Cd Recensies en Mark Knopfler

CD recensie: Kill To Get Crimson - Mark Knopfler

Infoteur: Etsel

Het is even wennen, de nieuwe cd van Mark Knopfler - Kill To Get Crimson. Maar na een paar keer afspelen hoor je in hoe geniaal de plaat is. Voor die-hard Dire Straits' fans zal de plaat misschien een teleurstelling zijn. Slechts twee nummers hebben een Dire Straits' sound (We Can Get Wild en Punish The Monkey). Voor het overige is het vooral vernieuwend. Goede strakke composities met de juiste instrumenten uitgevoerd.


Een recensie over het concert van Mark Knopfler op 30 maart 2008. Klik hier.

Afscheid van Dire Straits

Mark Knopfler heeft sinds het begin van zijn solocarričre duidelijk afscheid genomen van Dire Straits. Met uitzondering van Sailing To Philadelphia is op zijn solo albums nog nauwelijks iets van een Dire Straits' sound te bespeuren. Sommige fans zijn daarin uitermate teleurgesteld. Maar als je eerlijk bent is meer van hetzelfde ook niet alles. Mark wil vooral vernieuwend bezig zijn en oude Dire Straits nummers speelt hij toch wel tijdens zijn live concerten. Dit zal ongetwijfeld gebeuren wanneer hij 29, 30 en 31 maart 2008 Nederland wederom aandoet als start van zijn Europese toer.

Kill To Get Crimson: rustige luistermuziek

Kill To Get Crimson is alweer het vijfde solo-album van Knopfler (mits de filmsoundtracks niet worden meegerekend). Het zal niet een groot verkoopsucces worden als Sailing To Philadelphia, maar zal toch aardig verkopen. De nummers zijn ijzersterke composities met veel akoestisch gitaar opgevuld met electrisch gitaar, saxofoon, accordeon, viool of fluit. De liedjes gaan over personen als een kunstschilder, een straatmuzikant en een walsdanseres in schooluniform. Alles wordt muzikaal tot leven gewekt met een sterke folk invloed. Niet zo verwonderlijk na zijn intensieve samenwerking met Emmylou Harris op de albums All The Road Running en Real Live Roadrunning.

Sfeervolle nummers: The Scaffolder's Wife, Heart Full Of Holes, The Fish And The Bird

De cd is wederom tot stand gekomen met samenwerking van toetsenist Guy Fletcher en producer Chuck Ainlay. De titel is een zinsnede uit het liedje Let It All Go. Het openingsnummer, True Love Will Never Fade, is de single die in Europa is uitgebracht. Het refrein lijkt een beetje op een nummer van Bruce Springsteen, alhoewel me niet te binnen wil schieten welk nummer precies. Maar met de inbreng van de sologitaar geeft Mark er toch een eigen sound aan.

KILL TO GET CRIMSON
KILL TO GET CRIMSON
Nummers als The Scaffolder's wife, Heart Full Of Holes (een ouderwets carnevalesk liedje), Secondary Waltz (een simpel accordeon nummertje), The Fish And The Bird (een zeldzame allegorie dat oude folk melodieën in het geheugen oproept), Madame Geneva's (statig liedje) Let It All Go (het lied dat de regel bevat waarnaar het album vernoemd is, is een slingerend folk melodie) en In The Sky, zijn erg sfeergevoelige liedjes met inbreng van dwarsfluit, accordeon, viool en saxofoon. Dat is toch wel een sterk punt van Mark Knopfler. Hij weet precies de juiste instrumenten in te brengen, zodat gitaar niet altijd de overhand krijgt, en de sfeer wordt verhoogd. Dat is toch wel het kenmerkende van Knopflers muziek als solo-artiest: de nadruk ligt op het liedje, niet op de gitaar.

Gitaarspel van Mark Knopfler op Kill To Get Crimson is van meesterlijke kwaliteit

Toch is het gitaarspel van meesterlijke kwaliteit wat vooral tot uitdrukking komt bij The Scaffolder's Wife, The Fizzy And The Still, We Can Get Wild, Punish The Monkey (als single uitgebracht in de VS) en Madame Geneva's. Het zijn vooral de duidelijk gespeelde noten die het 'm doen. Lange gitaarsolo's zoals vroeger bij Tunnel Of Love en Telegraph Road zitten er niet meer in. Mark schijnt zich voornamelijk nog op het singer-songwriter-genre te willen richten en dat levert spannende liedjes op. Zijn stem op dit album klinkt warmer en voller dan vroeger. Hij lijkt ook beter te zingen. Zijn stem begint steeds meer op de stem van zijn broer David te lijken, die ook nog steeds actief is in de popwereld.

