Review concert Incubus, 16 maart in de HMH

Vanaf het VIP balkon in de Heineke Music Hall een verslag van het langverwachte concert van Incubus op 16 maart 2007. Het vorige concert dat deze band gaf is al weer drie jaar geleden, vond plaats in de Ahoy en hoewel ze toen erg populair waren, was het niet uitverkocht. Ditmaal is de HMH echter wél uitverkocht en duizenden fans hebben dan ook genoten van het spetterende optreden van Incubus.

Van de nu-metal bands die in de jaren negentig zijn opgekomen, is Incubus als één van de weinige nog populair. Hoewel het genre, dat in de loop der jaren is opgeschoven naar alternatieve rock, nu bedreigt wordt door de vele indie en britpop, lijken de mannen van Incubus daar geen nadelige invloed van te ondervinden. Het concert op 16 maart 2007 in de Heineke Music Hall is uitverkocht en sommige fans staan al uren van te voren voor de deur. Wanneer ze dan eindelijk naar binnen mogen, moeten ze nog lang wachten; eerst is het voorprogramma aan de beurt, daarna is er een pauze en pas dáárna treedt Incubus op. Het voorprogramma, The Duke Spirit, geeft een professionele en originele indruk. Net zoals Incubus heeft de band zich blijkbaar niets aangetrokken van de huidige muziek trends, aangezien ze erg aan een kruising tussen PJ Harvey (op haar toegankelijkste album Stories from the City, Stories from the Sea), Nico van The Velvet Underground en soms The Pixies doen denken. De stem van leadzangeres Liela Moss is live rauwer dan op de release EP en er wordt zelfs geklapt na afloop, hoewel niet uitvoerig.

Hoe langer de pauze duurt, hoe onrustiger het publiek wordt. Een aantal malen wordt er te vroeg gejuicht. Maar dan gaat het licht uit en betreedt de band het podium. Zelfs bij de eerste tonen van het rustige maar donkere Quicksand, tevens de opener van hun nieuwste cd Light Grenades, wordt er al gesprongen en geduwd vooraan. Wanneer daarna A Kiss To Send Us Off door de HMH schalt, is de energietrip begonnen. Incubus speelt fantastisch; hoewel in het begin de microfoon van lead zanger Brandon Boyd iets te zacht leek te staan, staat de band als een huis. Het vocale talent van Boyd is bijna onbegrensd; elke noot is loepzuiver en waar het hoog moet durft hij hoog te gaan, waar het laag moet switched hij naar een prachtige warme lage vibrato. Alle bandleden stralen energie uit, maar het is toch Boyd die de show speelt. Hij danst en springt het podium over en er wordt opvallend hard gegild wanneer hij zijn vest uittrekt (…). Verassend tijdens het concert is toch de keuze voor de nummers Have You Ever, Circles en Under My Umbrella van het album Morning View. Alle drie zijn het stevig rockende nummers, maar zijn nooit singles geweest en halen het niet bij Pardon Me, één van de grootste hits van Incubus. Ook worden er dus uiteindelijk vijf nummers van Morning View gespeeld en maar één van het album Pardon me (Drive); een opvallende keuze. Helaas ontbrak daardoor een nummer zoals The Warmth een beetje.

Wel een goede keus was het omgooien van het harde Redefine naar een akoestisch nummer, waardoor het een compleet andere sound kreeg. Bij Sick Sad Little World en het daaropvolgende Drive laat Incubus nog meer creativiteit zien: Boyd bespeelt twee djembé’s en raakt verwikkelt in een percussie sessie met de drummer Gonzales II. Gitarist Mike Einziger en bassist Ben Kenney (voormalig The Roots bandlid) verzorgen schitterende snelle en aanstekelijke solo’s terwijl ze verlicht worden door Boyd, die twee lampen in zijn handen heeft. De verlichting is het ook zeker waard om te vermelden, niet alleen die van Boyd, maar door de hele show heen baadde het publiek in rood, groen of verblindend wit licht. Alles natuurlijk op de maat van de muziek. Wanneer de laatste tonen van Dig wegsterven, lijkt dit al veel te snel. Geheel zoals verwacht echter, bestaat de encore nog uit drie harde, energieke nummers en zo eindigt Incubus met Megalomaniac met een knal hun concert in de Heineke Music Hall. De indruk die zij achterlaten is er één van een geoliede machine, één van de beste live rock acts van deze tijd en ook zeker één van een met de jaren gegroeide band, waarbij vooral in de stem van Boyd de meeste ontwikkeling doorklinkt.

Setlist:

• 01. Intro
• 02. Quicksand
• 03. A Kiss To Send Us Off
• 04. Wish You Were Here
• 05. Have You Ever
• 06. Anna Molly
• 07. Paper Shoes
• 08. Circles
• 09. Redefine (Akoestisch)
• 10. Drive (Akoestisch)
• 11. Earth To Bella Pt. 1
• 12. Under My Umbrella
• 13. Light Grenades
• 14. Love Hurts
• 15. Sick Sad Little World
• 16. Dig

Encore:
17. Nice To Know You
18. Pistola
19. Megalomaniac © 2007 - 2009 Doornrosa, gepubliceerd in Diversen (Muziek en Film) op 20-03-2007. Het auteursrecht van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van Doornrosa is vermenigvuldiging van dit artikel verboden. Meer...

Verwante artikelen

• James Morisson in de HMH: Alle ingrediënten van een geslaagd concert waren op woensdag 14 januari 2009 aanwezig in Amsterdam: een sterke band, een goedgevulde Heineken Music Hall en niet te missen het zwoele…
• Concertrecensie: Mark Knopfler in de Melkweg 2007: Dat Mark Knopfler voor een klein gezelschap een goed concert kan geven is geen nieuw gegeven. Er bestaat een dvd 'A Night In London' waarin hij ook een prim…
• Mooiste live-versies van Mark Knopfler (deel IX): Vic And Ray, Going Home, Hill Farmer's Blues, Boom Like That en Devil Baby zijn weer een serie ijzersterke live nummers die Mark Knopfler tijdens verschillen…
• John miles, muziekfenomeen: Desondanks dat John miles zelf maar1 echte hit heeft gemaakt is hij een muziekfenomeen in de muziekwereld. Hij heeft zijn hulp gegeven aan vele beroemde artiesten en concerten. No…
• Mark Knopfler in concert: 30 maart 2008 - HMH Amsterdam: Een half jaar na het uitbrengen van Kill To Get Crimson is Mark Knopfler met zijn Europese en Amerikaanse tour begonnen. Als eerste werd Nederland dri…