De (home-)studio 33 - Gedachten over computers I

In navolging van eerdere bijschriften, drie-en-dertigste artikel in een reeks van ongeveer 40 columnachtige artikelen over de homestudio, waarin op luchtige wijze diverse aspecten van het werken in en rond de (home-)studio aan bod komen. Deze artikelen zijn gebaseerd op het eerder door Coen Raad geschreven en reeds verschenen 'Het Grote Opnameboek' en 'Opnemen voor Gitaristen & Bassisten'. Opmerking: ik heb geen financiële belangen (meer) bij de verkoop van mijn boeken!

Computers I -

De beste van de klas?! Vroeger was ik zo’n leergierig jongetje, dat altijd goede cijfers wilde halen. Een soort Balkenende dus, maar dan minder eng én muzikaler. Wanneer ik eens geen 10 (= TIEN) had, was ik erg teleurgesteld in de leraar en boos op mijzelf, want met achten en negens nam ik geen genoegen. Dan zwoer ik duistere wraak op die domme leraar, die mij (een) onvoldoende gaf. En omdat ik geen vrienden had, ging ik nog harder leren. Zo ongeveer dan.

Snel, sneller & waardeloos
Sindsdien is een kwart eeuw verstreken en nu lijkt de situatie omgedraaid. Dan doel ik op mijn status als Mac-gebruiker: enigszins elitair, stijlvol en tegelijk anders zijn. Desnoods terug naar het telraam, maar een PC? Dat nooit! Ik begon met een zeven, toen een acht en een negen en nu zit ik op de tien. Geen rapportcijfers dus, maar aanduidingen voor het besturingssysteem van de Apple-MacIntosh. Vanaf 1994 probeer ik het steeds maar bij te houden, maar na 8.1 liep ik al achter de feiten aan. Was ik net gewend geraakt aan een nieuw besturingssytseem, moest ik alweer veranderen. Had ik net een goed MIDI-kastje, toen kwam er USB. Had ik eindelijk weer een nieuwe Cubase-versie, kon ik weer tegen betaling updaten, omdat het besturingssysteem weer een stap verder ging. Mijn oude printer kan ik nu weggooien en mijn nieuwe printer met USB en Mac-driver doet het vervolgens niet. Wat ik ook doe. En nu ben ik het een beetje zat geworden.
De laatste jaren erger ik mij in toenemende mate aan al die computershit met bijhorende software, dat telkens Beter & Sneller moet. Kijk, met een gitaar is dat anders. Je koopt op jeugdige leeftijd eerst wat brandhout, ruilt dat na verloop van tijd in en koopt zo telkens wat beters. Op een gegeven moment ben je eindelijk tevreden en ga je een langdurige relatie aan met dat instrument; net als met een leuke vrouw! Wie zegt dat gitaren niet op vrouwen lijken? Maar die andere zachte waren; daar word ik nu zo moe van. Een tijd terug kreeg ik een kanaalstrip ter recensie aangeboden. Leuke test en beslist een prachtig apparaat. Maar natuurlijk moest daar weer een digitale USB-uitgang aan om ‘direct apart’ met mijn computer te mogen. Terwijl alles voor de PC al ruimschoots draaide, waren de Mac-drivers nog niet operationeel en ging mijn toenmalige trouwe, stabiele G-3 helemaal plat: dat kostte mij twee dagen onnodige stress om alles weer in te laden. Kocht ik laatst een klankmodule inclusief handige CD-ROM om via USB (OMS, open Midi) de instellingen aan te passen. Speciaal PCI-kaart met USB-kabel gekocht en ja hoor, het werkte niet. Dan maar met de hand verder.
Een paar jaar geleden mocht ik voor een muziektijdschrift een geluidskaart met bijgeleverde software uittesten. Uiteraard werkt zo’n nieuwe kaart alléén nog maar op het modernste platform (toen MacOS X.3), waar ik destijds nog niet zo bekend mee was. Mijn G-4, die ik toen ook nog maar pas hhad aangeschaft, beschikte over een zogenaamde ‘dual booth’, zodat ik ook nog in het vertrouwde OS9 (als een soort programma vanuit OSX) kon opstarten. Het duurde even, voordat ik door had, dat de specifieke drivers niet door de importeurs meegeleverd waren. Zo slim ben ik dus ook weer niet.
Ook blijkt dat de bijgeleverde software niet altijd geschikt is voor een Mac of nog in ontwikkeling is. Daarom ben ik toch maar geheel op OS.X.4 (Tiger) overgegaan. Sinds een jaar werk ik met een G5 (met 2.0 GHz dual processors en een fors intern RAM-geheugen van 4 GB). De allernieuwste Intel-Macs (die ook mogelijkheden biedt om Windows te draaien) kon ik helaas niet aanschaffen. Niet vanwege het geld, maar omdat anders mijn digitale opnameketen, en met name mijn geluidskaart, niet meer operatief zou zijn (mijn audiokaart is nog gebaseerd op het PCI (X)-systeem en er is helaas (nog) geen PCI-Xpress beschikbaar; zo blijf je ronddraaien in die malle-molen). Natuurlijk had ik ook een USB- of Firewire-interface kunnen aanschaffen om audiosignalen 'de computer in te krijgen', maar ook dat kost weer geld terwijl mijn huidige keten dan compleet overbodig zou zijn. What a waste! Dat is jammer, want met deze lijn biedt Apple eindelijk topkwaliteit tegen concurrerende prijzen, want vergelijkbare configuraties van bijv. Dell zijn nota bene veel en veel duurder.
Neen, doorgaans boffen die PC-jongens toch maar, temeer omdat er veel méér aanbod is en er vaak ook veel meer goedkopere spullen beschikbaar zijn. Ze krijgen tegenwoordig al bij een pak zeeppoeder gratis software om een DVD mee op te nemen (voor een soap-serie, denk ik dan maar...). Flinke discriminatie dus, voor ons ehhh... elitaire Mac-gebruikers.

Jeugdtrauma overwonnen?!
Wat is nu de moraal? Mac-gebruiker of niet, de caleidoscopische spiraal van Beter & Sneller houd je alleen vol als je nog heel enthousiast bent, teveel geld hebt of noodgedwongen op topniveau moet werken. Zoniet, dan lig je er snel uit en word je net als toen op school gemeden. Heb je toch wéér meer tijd voor jezelf. Mijn omgeving verdenkt mij ervan dat ik een moeilijke jeugd heb gehad. En gelijk hebben ze. Destijds had ik misschien meer genoegen moeten nemen met minder, haha! En tevreden zijn met wat ik toen had…

Appeltje voor de dorst...?!
Want na al die jaren wil ik weer terug naar die achten en negens, althans wat het besturingssysteem betreft. En laten ze die tien maar lekker houden. Ik durf het nu wel te zeggen. Computers kosten handenvol geld en bakken frustratie voor weinig lol. Alleen..., als ze doen wat ze moeten doen, ja, dan ben je desondanks toch nog een gelukkig mens!