Gold, Ryan Adams

De CD Gold kwam uit in 2001; een verpletterende countryrock plaat van een nieuw talent: Ryan Adams. Lange tijd ging er al het gerucht dat de nieuwe Gram Parsons of Kurt Cobain was opgestaan. Hij begon een solo-carriere in het jaar 2000. Naast uitstekend zingen, kan hij ook gitaar en piano spelen. Elton John vertelde destijds iedereen dat er een nieuw genie aan het doorbreken was. Gold is een mooie verwijzing naar muziek uit de jaren '70; een fraaie mengeling van rock, folk, country, en pop.

Ryan Adams

De Amerikaanse songwriter Ryan Adams besloot solo te gaan in 2000, nadat hij met zijn band Whiskeytown reeds 3 albums gemaakt had. Hij bebuteerde met het album Heartbreaker, een schitterende folk-plaat die door de critici zeer goed ontvangen werd. De grote doorbraak kwam met het album Gold, waardoor hij ook in Nederland enigszins bekend werd. Adams heeft vooral furore gemaakt vanwege zijn stijl die in de alternatieve country hoek zit, maar op deze plaat is het allemaal uitermate toegankelijk en radio-vriendelijk. De puristen onder ons zullen hem dat niet in dank afnemen, maar ik vind het een prima album. Muziek trekt zich immers niets aan van stijl of genre. Na Gold kwam er een reeks van platen uit; Adams staat bekend als een bijzonder productieve muzikant, iets wat een indicatie is voor zijn grote talent. In amper vijf of zes jaar tijd bracht hij Demolition (2002), Rock n Roll (2003), Love is hell (2003), Cold roses (2005), Jacksonville City nights (2005), 29 (2005), Easy tiger (2007), en Cardinology (2007) uit. Adams mag wel verantwoordelijk gehouden worden voor de hernieuwde belangstelling in country muziek. Bovenal is het een uitstekende muzikant, die ons hopelijk nog jarenlang zal verblijden met zijn meesterwerkjes.

Gold

Het is geen wonder dat Elton John helemaal weg is van deze plaat. Met een vette knipoog naar midden jaren '70, worden op Gold een aantal popsongs gepresenteerd die er mogen zijn. Het geheel is zoals gezegd zeer radiovriendelijk en dat schrikt de die-hard country-liefhebbers onder ons af. De country- en folk-invloeden zijn echter wel degelijk aanwezig, zij het een beetje vermomd. Het album opent geweldig met New York, New York, en Firecracker. Feelgood music van de bovenste plank, om maar eens een lelijke term te gebruiken. De muziek heeft zeer veel weg van het oude werk van Neil Young, Stephen Stills, en zelfs Van Morrison. De piano krijgt vaak de hoofdrol, terwijl de band zachtjes mee-musiceert. De vocalen van Adams zijn beter dan goed; met zo'n zanger klinkt alles uitstekend. Zonder te forceren of te schreeuwen, zet de man iets neer wat gewoon hout snijdt. Dit is een ras-muzikant. Wat verder opvalt is dat de tempo's behoorlijk aan de lage kant zijn. Dit gaat niet ten koste van de songs; in mijn ogen maatgevend voor 's mans talent. Langzaam spelen en toch overtuigen is zeer moeilijk, maar Ryan Adams kan het.

De songs

• New York, New York (3:47)
• Firecracker (2:48)
• Answering Bell (3:02)
• La Cienega Just Smiled (4:59)
• The Rescue Blues (3:36)
• Somehow, Someday (4:23)
• When the Stars Go Blue (3:31)
• Nobody Girl (9:39)
• Sylvia Plath (4:08)
• Enemy Fire (4:04)
• Gonna Make You Love Me (2:34)
• Wild Flowers (4:55)
• Harder Now That It's Over (4:31)
• Touch, Feel and Lose (4:13)
• Tina Toledo's Street Walkin' Blues (6:04)
• Goodnight, Hollywood Blvd (3:23)
• Rosalie Come and Go (3:56)
• The Fools We Are as Men (4:01)
• Sweet Black Magic (2:35)
• The Bar Is a Beautiful Place * (5:59)
• Cannonball (3:25)