Time (Film) (Asia)

2006. Kim Ki-Duk, de succesvolle, eigenzinnige, Zuid-Koreaanse regisseur is weer terug met "Time". Een interessante filmposter wekt de nodige nieuwsgierigheid op en ik kan niet wachten om de film te gaan kijken. Het gaat over plastische chirurgie, een thema dat tegenwoordig steeds meer op de voorgrond treedt. Lees snel verder of Kim Ki-Duk weer een prachtige productie heeft neergezet of dat zijn magische werking ten einde loopt en zijn originaliteit de wensen overlaat.

Story:

Ji-woo (Jung-woo Ha) en Seh-hee (Ji-yeon Park) zijn een stel. Aangezien hij ook graag met andere vrouwen flirt, groeit de jaloursheid in Seh-hee. Als ook de seks niet meer goed loopt, verwijt Seh-hee haar uiterlijk als schuldige voor de op de klippen lopende relatie. Ze besluit onder het mes te gaan bij een plastische chirurg. Ze laat regelrecht haar hele gezicht ombouwen zonder haar vriend iets ervan te zeggen. Ji-woo merkt intussen hoe erg hij van Seh-hee houdt en sluit zich af voor andere vrouwen. Alleen bij de mysterieuze See-hee (Hyeong-a Seong) kan hij niet weerstaan. Hij verwacht niet dat deze persoon Seh-hee is met een nieuw gezicht, die in plaats van zelfverzekerder door nog meer twijfels geplaagd wordt.

Review:

„Time“ is erg interessant, maar niet waanzinnig goed. De film is Kim Ki-duks visueel minst aantrekkelijke werk sind lange tijd en bevat nog meer hamerende symboliek als in eerdere werken. Het is namelijk een misvatting dat Kim subtiel te werk gaat: Zijn verhalen, die nooit uit het leven gegrepen zijn, zijn welliswaar vaak poetisch in de beeldspraak, draaien echter steeds om een bepaalde gimmick, om een in een zin samenvattend plot, dat herkenbaar door Kim is verzonnen is – iets, bizar, speciaals: Oude man voedt een vondelkind op, om daarna ermee te trouwen. Meisje slaapt met de minaars van haar dode vriendin en geeft hen het geld terug. Vrouw wordt op de man verliefd die haar tot prostitutie dwong. Vrouw ondergaat een gezichtsoperatie om haar relatie nieuw leven in te blazen.

Vaak in de boodschap van de film reeds te vinden in de betreffende samenvattende zin. Zo ook in „Time“. Kim veroordeelt namelijk de schoonheidswaanzin en de daarmee verbonden toename van de plastische chirurgie. Daaruit vloeien nog een reeks van maatschappij- en sociaalkritische aspecten uit voort, die hij aan het licht brengt, zoals identiteits- en individualiteitsverlies. Al dit brengt hij niet op een subtiele manier, maar duidelijk ontcijferbaar. Op deze punten is „Time“ ook een teleurstelling omdat Kim zijn verhalen als abstracte essays vertelt, die niet gebaseerd zijn op een echte aanwezige realiteit, maar op de schijnwereld van Kim’s licht doorgedraaide en extreem reagerende personages. Hiermee saboteert hij ook de serieus gemeende en vooral de actuele thematiek waarmee Zuid-Korea te kampen heeft. Het land, waar men bij kinderen het gehemelte opereert zodat ze beter Engels articuleren en waar men de ogen vergroot naar westers voorbeeld.

Op dit gebied biedt „Time“ te weinig trefzekere kritiek. De personages zijn te gehaast in hun handelen en de samenhang is niet realistisch. Daarom zie ik „Time“ meer als een ironische parabel. Het einde van de film, kun je niet in woorden uitleggen, maar dient terugkijkend om de dialogen in de beginscenes grappiger te maken en een soort van cirkelgang te suggereren. Zelf de bedoeld tragische scenes, waarin See-hee steeds meer paranoide wordt, hebben me eerde amuseert dan iets anders – de schuldige hiervan is Kims onrealistische en, in vergelijking met 3-Iron, kil uitgewerkte personageschetsen. In contrast van dit staat voor mij de enigzins ontroerende stuk van de film, die eigenlijk weinig met de centrale handeling te maken heeft: Ji-woo, trekt bij een date-avond aan het langste eind en moet de avond met een lelijke vrouw doorbrengen. Zij merkt meteen wat hij van haar vind, maar ze speelt mee. Bij het afscheid gaat ze meteen achter hem staan en legt hem uit, dat, als ze zich bij het weggaan omdraaien en hun blikken elkaar raken, ze nog eens zullen uitgaan. Hij draait zich om, waarschijnlijk uit medelijden of plichtgevoel, maar zij gaat ervandoor, haar blik naar beneden, de tranen in de ogen.

