wat betreft de geluids-effecten prima gedaan. Genoeg zwaar, genoeg licht, mooie krakende baslijntjes. Al met al een prima plaat, hoewel de titel 'meesterwerk' zeker niet van toepassing is. Het is echter wel veel beter dan de doorsnee dance-plaat, die meestal geen feest is van ideeen en muzikaliteit. Benieuwd naar de opvolger, 'Senior'.

De songs

• "Happy Up Here" – 2:43
• "The Girl and the Robot" – 4:28
• "Vision One" – 4:59
• "This Must Be It" – 4:41
• "Röyksopp Forever" – 4:59
• "Miss It So Much" – 5:01
• "Tricky Tricky" – 5:59
• "You Don't Have a Clue" – 4:33
• "Silver Cruiser" – 4:36
• "True to Life" – 5:50
• "It's What I Want" – 3:06