Cd Recensies en

Cd-recensie Low Drums and Guns

Cd-recensie Low   Drums and Guns

Kan Low met hun achtste cd Drums and Guns de verwachtingen waarmaken na hun vorige van 2005, The Great Destroyer?


Low is de slowste van de slowcore beweging, trage intimistische nummers. Hun vorige cd, The Great Destroyer deed andere dingen vermoeden toen ze eens voor een keer de volumeknop hadden opgegedraaid... Drums and Guns gaat nu weer een heel ander richting uit, met sobere begeleiding, eindeloze drumloops en bas. Dit maakt er de cd zeker niet slechter op... Het bekendste mormoons koppel in deze contreien, zanger Alan Sparkhawk ( eindelijk hersteld van zijn breakdown) en vrouw Mimi Parker hebben nu een nieuwe bassist in dienst genomen: Matt Livingston.

We worden vergast op 13 nieuwe nummers...
Ze openen met Pretty People, een regelrechte dodenmars, met electronische drumloop en samenzang, traag en knagend doet het de haren op je armen rechtstaan... Belarus is een mooie tussenstop op weg naar het derde nummer, Breaker. Gewoon met handgeklap en een snerpende gitaar is dit al een mooie belofte voor de rest van de cd.

Dragonfly is slepend, zo traag maar zo goed. Je kan de meest nummers bijna minimalistisch noemen maar het werkt. Bij Sandinista komen de " Guns" van de titel opdagen, politiek getint, de gruwelen van een slagveld die niet uit het geheugen kunnen. Always Fade, één van mijn favoriete nummer. De baslijn komt heel duidelijk naar voren, weer een donkere tekst: Off with your head...de samenzang is hier zo zo perfect! Mimi Parker mag op Dust on your Window eindelijk eens laten horen wat zij in haar mars heeft, haar stem héél sterk op de voorgrond. Weerom een heel traag nummer maar de kwaliteit en intensiteit van haar stem laat je dat niet té sterk merken.. Met een leuk baslijntje begint de song Hatchet, ritmischer dan wat we tot nu toe mochten horen op Drums and Guns. Hierin bezingen ze een vete waar maar eens een eind aan moet komen zoals The Beatles en The Stones deden, zo komt alles goed en dat in een paar minuten... Your Poison, gepaste titel: Alan Sparkhawk begint het nummer met een stem vol ingehouden woede, zeer kort maar to the point. Duidelijk voor wie dit ooit gevoeld heeft...

Take your time, sweetness... een stukje uit Take your time, een repetitieve piano en natuurlijk de electronische loop én de bas maken het nummer af, mooie tekst, mooi ritme, gewoon mooi... In Silence doet me veel minder, er is niks mis met zang nog muziek maar het is zo een nummer dat ik aleens zoveel keren gehoord heb van Low. Snel overgaand naar de prachtsong Murderer waarin Alan zichzelf aanbiedt om het vuile werk op te knappen, om een moordenaar te zijn voor iemand. Het geeft me rillingen en is tegelijk mijn favoriet op Drums and Guns, niet alleen voor de duistere tekst maar de donkere, minimalistische muzikale begeleiding zit zo goed in mekaar dat ik dit nummer vaak op repeat zet.

Het laatste nummer Violent Past gaat van start met distorted zware geluiden, dan toch weer eenvoudig handgeklap en orgel en een tekst die de ontleding van iemands karakter gewoon bloot legt, de beschuldigingen, de verontschuldigingen, de waarheid?

Luisteren naar Drums and Guns is jezelf onderdompelen in een wereld waar het niet altijd veilig is, waar gevoelens naar boven komen die je liever negeert, het is een cd om jezelf in te verliezen. Onmisbaar in je collectie... Uitgegeven bij het label Sub Pop/Konkurrent.
© 2007 - 2009 Deanna, gepubliceerd in Cd Recensies (Muziek en Film) op 31-03-2007. Het auteursrecht van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van Deanna is vermenigvuldiging van dit artikel verboden. Meer...

Verwante artikelen


Reageer op het artikel "Cd-recensie Low Drums and Guns"


Er zijn nog geen reacties geplaatst op dit artikel.