Amy Macdonald gooit hoge ogen met haar eerste cd

Amy Macdonald was nauwelijks twintig toen haar eerste album op de markt kwam. Daarmee schoot ze helemaal in de roos en niet ten onrechte. ‘This Is the Life’ is vlotte en vrolijk klinkende pop van de bovenste plank.

Hoe ontstond het album ?

Amy Macdonald werd op 25 augustus 1987 in het Schotse Bishopsbriggs geboren, een stadje dicht bij Glasgow. Op vrij jonge leeftijd besloot ze zangeres te worden. Het eerste album dat haar raakte was 'The Man Who' van Travis. Ze kocht een gitaar om de songs van deze groep in te oefenen. Van het een kwam het ander en op haar vijftiende trad ze voor het eerst op met haar favoriete songs van op de radio en enkele eigen composities. Na haar studies op de middelbare school besloot ze zich een jaar aan de muziek te wijden om uit te testen of ze het kon maken in de muziekwereld. Onder invloed van Travis begon ze eigen nummers te schrijven die uiteindelijk leidden tot het album ‘This Is the Life’. Critici noemden haar beïnvloed door The Libertines, The Smiths, Razorlight en een nieuwe KT Tunstall, maar zelf schrijft ze op My Space dat groepen als Guillemots, Kings of Leon en Arcade haar grote voorbeelden zijn.

Algemene sfeer van de cd

Vrijwel alle songs op This Is the Life zijn van de hand van Amy Macdonald. Verrassend voor haar jonge leeftijd is de maturiteit die ervan afstraalt. Geen oppervlakkige teksten, maar teksten die ertoe doen en zelfs kritiek leveren op mensen en toestanden. Het overheersend thema is het leven en wat je ermee doet alsof deze prille twintiger een round-up maakt na twintig jaar (rock)ervaring. Ze blikt terug op haar ambities en dromen van toen ze nog niet op een podium stond.
Het genre situeert zich in de pop-countrysfeer soms overhellend naar rock in de steviger nummers.

De verschillende nummers

• Mr. Rock and Roll: Macdonalds tweede single dat de 12de plaats op de hitlijsten in Groot Brittannië haalde. Een leuk up-tempo melodietje dat je direct in zijn ban heeft en aanzet tot meeneuriën (of meezingen). Het gaat over twee eenzame zielen die door hun artistieke ambities te hard geleefd hebben om nog een degelijke relatie te kunnen aangaan. Interessante drumpartij.
• This Is the Life: het titelnummer van het album, vierde en meest succesrijke single, die in verschillende Europese landen (behalve Groot-Brittannië waar het slechts de 28ste plaats behaalde) nummer 1 haalde. Platinum in België, Duitsland en goud in Spanje en Zwitserland. Een opgewekte, meeslepende melodie die aansluit bij de vreugde om het beleven van een avondje uit met vrienden. Een dubbelgetrackte Macdonald zweept je met haar enthousiasme op om de dansvloer te bestormen en je te laten gaan. Af en toe onderbroken door een vrolijk tokkelende gitaar.
• Poison Prince: de eerste single uit het album gewijd aan Pete Doherty, de singer-songwriter (The Libertines) die vooral geassocieerd wordt met stevig druggebruik dat hem volgens de zangeres vroeg of laat de das zal omdoen (‘Sing me songs you wrote before / I tell you this my poison prince / You'll soon be knockin' on heavens door.') Derde up-tempo nummer op rij dat van begin tot einde swingt als de pest en ook ditmaal de liefhebbers op de dansvloer uitnodigt waar ze met volle kracht kunnen meezingen.
• Youth of Today: een ingetogen nummer waarin het generatieconflict centraal staat en ze zich afzet tegen ouderen die haar generatie wat meewarig bekijken. `It's just your one sided opinions that keep getting in my way' zingt Amy Macdonald en dat doet ze met een warme begripvolle, maar zelfbewuste stem.
• Run: is de vijfde single van de cd. Het nummer wordt in een prettig gezapig tempo opgebouwd naar een feller refrein waarin ze een zekere woede uitschreeuwt. Het nummer gaat dan ook over wegrennen en afbreken.
• Let’s Start A Band: het proces dat leidde tot de beslissing om muziek te gaan maken wordt beschreven in deze song die een wat Mexicaans aandoende intro heeft en via een catchy melodie langzaam culmineert in een majestueus middenstuk met blazers die een kippenvelmoment teweegbrengen. Het is de droom van een meisje om ooit tot een groep te behoren en op de cover van de Rollin’ Stone te prijken. Met het veelvuldig herhalen van ‘Let’s Start A band’ voel je de opwinding van de aankomende ster over je heen golven. Ook hier bij momenten een mooie dubbelgetrackte Macdonald.
• Barrowland Ballroom: heerlijk swingend nummer dat het thema van de song mooi uitbeeldt: The Barrowlands is immers een populaire concertzaal in Oost-Glasgow waar iedere groep die iets of wat naam heeft gespeeld moet hebben. Aansluitende bij het vorige nummer zingt Macdonald ‘I wish that I was on the stage’. Macdonalds teksten ontbreekt het niet aan poëtische elementen zoals hier met ‘The lights outside are as bright as the sun, their much brighter than everyone’.
• L.A.: derde single. Een stevige melodie met alweer meezingkwaliteiten ondersteund door een krachtige pianobegeleiding dat gaat over Macdonalds favoriete acteur Jake Gylllenhaal.
• A Wish For Something More: een melodieuze song opnieuw heerlijk swingend met een knappend ritme en aanzettend tot meedeinen. Met een wat melancholische en dromerige tekst over het vruchteloos verlangen naar meer in een relatie. Een tweede melodie maakt de song nog pittiger en origineler.
• Footballer’s Wife: dat Amy Macdonald commentaar heeft op bepaalde figuren in de muziekbusiness weten we (Doherty) na de Poison Prince, maar ook de drang van partners van beroemde voetbalspelers die via ‘de boekjes’ hun deel van de roem willen opeisen, zet haar aan tot het schrijven van kritische teksten als deze Footballer’s Wife. `She thinks she's some kind of star, yes you know who you are, I don't think so'. Ze doet het op een eenvoudige en rustige manier tegen de achtergrond van een simpele en zoet voortkabbelende melodie die in de richting gaat van de donkere romantiek van Pete Doherty mét viooltjes op de achtergrond.
• The Road to Home: een akoestisch nummer in de folksfeer dat herinneringen ophaalt aan James Taylor en Joan Baez.
• Caledonia: is het enige nummer dat niet van Amy Macdonald zelf afkomstig is. Een tweede akoestisch nummer waar zelfs een doedelzak aan te pas komt.

Conclusie

Met This Is the Life heeft Amy Macdonald een prima cd afgeleverd waarop vooral de aanstekelijke zang op stevige en meeslepende melodieën opvallen. Dat een twintigjarige op haar debuutplaat zulke frisse, originele en opgewekte liedjes kan produceren, is al verbazingwekkend op zich. Ofschoon er niet zo veel afwisseling op het album aanwezig is en het merendeel van de nummers up-tempo nummers zijn, blijft het een rijke verzameling van goed in het gehoor liggende liedjes die aanstekelijk werken en tekstueel ook boven het gemiddelde uitsteken. Naar verluidt werkt Macdonald aan een nieuw album dat tegen de lente op de markt zou komen. Diverse critici voorspellen haar een interessante carrière waarin haar talent nog meer tot ontplooiing zou komen. Het beste moet nog komen. Afwachten maar.