The Last of the Mohicans

Wie herinnert zich niet het beroemde 'jongensboek' "De Laatste der Mohicanen"? De verfilming van Michael Mann uit 1992 heeft aan dit verhaal echter een heel nieuwe dimensie gegeven, en een nieuwe generatie doen kennismaken met Hawkeye, Chingachgook en Uncas.

Gegevens

• Verenigde Staten 1992
• 108 min.
• Actie - Drama
• Regie: Michael Mann
• Scenario: Michael Mann, Christopher Crowe
• Gebaseerd op: “The Last Of The Mohicans” van James Fenimore Cooper en de verfilming uit 1936
• Acteurs: Daniel Day-Lewis, Madeleine Stowe, Russell Means, Eric Schweig, Wes Studi

Bespreking

Michael Mann realiseert met zijn “The Last Of The Mohicans” een ambitieuze verfilming van de beroemde roman van James Fenimore Cooper (1826). Zijn interpretatie wijkt wel stevig af van het boek, en is eerder gebaseerd op de filmversie van George B. Seitz uit 1936. Het verhaal wordt omgetoverd in een prachtig episch, romantisch drama, waarbij de focus ligt op de relatie tussen Hawkeye en Cora Munro – waar in het boek zelfs helemaal geen sprake van is.

Ondanks enkele detailfouten, anachronismen en het terugvallen op nogal wat stereotypen (waarom zijn het altijd enkel de ‘slechte’ indianen die kaal zijn?) probeert Mann een respectvol beeld op te hangen van de natives en doet hij alvast een poging om het goede indiaan / slechte indiaan-syndroom -waarvan het oorspronkelijke boek bol stond- tegen te gaan. Het personage van Magua is daarin baanbrekend, aangezien het de eerste maal is in de vele versies van het verhaal, dat deze ‘slechterik’ een geloofwaardige reden krijgt voor zijn gruwelijke daden. Chingachgook en Uncas zijn echter slechts nevenpersonages, die het moeten afleggen tegen Hawkeye en Cora. Daardoor worden de kansen om dieper in te gaan op de indiaanse mentaliteit teniet gedaan. Naar verluidt zijn het vooral de scènes die dit realiseerden, die op de kniptafel opgeofferd werden. Een realistisch portret van de indianen en van het leven in de wildernis in die tijd, moet je dan ook niet verwachten. Jammer, maar dat neemt niet weg dat dit een uitstekende film is, die vooral visueel bijzonder aantrekkelijk is. En de impact die de schitterende soundtrack van Randy Edelman en Trevor Jones heeft, mag ook niet onderschat worden.