Voor wie kan accepteren dat Knopfler een andere weg is ingeslagen na Dire Straits en van rustige gitaarmuziek houdt, is deze cd een aanrader. Zeker wanneer aandachtig naar de muziek en de tekst wordt geluisterd.

Credits

  • Mark Knopfler (gitaren)
  • Guy Fletcher (piano, keyboard)
  • Glenn Worf (basgitaar, contrabas)
  • Danny Cummings (drums, percussie)

Guests

  • Chris White (saxofoon, klarinet en dwarsfluit)
  • Steve Sidwell (trompet)
  • Frank Ricotti (vibes)
  • Ian Lowthian (accordeon)
  • John McCusker (cittern, viool)

Alle nummers zijn geschreven door Mark Knopfler. De plaat is geproduceerd door Cuck Ainlay, Guy Fletcher en Mark Knopfler.

Songs

  1. True Love Will Never Fade (4:21)
  2. The Scaffolder’s Wife (3:52)
  3. The Fizzy And The Still (4.07)
  4. Heart Full Of Holes (6.36)
  5. We Can Get Wild (4.17)
  6. Secondary Waltz (3.43)
  7. Punish The Monkey (4.36)
  8. Let It All Go (5.17)
  9. Behind With The Rent (4.46)
  10. The Fish And The Bird (3.45)
  11. Madame Geneva’s (3.59)
  12. In The Sky (7.29)

Inhoud van de liedjes

In dit gedeelte wil ik proberen de liedjes van deze cd kort te beschrijven. Liedjes zijn in feite een soort poëzie waarin op dichterlijke wijze iets wordt uitgebeeld. Vandaar dat het soms lastig is de liedjes helemaal te doorgronden.

True Love Will Never Fade
  • Ware liefde zal nooit verbleken. Een tatoeage artist blijft zich een vrouw herinneren op wie hij verliefd is en bij wie hij een tatoeage heeft gemaakt op haar schouder. Andere klanten proberen de tatoeage te verwijderen, maar zij niet en hij blijft aan haar denken.

The Scafffolder's Wife
  • De vrouw van de steigerbouwer geniet van het leven door veel geld uit te geven aan haar uiterlijk. Misgun haar haar uitspattingen niet, ze heeft een hard leven.

The Fizzy And The Still
  • Het lied gaat over een man die geprobeerd heeft succes te behalen in Hollywood. Ondanks zijn goede werk lukte het hem niet de top te bereiken en keerde moedeloos naar huis terug. Hollywood is niet voor hem weggelegd.

Heart Full Of Holes
  • Gaat over een man die door het verleden gehavend is " a heart full of holes'. Ook andere mensen vertellen hun zorgen aan hem. Hij kan niet veel voor ze doen. Vooral niet voor hun zielen. Misschien komt hij in de hemel, misschien ook niet. Hij heeft de koffers voor beide opties klaar staan.

We Can Get Wild
  • We zijn oud genoeg om op ons zelf te staan. We kunnen wild en beroemd worden in de wereld van de rockmuziek. Vertel je vader dat je geen kind meer bent. Het gaat een mooi jaar worden.

Secondary Waltz
  • Het school Kerstfeest komt eraan. De jongens leren tijdens gymnastiek de kerstwals in plaats van rugby te spelen. MacIntyre is een meester die snel kwaad wordt en de leerlingen uit elkaar trek zodra het mis gaat. De kinderen zijn zo bang dat ze met angst in hun hart de wals dansen.

Punish The Monkey
  • Het verhaal van Punish The Monkey kan op verschillende manieren geďnterpreteerd worden. De verteller, die een beurshandelaar kan zijn, heeft problemen op zijn werk met zijn baas waarschijnlijk omdat hij iets niet gedaan heeft. Maar hij keert zich tegen zijn baas, die zijn beste vriend was, en laat zijn 'gif beker' vallen.