Deze scene is opzich fantastisch, omdat ze gevoelens laat zien en het thema schoonheid niet ongemoeid laat. De rest van de film kon bij mij nauwelijks emotie opwekken. Daarentegen bevielen me de kleine dingen. De interessante sculpturen (bv. de hand met de trap naar de hemel). En ook de dialogen zijn sterk, terwijl ik toch het gevoel kreeg dat Kim zijn charakters alleen nog liet zwijgen omdat hij niet meer weet hoe je realistische dialogen schrijft. „Sorry, dat ik altijd hetzelfde saaie gezicht heb“ brengt Seh-hee’s onzekerheid goed naar voren. Een vrouw zegt in het restaurant na Seh-hee’s jaloersheidaanval tegen Ji-woo „ze moet wel erg veel van je houden“ – of dat werkelijk liefde is of ooit was, valt te betwijfelen. Hierin zie je ironie, want wat mensen allemaal voor liefde doen, verlegt alle grenzen, maar vernietigt tegelijkertijd ook alle dramatiek. Als je nooit gelooft, dat die twee mensen echt van elkaar houden of ooit hielden, heeft Kim een probleem, de emoties later in de film geloofwaardig uit te beelden.

Conclusie:

Ik kan nog meer problemen opnoemen, Kim’s producties hebben altijd een punt, dat vreemd is en niet 100% functioneert – dit maakt het soms juist fascinerend. En ook als Kim me de laatste tijd eerder iets teleurgesteld heeft, was ik toch elke keer weer nieuwsgierig naar zijn nieuwe werk. Want, zoals in het begin al gezegt, een Kim-plot is typisch Kim: Een abstract, vaak in het extreem (poezie, geweld, ironie) getrokken verhaal, dat uitmondt in een vervreemdende en discussie-aanwakkerende finale. Al dit is goed in scene gezet, goed geacteerd en erg precies gemonteerd. En ook als de beelden uit „Time“ qua schoonheid niet in de buurt komen van actuele werken als The Bow en 3-Iron, bevatten ze toch een alledaagse elegantie en passen ze nauwsluitend in het plaatje van een typische Kim-film. Net zoals het thema. Subtiel? Intelligent? Gevoelsvol? Dat is „Time“ slechts tot op zekere hoogte. Maar het bekijken van de ironische, tragische „driehoeksrelatie“ ondervond ik als een voortgang in vergelijking met het van zichzelf houdende The Bow. © 2008 - 2009 Aturox, gepubliceerd in Filmrecensies (Muziek en Film) op 07-01-2008, laatst gewijzigd op 13-01-2008. Het auteursrecht van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van Aturox is vermenigvuldiging van dit artikel verboden. Meer...

Verwante artikelen

• Kate Winslet, beste actrice van Hollywood: Kate Winslet is één van de bekentste en beste actrice van Hollywood, maar ondanks haar bekendheid blijft ze zo nuchter....
• Carmen Electra, de meest sexy vrouw in Hollywood!: Tara Leigh Patrick (geboren op April 20, 1972), meer bekend als Carmen Electra, is een echte top glamour model, televisie personaliteit, zangeres en actrice…
• 3-Iron (Film) (Asia): Zuid-Korea, een veelbelovend land op het gebied van de filmproductie. Kim Ki-Duk heet het nieuwe regisseur-fenomeen. Vreemd genoeg vind hij die erkenning vooral in het buitenland. 3-Iro…
• Clark Gable de King van Hollywood: Zowel mannen als vrouwen waren fan van Gable, de grootste acteur van de Gouden Tijd van Hollywood. Hij was immers een echte man's man maar had een kwaliteit die vrouwen dee…
• Fritz Lang biografie: Fritz Lang was lange tijd een van de bekendste cineasten van Duitsland. Hij maakte bekende klassiekers als Metropolis en M.