TBS: Geen film voor de tere ziel

Natuurlijk kent iedereen wel de beroemde of eigenlijk ‘beruchte’ Theo Maassen. De sterren dansen in zijn ogen wanneer hij je lachspieren laat trainen wanneer hij op het podium staat. De sterren veranderen in een psychotische blik wanneer hij een ontsnapte TBS’ser moet spelen. Maar kan hij net zo goed acteren als een uitmuntende caberet show opvoeren? We zullen het snel genoeg merken. De film begint midden in een groepstherapie in de tbs kliniek. Nadat één of andere gek uitvoerig en in alle details verteld hoe hij iemand afgeslacht heeft, is het Johan’s beurt. Johan wordt gespeeld door caberetier Theo Maassen, maar dat terzijde. Geirriteerd verteld hij hoe hij zijn vader heeft vermoord. Hij is er heilig van overtuigd dat hij zijn leven kan en wil beteren en probeert de rechter hiervan ook te overtuigen. Helaas liet zijn moeder hem in de steek tijdens de rechtzaak en zodoende keerde hij weer teleurgesteld terug naar de tbs kliniek.

Samen met een andere maniak weet hij uiteindelijk te ontsnappen, waarna een golf van ellende begint. Ze ontvoeren eerst een hulpverleenster, vervolgens wordt ze verkracht en vermoord. De idioten scheiden hun wegen en zo slaat Johan op de vlucht voor de politie. Hij wil koste wat het kost zijn moeder vinden, zodat zij zijn onschuld kan bewijzen. Onderweg ontvoerd hij een 13 jarig meisje en neemt hij haar overal mee naar toe. Zo stikt ze bijna in zijn auto, vermoord hij ondertussen zijn oma met een vork en schiet hij zijn moeder genadeloos neer. En zo raast de film nog een tijdje door.

Van begin tot het einde was de film één en al voorspelbaarheid. Een perfect voorbeeld is een kamer vol gereedschap met een groep psychopaten erin. Je kunt je kont erom verwedden dat dat niet goed afloopt, want wie laat ontoerekeningsvate mensen nu in een kamer vol gereedschap? Vrij logisch dat er dan doden zullen vallen. Laat een moordenaar ontsnappen en je weet dat er nog een reeks moorden en achtervolgingen zullen komen. Geef een psychopaat een klein, mooi en jong meisje en je weet dat hij zich niet vaderlijk zal gedragen. En zo zijn er nog veel meer voorbeelden te noemen.

In plaats van te schrikken, moest ik lachen. Jawel, Theo Maassen is zelfs amusant in films. Daar is geen caberet meer voor nodig. Maar het is vooral de combinatie van zijn slechte acteerwerk en de overduidelijke slechte film. Gelukkig hou ik wel van wat drama in films, dus ik kan met een glimlach zeggen dat het een dramatisch slechte film was. Ik heb dan ook beslist geen voorkeur voor Nederlandse films. Mocht je er wel van houden, dan is deze lugubere film voor jou een lekkernij.