Dvd-bespreking: Cow-boy

Cow-boy is een Belgische film, die gedeeltelijk werd geïnspireerd door de echte gijzeling van een schoolbus. Met Poelvoorde, bekend uit 'C'est arrivé près de chez vous', in de hoofdrol.

Verhaal

Daniel Piron (Benoît Poelvoorde) is een gewezen politiek journalist die niet meer het soort werk krijgt waar hij in gespecialiseerd is. Piron is uitgeblust, maar hervindt zijn energie wanneer hij besluit terug te keren naar zijn verleden. Ongeveer vijfentwintig jaar geleden was hij immers aanwezig op het proces van ene Tony Sacchi (Gilbert Melki), een man die een schoolbus had gegijzeld om via de media de toen heersende sociale wantoestanden te kunnen aanklagen. In die periode was de reporter nog een linkse activist en steunde hij de beklaagde in de rechtbank met een spandoek. Wanneer hij voorstelt om een kwarteeuw na datum een documentaire te maken over het incident waarbij alle betrokkenen worden samengebracht en in een bus naar de zee worden gereden, stuit hij op enige tegenstand. Toch wordt het project goedgekeurd, maar al snel ontdekt Piron dat hij opgescheept zit met een weinig gemotiveerd team. Bovendien blijkt Sacchi niet meer de rebel van toen en hebben ook de betrokkenen – toen kinderen, inmiddels volwassenen van veertig jaar oud – niet veel te vertellen. Om toch maar een interessante reportage te kunnen maken – maar ook om zijn eigen levensvreugde terug te vinden – begint Piron steeds meer regisseur en steeds minder journalist te spelen. Zijn pogingen om alle interviews te sturen worden vaak gevolgd, maar vallen niet altijd in goede aarde…

Bespreking

Net zoals zowat iedereen hebben wij indertijd enorm genoten van C’est arrivé près de chez vous, een van de beste Belgische films aller tijden. Dat acteur Poelvoorde niet altijd recht in de roos schiet, merk je tijdens het bekijken van Cow-boy echter al na een paar minuten. Een niet eens ongeschreven wet in fictie stelt dat je ten minste een of meer genietbare personages moet presenteren, maar jammer genoeg is Piron, die in de meeste filmscènes te zien is, allesbehalve sympathiek. De ‘energie’ die hij tentoonspreidt wanneer hij praat over zijn idee komt meer over als agressiviteit, terwijl ook de andere mensen waar de man mee praat een naar gevoel oproepen. Zelfs Pirons filmechtgenote doet niets meer dan zich te wentelen in haar huidige, stereotiepe situatie. Nog erger is dat dit het boeiende aan de manier waarop de journalist vervolgens afglijdt naar het onethische en het verraad van zijn oorspronkelijke principes volledig hypothekeert. Door hem al op voorhand af te schilderen als een weinig genietbare man die slechts een schim is van zijn oude zelf wordt zijn neerwaartse evolutie enkel nog irritanter. Pas in de allerlaatste scène volgt de verlossing en dat is veel te laat om de film nog te redden. Wat overblijft, is een interessant gegeven, dat oorspronkelijk voortvloeide uit regisseur Mariages eigen idee om een documentaire over de echte gijzeling te maken. Toen Mariage erop uittrok om de betrokkenen van toen te ondervragen, merkte hij al dat het gebeuren weinig of geen mentale littekens had nagelaten en liet hij het project voor wat het was wegens niet boeiend genoeg. Dat had hij, ondanks de goede acteerprestaties, wellicht ook beter met deze prent gedaan, want als we meer zin hebben om op het bakhuis van het hoofdpersonage te slaan dan om verder te kijken, betekent het dat de film niet helemaal geslaagd is, waardoor ook de gedeeltelijk terechte, maar veel te pessimistische en veel te weinig subtiele maatschappijkritiek haast volledig zijn doel mist.

Technische Fiche

• Regie: Benoît Mariage
• Scenario: Benoît Mariage
• Productie: Genevieve Lemal, Alexandre Lippens
• Cinematografie: Philippe Guilbert
• Montage: Philippe Bourgueil

Artistieke Fiche

• Benoît Poelvoorde
• Gilbert Melki
• François Damiens
• Julie Depardieu

*1/2