Sweetheart of the Rodeo, the Byrds

Het bandje The Byrds is een van meest invloedrijke bands uit de jaren '60 geweest. In 1968 bracht men de plaat Sweetheart of the Rodeo uit, en het genre country-rock was geboren. In navolging van Bob Dylan, besloot men een album te gaan opnemen in de country-hoofdstad van de VS: Nashville. De bandleden Gram Parsons en Chris Hillman overtuigden bandleider Roger McGuinn van het belang van "Cosmic American Music", oftewel een verwijzing naar Amerikaanse rootsmuziek als country, folk en soul.

The Byrds

Begin jaren '60 speelde Roger McGuinn vooral acoustische songs in folk clubs (in LA) samen met Gene Clark, geïnspireerd door the Beatles. Later voegde de muzikant David Crosby zich bij de groep, evenals mandoline speler/bassist Chris Hillman. In November 1964 tekende de groep bij Columbia Records, en men noemde zichzelf the Byrds.
De groep werd een zeer bekende rock & roll band. Men onderging diverse veranderingen in de line-up, en het meest consistent aanwezige bandlid was Roger McGuinn. In 1973 viel de groep uit elkaar. De muziek van de band werd gekenmerkt door een typische sound, die zowel folk-elementen als rock-invloeden bevatte. Bekende nummers van de band zijn Bob Dylan's Mr. Tambourine Man, Pete Seeger’s Turn! Turn! Turn!, en het eigen nummer Eight Miles High.
The Byrds waren vooral populair en invloedrijk gedurende de late jaren '60 en begin jaren '70. De British Invasion-sound werd op vakkundige wijze gemengd met folk en pop. Uit hun muziekstijl is een waslijst van subgenres ontstaan, zoals folk rock, space rock, raga rock, psychedelic rock, jangle pop, en vanwege het album Sweetheart of the Rodeo, country rock.
In 1991 werd de band opgenomen in de Rock and Roll Hall of Fame. Rolling Stone Magazine zette in 2004 the Byrds op plaats 45 in de lijst van 100 Greatest Artists of All Time.

Sweetheart of the Rodeo

Het album Sweetheart of the Rodeo is een uitstekende country-rock plaat, maar het is zeker niet briljant. Wat meteen opvalt is dat de plaat zo goed klinkt. De gitaren en mandolines krijgen lekker de ruimte, hier en daar is er walking bass, en de band heeft meerdere uitstekende zangers. Het song-materiaal is erg goed, maar tegelijkertijd ook vrij standaard. Voor de rechtgeaarde country-liefhebber is dat natuurlijk geen enkel probleem.
Een aantal pareltjes bevat de plaat zeker, zoals You Ain't Going Nowhere, van -hoe kan het ook anders- de grootmeester Bob Dylan. Een uitermate eenvoudig nummertje, maar tevens uitermate effectief. Mooi rustig gespeeld, en erg mooi ondersteund door de drums.
Ook Hickory Wind mag er zijn. Eigenlijk is het heel erg knap dat de groep -die geen countryband is- zo goed de countryfeel weet te pakken. Het doet totaal niet onder voor andere Nashville-werkjes. De echte country-liefhebber schaft deze plaat meteen aan, hou je meer van het psychedelische werk van the Byrds dan kan je hem laten liggen.

De songs

• You Ain't Going Nowhere – 2:38
• I Am a Pilgrim – 3:42
• The Christian Life – 2:33
• You Don't Miss Your Water – 3:51
• You're Still on My Mind – 2:26
• Pretty Boy Floyd – 2:37
• Hickory Wind – 3:34
• One Hundred Years from Now – 2:43
• Blue Canadian Rockies – 2:05
• Life in Prison – 2:47
• Nothing Was Delivered – 3:34