Sex and the City: van serie naar bioscoopfilm

Sex and the City is gebaseerd op een reeks humoristische columns die de Amerikaanse journaliste Candace Bushnell (foto) tussen 1994 en 1996 in de New York Observer publiceerde en die berustte op datingervaringen van haar en haar vriendinnen. Betaaltelevisie HBO maakte er een gigantisch succes van.

Startpunt

Op basis van Bushnells stukjes ontwikkelde scenarioschrijver Darren Star in 1997 een serie die meteen een groot succes kende. Carrie Bradshaw (Sarah Jessica Parker) de columniste die met haar laptop haar de lettertjes letterlijk over het scherm deed dansen (‘Carrie weet wat goede seks is (en durft erom te vragen’) en off-screen (maar ook on-screen) commentaar leverde bij haar ‘onderzoek’ naar het gedrag van de mannelijke soort, werd een begrip op de Amerikaanse televisie.

In de serie, die wekelijks werd uitgezonden, werden nog drie andere vrouwen geïntroduceerd. Drie van de vier zijn op zoek naar een vaste relatie en in die zoektocht wisselen ze hun ervaringen uit, geven advies of steunen elkaar in in vaak humoristisch getinte gesprekken die ze hebben in bars, restaurants, op feestjes of gewoon bij elkaar thuis.

De vier vriendinnen

• Carrie is schoenfetisjiste en gedreven zoekende naar de perfect romantische relatie.
• Er is de galeriehoudster Charlotte die haar verlangen naar de ideale man met de huisje-tuintje-kindje-droom probeert te combineren.
• Miranda is een advocate die streeft naar een relatie die ze kan doen samenvallen met haar ambities op professioneel vlak.
• Samantha is de enige die lak heeft aan een vaste relatie en seks zonder enige verbintenis bepleit. Zij is dan ook de aanstookster om het heft in eigen handen te nemen en de klassieke rol der geslachten om te draaien: voortaan bepaalt de man niet meer wat kan of niet kan, of een relatie verder gezet wordt of niet. De vrouw neemt zelf het heft in handen en zet de man voor schut.

Illustratief is de reactie van Carrie die, als ze er genoeg van heeft om steeds door dezelfde man gebruikt te worden om zijn seksuele honger te stillen, op een dag beslist om met hem precies hetzelfde te doen: zij komt flink aan haar trekken en op het moment dat hij zegt ‘Nu is het mijn beurt’, wendt zij voor dringend naar haar werk te moeten zodat de man met verstomming geslagen in bed achterblijft.

Trendy New York

Via de vrolijke belevenissen van de vier dertigers krijgen we een beeld van het trendy New York uit de jaren rond de eeuwwisseling. Aangezien geld niet echt een probleem lijkt voor de dames (niettegenstaande Carrie af en toe moet ‘besparen’ vanwege haar schoenenfobie) worden we in bijna elke aflevering vergast op party’s en feestjes in clubs, discotheken, bij hen thuis of bij hun talrijke vriendinnen en kennissen (de homoseksuele incluis), alsook op exclusieve modeshows. Eigenlijk is de hele serie een modeshow op zich aangezien de dames steeds de nieuwste creaties van trendy ontwerpers dragen (inclusief attributen als schoenen en handtassen). Dat het schoenenfabrikant Manolo Blahnik geen windeieren legde, is een open deur intrappen.

Immens populair

Het Amerikaanse (en later ook het Europese) publiek was dol op de show die vijf seizoenen lang (1998-2004) op televisie liep en die evolueerde van een visualisering van de columns van Carrie Bradshaw naar de gedreven zoektocht van de dames (op de flamboyante Samantha na) naar de ideale partner. Op het moment dat dit eindelijk een feit was (zelfs Samantha leek een soort van relatie te hebben gevonden) werd de serie stopgezet. Carrie had haar Mister Big, Charlotte was met een joodse man getrouwd voor wie ze zich had bekeerd, Miranda had haar zoektocht naar een man naar wie ze kon opkijken laten vallen en had gekozen voor een man die op professioneel vlak iets lager scoorde en Samantha nam het management van een jongere mannequin op zich met wie ze zich seksueel kon uitleven.

De eerste film

De roep naar een vervolg mondde uiteindelijk uit in een langspeelfilm. Gemakkelijk was de realisatie evenwel niet daar Kim Cattrall (Samantha) en de drie andere actrices een tijdje met elkaar overhoop lagen. Tenslotte werden de plooien gladgestreken en was de eerste langspeelfilm van Sex and the City in de zalen te zien in de zomer van 2008.

Het verhaal speelde zich enkele jaren later af en complicaties in de respectieve relaties stelden de vriendinnen in staat om als vanouds weer als vier herwonnen singles de mannenwereld te gaan verkennen.

Nummer twee

Op het moment dat eenieder dacht dat er na het huwelijk van Carrie en de harmonisering van de verschillende relaties nu wel een einde was gekomen aan de belevenissen van de New Yorkse kliek, werd tot vreugde van de miljoenen fans in de zomer van 2010 een tweede film gelanceerd die zich afspeelt op een exotische locatie en de topdesigners volop de gelegenheid gaf om hun creaties te etaleren.

Of hiermee een definitief einde is gekomen aan de serie die bioscoopfilm werd is de grote vraag aangezien de Amerikaanse filmindustrie nooit te verlegen is om een succesformule tot in het belachelijke toe uit te melken.

De maatschappelijke les

Op maatschappelijk vlak toonde de serie aan dat vrouwen ook op relationeel vlak hun lot in eigen lot konden nemen en zich seksueel meer en meer en zonder gene begonnen te uiten. Deze relationele ontvoogding verkleint het verschil tussen de geslachten in die zin dat vrouwen zich op een aantal vlakken beginnen te gedragen als mannen: net zoals zij kiezen ze nu zelf, proberen ze uit en dumpen als hun dat goed uitkomt.


De hechte band tussen de vriendinnen vormt een stevig vangnet voor zij die met scheiding of liefdesverdriet geconfronteerd wordt. Het belang van vriendschap is de rode draad die door de serie loopt.