Let It All Go
  • Een kunstenaar is bezeten van zijn vak. Hij zou wel een moord kunnen plegen om karmazijn rood te kunnen bemachtigen (Kill To Get Crimson). Hij moet afstand nemen van zijn passie, het loslaten. De kunstenaar kan beter een vaste baan nemen met een pensioen. Misschien iets bij het leger, de luchtmacht of bij de marine. Als kunstenaar eindigt hij in het stof, terwijl de schilderijen ergens in een overheidsgebouw aan de muur hangen.

Behind With The Rent
  • Een man heeft al zijn zelfrespect verloren. Rook en vlammen stijgen achter hem op. Hij kan zijn huur niet meer betalen. Nu valt hij oude Doris lastig met lust bedoelingen. Ze herinnert hem dat hij leeft en dat hij nog steeds gevoelens heeft.

The Fish And The Bird
  • Toen hij zijn hart verpandde aan een prutser zei deze dat een vis van een zwaluw kon houden. Hij reisde hem overal achterna. Ze konden echter geen huis bouwen en moesten eeuwig rondzwerven.

Madame Geneva's
  • De verteller maakt ballades en schrijft ze in de straat. Daarna gaat hij naar Madame Geneva's om de demonen weg te drinken met gin, maar ze komen altijd terug. De demonen rattelen over de keien en zitten op hun zwarte doodskisten.

In The Sky
  • Gaat over een schipper die op zee heeft gevaren, vrij als een vogel in de lucht. Hij is een licht in het donker, een baken van hoop. Hij heeft alles getrotseerd en elke oceaan bevaren.

© 2007 - 2010 Etsel, gepubliceerd in Cd Recensies (Muziek en Film) op 16-09-2007, laatst gewijzigd op 24-06-2008. Het auteursrecht van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van Etsel is vermenigvuldiging van dit artikel verboden. Meer...

Gerelateerde link

Mark Knopfler fansite.

Verwante artikelen

Bronnen en/of referenties

  • Kill To Get Crimson - Mark Knopfler

Reageer op het artikel "CD recensie: Kill To Get Crimson - Mark Knopfler"


Door Werner Bruijns op 03-10-2007

Ik ben er wel mee eens dat Mark Knopfler een andere weg is ingeslagen. En je zou kunnen zeggen dat het geen Dire Straits muziek meer is. Klopt deels vind ik. Ik denk dat veel Dire Straits fans het gitaargeluid van MK zeer kunnen waarderen en er als die-hard Dire Straits fan er van kunnen genieten. Het verschil is ook dat MK zich meer op het perfectioneren van zijn nummers aan het richten is, daarom vult hij zijn nummers steeds meer aan met diverse instrumenten. Naar mijn mening een prettige afwisseling.

En ja laten we eerlijk zijn, MK is tot rust gekomen en laten we maar gewoon meegenieten. Wantja de rust is naar mijn mening wel heerlijk. Deze cd zal in menig cd-rek niet misstaan. Reactie infoteur op 03-10-2007:Dank voor je reactie. Mooier zoals jij het geformuleerd hebt kan ik het niet zeggen. Wat voornamelijk anders is, is dat het allemaal wat rustiger is geworden en het nauwelijks nog rockmuziek is. Voor een aantal fans kan dat een teleurstelling zijn. Desondanks blijft de muziek onherroepelijk de MK-sound behouden en is het zoals altijd van hoge kwaliteit.

Door Lennart op 17-09-2007

Ik moest er ook aan wennen maar kan het nu wel accepteren, ben er de 30e bij dus hoop dat ie dan wel wat van zijn dire straits muziek laat horen! Reactie infoteur op 17-09-2007:Ik ben er ook de 30ste. Zeker weten dat Knopfler weer aardig wat van Dire Straits speelt. Natuurlijk de onvermijdelijke Sultans Of Swing en Brothers In Arms. Ik hoop eigenlijk ook op Tunnel Of Love, maar ik heb ergens gelezen dat hij dat niet meer zo graag speelt.

De nieuwe cd vind ik steeds beter hoe vaker ik 'm beluister. Er zitten mooie electrische gitaarpartijen bij. Wel zijn de nummers traag. Een paar up-tempo nummers zouden niet misstaan zijn geweest.