Burn, Deep Purple

Deep Purple was een band waarin alles samenkwam. Grote instrumentale virtuositeit, adembenemende gitaarriffs, klassiek orgelspel, jazzy drums, croonende zanger, en toch rock&roll. Natuurlijk viel een band met zoveel ego's uit elkaar. Weinig aan te doen. Na de zoveelste personeelswijziging werd de onbekende David Coverdale als zanger aangesteld, en Glenn Hughes als bassist. Men kwam op de proppen met de LP Burn. Wat moeten we daar nu over zeggen? Kant 1: geniaal; kant 2: ronduit middelmatig.

Deep Purple versie 3

In de band Deep Purple heeft altijd een flinke doorstroming van muzikaal talent plaats gehad. Na interne strubbelingen werd in 1974 zanger Ian Gillan en bassist Roger Glover vervangen door respectievelijk David Coverdale en bassist Glenn Hughes. Beide hadden een voorkeur voor soul en funk, stromingen die destijds in opmars waren. Gitarist Ritchie Blackmore deed deze smaak af als 'shoeshine music', wat dat ook moge betekenen.

De songs evolueerden weg van de heavy rock en invloeden uit de blues en de soul vonden hun weg. Maar niet getreurd, de LP Burn -het eerste kindje van nieuwe line-up- mag er zijn. Zowel Coverdale als Hughes kunnen allebei zingen, en niet zo slecht ook. Er staan een aantal wonderschone nummers op, tevens wat misbaksels. Wat doet het ertoe, ik vind 1 briljant nummer al voldoende om een plaat aan te schaffen.

Uiteindelijk leidde de stijlveranderingen er wel toe dat gitarist Blackmore de band verliet, en daarmee was de band haar creatieve genie kwijt. Deep Purple versie 3 wordt ook wel Mk.3 of Mark3 genoemd.

Burn

De LP Burn opent met de de title-track Burn. Oh my God, wat is dit? Briljant gitaarloopje, ondersteund door een jazzy drum-patroon; ja met zo'n drummer maakt het helemaal niet meer uit wat er gespeeld wordt! Schitterende orgelpartijen eroverheen, en dan de zang: zowel Coverdale als Hughes strijden om de voorrang. Iedereen gaat totaal zijn eigen kant op, en toch is het een geslaagde symbiose. En dan nog eventjes een een break die rechtstreeks van JS Bach afkomstig lijkt te zijn. Een Heavy Rock evergreen. Daarna gaat het lekker rustig verder met Might just take your life. Een heerlijk bluesje, met hier en daar wat addertjes onder het gras, prachtig ingekleurd door het orgel.

Lay Down, Stay Down. Wat gebeurt hier ....??? Men plakt alles aan elkaar. Heavy rock, blues, soul; de gitaar houdt alles bij elkaar. De gitaar gaat voorop, de gitaar zit op de achtergrond, de gitaar komt van opzij, de gitaar komt van boven. Frank Zappa zou er jaloers op zijn. Sail Away, ach ja, we doen even mee met de mode van funky muziek maken. Geen slecht nummer, maar het blinkt niet uit in originaliteit. You Fool No One, idemdito. Volgende song: What's going on here. Leuk stampertje, niet onaardig, maar zeker niet erg goed. De song Mistreated is een langzame voortslepende ballade. David Coverdale mag laten zien wat hij kan. En hij kan wat. Het lijkt soms wat genant te worden, maar hij blijft aan goede kant van lijn. Pavarotti is ook wel eens genant. In de gitaarpartijen zitten zoals gewoonlijk weer erg mooie vondsten. Helemaal niet verkeerd; eigenlijk moet men dit nummer live zien, en niet op de plaat aanhoren. Daar is het meer geschikt voor, vanwege de muur van geluid die opgetrokken wordt. De afsluiter A"200 mogen we gerust weer scharen onder de noemer 'we gaan even interessant doen want dat is in de mode'.

Al met al toch wel een erg goede plaat, downloaden maar!

De songs

• Burn (6:04)
• Might Just Take Your Life (4:40)
• Lay Down, Stay Down (4:19)
• Sail Away (5:53)
• You Fool No One (4:46)
• What's Goin' on Here (5:00)
• Mistreated (7:28)
• A"200 (4:04)