Martin Scorsese

Martin Marcantonio Luciano Scorsese is misschien wel de grootste filmer ooit. De downbeat is een zwaar maatdeel, de eerste tel. Alles valt of staat met de downbeat. De downbeat van Woody Allen zit eigenlijk altijd in zijn jazzy zwart op wit sequentie. De downbeat van Tarantino zit in zijn casting. Scorsese heeft een downbeat die Hollywood eigenlijk niet begrijpt.

Scorcese

Met twee films in de jaren ’70 – Mean Streets en Taxi Driver – bracht Scorsese een nieuw ritme van geweld en pulp naar het celluloid. Hij koesterde hiermee zijn leermeester Roger Corman en verwekte tevens zijn gedachten over de isolatie van de mens in New York.

Mean Steets (1973), het verhaal over twee rivaliserende Italiaanse bendes in de Big Apple wierp een steen van de ‘underground cinema’ naar de grote aandacht. Veel rood, een beetje blauw, en camera in de hand. Taxi Driver (1976), het verhaal over een vietnamveteraan, stelde een vraag over alles wat ‘pop’ was.

De Niro

In beide films werkte Scorsese samen met De Niro, die daarmee een mooie toon zette voor zijn filmloopbaan. Latere samenwerkingen volgden, zoals New York, New York (1977), Raging Bull (1980) en The King of Comedy (1983).
Meesterlijk in Taxi Driver is eigenlijk het optreden van Scorsese zelf als hij de chauffeur vraagt naar het huis te rijden waar zijn vrouw vreemdgaat. De Niro geeft in deze scene Scorsese de ruimte om te blinken.

Interview

In interviews praat Scorsese altijd bijzonder rap en wordt eigenlijk vooral duidelijk dat hij een vakman is maar emotionele motivatie niet kan neerleggen. Een goed voorbeeld hiervan is de kwestie rond de aanslag op president Ronald Reagan. Toen John Hinkley zijn daad (om indruk te maken op actrice Jodie Foster) koppelde aan het zien van Taxi Driver wees Scorsese dat verband lauwtjes af.

Christ and his good fellas

Het was een oude droom van Scorsese om nog eens een film over de laatste dagen van Jezus te maken. En in 1988 voltooide hij The Last Temptation of Christ. De film werd gemengd ontvangen. Zijn protest tegen het fundamentalisme deed hem geen goed. Maar Scorsese vocht terug. En met Good Fellas (1990) vestigde hij zich volgoed als filmer naast zijn idool Akira Kurosawa.

Oscar

Voor The Departed (2006) kreeg Martin Marcantonio Luciano Scorsese een Oscar (als regisseur). Hij was toen al over de zestig. Veel te laat dus. Casino (1995) had het namelijk ook kunnen zijn. Of, anders, Gangs of New York (2002).