Violator, Depeche Mode

Voor mij als hardrocker zijnde lijkt de muzikale horizon op te houden bij ergens bij AC∫DC en ZZ Top; er zijn echter meer genres die uitblinken in nieuwe ideeen en vakmanschap. Zo hebben we de hip-hop, jazz, en de gewone popmuziek. Een band die poppy genoeg is om in de top 40 door te dringen, en tegelijkertijd uitstekende liedjes schrijft is Depeche Mode. De CD Violator uit 1990 is een mooi voorbeeld. Prachtige geluidjes, gortdroge synthesizers, de mooie stem doet de rest.

Depeche Mode

Depeche Mode is een succesvolle synthpopformatie uit Engeland. De groep werd in 1980 opgericht, en heeft nu al meer dan 15 albums op zijn naam staan. De grote doorbraak kwam met het album Some Great Reward uit 1984. Daarna kwamen Music for the Masses, Violator, en Songs of Faith and Devotion, waarmee men wereldwijd naam maakte. Door de zwaarmoedige kant van de muziek werd Depeche Mode lang geassocieerd met Gothic/New Wave, en veel techno-pioniers zeggen te zijn beinvloed door het geluid van de band.

Violator

Het album is vooral bekend om de hitnummers "Personal Jesus", "Enjoy the Silence", en "Policy of truth". In 2003 stond Violator op de 342ste plaats in de Rolling Stone-lijst van "500 beste albums aller tijden". Tevens wordt het gezien door zowel de fans, critici en de band zelf, als het keerpunt op het gebied van productie en kwaliteit van de songs.

Het mooie aan Violator is de rol van de synthesizer; alle geluiden komen uit deze machine, en toch klinkt alles gortdroog. Hier is een heel slimme muzikant aan het werk. Zowel de drums als de bas, als de akkoordjes komen uit hetzelfde apparaat, maar het klinkt alsof er meerdere personen aan het werk zijn. Zo deed JS Bach het ook. Die ging 's morgens aan tafel zitten, en schreef een Oratorium voor 8 partijen allemaal uit de blote kop. Niet teveel partijen, niet te weinig.

De stem van zanger David Gahan mag er ook zijn. Hij zingt rustig, nooit over the top, en de klank van de stem kleurt mooi bij de rest. Het belangrijkste is dat je hoort dat de man weet waar hij mee bezig is. Jolings en Gordons zijn er al genoeg in deze wereld.

Enjoy the silence

Laten we eens kijken naar het akoorden-schema van Enjoy the Silence.
Couplet: Cm, D#m, G#
Refrein: Fm, G#, Cm, Fm, G#, B
De eerste intentie van de band was om een langzame ballad in Cmineur te schrijven. Uiteindelijk heeft men er een upbeat tempo onder gezet wat wonderbaarlijk goed werkte. In het couplet zit meteen een rare overgang: van Cm naar D#m. Dit wordt opgelost door daarna naar G# te gaan. De spanning komt tot rust. Het refrein is niet shocking, behalve dan het rare B-akkoord, wat weer het leuke effect heeft dat het liedje lekker voorkabbelt. Al met al niet al teveel akkoorden, een beetje vreemde overgangen, maar het klinkt goed! En dat is eigenlijk waar het om gaat.

De songs

• "World in My Eyes" – 4:26
• "Sweetest Perfection" – 4:43
• "Personal Jesus" – 4:56
• "Halo" – 4:30
• "Waiting for the Night" – 6:07
• "Enjoy the Silence" – 6:12
• "Policy of Truth" – 4:55
• "Blue Dress" – 5:41
• "Clean" – 5:28