The day after tomorrow is dichterbij dan u denkt

Kent u de film ‘The day after tomorrow’? Ik zag deze film toen ik als ecovrijwilliger werkzaam was bij projeto lontra in Brazilië. Deze film uit 2004, geregisseerd door Roland Emmerich, is een soort van science fictionverhaal waarin het klimaat drastisch verandert ten gevolge van het broeikaseffect. Maar hoe lang blijven deze beelden nog fictie?

Extreem weer

In The day after tomorrow krijgen we heel wat extreem weer voorgeschoteld. De poolkappen smelten en de Golfstroom wordt verstoord. Dit veroorzaakt hevig noodweer over het hele noordelijk halfrond, dat als hoogtepunt een kortdurende ijstijd tot gevolg heeft. Jack Hall (gespeeld door Dennis Quaid) is klimatoloog en heeft dit weerbeeld - als enige – voorspeld. Apocalyptische stormen staan op het punt om los te barsten en dreigen binnen nu en twee weken het hele noordelijke halfrond te veranderen in een ijspiste. We zien hoe een aantal wetenschappers wanhopige pogingen ondernemen om de overheid tijdig op de hoogte te brengen van het gevaar, maar waar de film tenslotte op uitdraait, is de overlevingsstrijd van Hall en zijn zoon Sam, die vastzit in de Centrale Bibliotheek van Manhattan. Als Sam zelf niet meer naar huis kan komen, besluit Hall zijn zoon in New York te gaan zoeken.

Happy end?!

De film switcht tussen het leven en werk van Hall - weerconferenties, weerdata van satellieten, adviezen aan de regering - en de overlevingsstrategieën van Sam en zijn vrienden. Het noodweer volgt zich in hoog tempo op, van kwaad tot erger: hagelstenen ter grootte van een handbal, tornado's, hevige regen en sneeuwval, vloedgolven en veel donkere luchten.
Samengevat is het een film met heel veel bizar weer en rampen, maar die nog een beetje menselijk wordt gemaakt door de zoektocht van vader naar zoon. En zoals het een Amerikaanse film betaamt, heeft de film toch nog een happy end. Aan het eind van de film zijn er ontelbare massa’s mensen (en dieren) omgekomen, maar er wordt ingezoomd op de mensen die de extreme weersomstandigheden overleefd hebben, zwaaiend op het dak van een wolkenkrabber. Feestje! Beetje jammer wel. Het lijkt er op dat in ‘The day after tomorrow’ de klimaatverandering vooral wordt aangegrepen om waanzinnige special effects te kunnen laten zien, maar de werkelijkheid is misschien wel net zo waanzinnig. Door het happy end van de film, wordt niet direct de indruk gewekt dat we ons zorgen moeten maken. Er is echter een serie interviews bij de film waarin deskundigen vertellen dat de science fiction-beelden uit ‘The day after tomorrow’ zomaar realiteit kunnen worden. Pfoeh, ik werd er wel een beetje triest van.

Fictie of realiteit?

Je vraagt je af hoe lang de ellende uit de film nog fictie blijft. Ik denk dat we in Nederland wel aardig bezig zijn om de milieubelasting te beperken (nou ja……… hoeveel kilometers file staan er ook al weer dagelijks op de Nederlandse snelwegen?), maar in Brazilië bijvoorbeeld staat milieubewustzijn echt nog in de kinderschoenen. In de supermarkt krijg je volop plastic tasjes uitgedeeld, soms bijna voor elke boodschap een apart tasje. Afval gescheiden inzamelen is een onbekend fenomeen. Ik las in de krant dat onder de regering van Lula meer bomen in het Amazone-regenwoud worden omgekapt dan ooit tevoren, een gebied van vijf voetbalvelden per uur! Ongelofelijk! Zie ook mijn verhaal over de rivier vol Coca Cola-flessen (Avonturen van een eco-vrijwilliger in Brazil).
De catastrofale weersomstandigheden uit ‘The day after tomorrow‘ lijken soms al heel erg dichtbij te komen. Ik las in een opinieweekblad uit 2005 dat er in oktober dat jaar binnen 14 dagen elf rampen wereldwijd plaatsvonden. Van overstromingen naar hevige droogtes, aardbevingen, orkanen & tyfonen. Of denk aan kerstmis 2005: de tsunami. De enorme aardbeving in Pakistan, of Katrina die in de Verenigde Staten flink huishield. Onlangs stond er in de krant dat er een enorm stuk ijsschots van 6000 vierkante kilometer is afgebroken. Extreem weer genoeg zou je zo zeggen. Genoeg om je een beetje bezorgd te maken over de toekomst, maar ook om te motiveren om zelf weer wat bewuster te leven: vaker de auto te laten staan, actief deelnemen aan de jaarlijkse boomplantdag en/of anderen voorlichten over het belang van zorg voor onze leefomgeving. ‘The day after tomorrow’ kan een goede aanzet zijn om een discussie los te maken over klimaatverandering en onze rol daarin, en wat we zelf kunnen doen om dat soort rampscenario’s te voorkomen. Of hebben we al te lang onze kop in het zand gestoken? © 2007 - 2008 Yonbarba, gepubliceerd in Diversen (Muziek en Film) op 05-01-2007. Het auteursrecht van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van Yonbarba is vermenigvuldiging van dit artikel verboden. Meer...

Gerelateerde link

Kom in actie!.

Verwante artikelen

• Een schoner milieu begint bij uzelf!: Een schoner milieu begint bij uzelf, immers kunt uzelf vele dingen doen welke het milieu besparen. Tevens zorgen sommige zaken voor een besparing van energie wat tevens…
• Klimaatverandering: Anno eind 20e en begin 21e eeuw vinden wereldwijd discussies plaats over oorzaken van de klimaatverandering om de mogelijke gevolgen in de toekomst te voorspellen. .
• De natuur is van slag: Niemand zal het ongaan zijn. Het lijkt wel of de natuur steeds meer van slag raakt. We krijgen in ons land steeds meer en vaker exteem weer te verwerken. Is dit speling der natuur, of…
• Nederlanders heb angst! U gaat dood aan klimaatverandering!: 'Honderden doden door opwarming van aarde!'. Dat is het bericht van het Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu (RIVM). Na de angst voor zur…
• Amerikaanse feestdagen: Veel feestdagen welke wij vieren worden niet gevierd in Amerika, voor Amerikanen geld natuurlijk hetzelfde. Zij vieren bijvoorbeeld Martin Luther King Day, St Patrick's Day, Memorial…