Filmrecensies en Austin Powers 2

Austin Powers 2: The Spy Who Shagged Me - Filmrecensie

Austin Powers 2: The Spy Who Shagged Me - Filmrecensie

Austin Powers 2: The Spy Who Shagged Me bewijst nog maar eens dat platte humor en met seks doordrenkte moppen volle zalen kunnen lokken. Zijn voorganger International Man of Mystery mocht dan al gratuit en populair zijn, zijn opvolger doet het op al deze vlakken zonodig nog beter.


Austin Powers 2: The Spy Who Shagged Me

Austin Powers 2: The Spy Who Shagged Me is inderdaad grappiger, sneller en viezer dan de vorige film en boet bovendien niets aan originaliteit in. De film bevat echter ook een groot aantal flauwe momenten die te wijten zijn aan Myers' overdreven nadruk op decor en constante lachsalvos, waardoor de plot in een donker hoekje wordt gedreven. Positief is dan weer de kleurrijke parade van sterren. We krijgen onder meer Rob Lowe te zien die een jonge Robert Wagner probeert neer te zetten en ook Seth Green is best grappig als de zoon van Dr. Evil die de geschillen met zijn pa in de Jerry Springer Show uitvecht. In cameo's zien we onder meer Willie Nelson, Woody Harrelson, Burt Bacharach en Tim Robins). Mike Myers zelf neemt maar liefst drie rollen voor zijn rekening: Austin Powers zelf, Dr. Evil (de sterk gelijkende Mini-Me wordt gespeeld door Verne Troyer) en Fat Bastard.

Austin Powers 2: The Spy Who Shagged Me begint waar de eersteling eindigde, namelijk met de huwelijksnacht van Austin Powers (Mike Myers) en Vanessa (Liz Hurley). Al na enkele minuten blijkt dat zijn kersverse echtgenote een femmebot is, een gevaarlijke robot die hem in opdracht van Dr. Evil een kopje kleiner moet maken. Veel tijd om te rouwen heeft onze Austin echter niet, want Dr. Evil is back from space en heeft snode plannen met hem. Hij heeft namelijk een tijdmachine ontwikkeld die hem terug naar het jaar 1969 moet brengen. In dat jaar werd Austin ingevroren om in de toekomst zijn aardsvijand te kunnen bestrijden (zie International Man of Mystery).

Dr. Evil maakt van de gelegenheid gebruik om Austin Powers ‘mojo’ (lees: sex appeal) te stelen. Onze held ziet zich dus verplicht om ook naar het verleden af te reizen om zijn enige trots weer voor zich te winnnen. Daar ontmoet hij de ijverige CIA-agente Felicity Shagwell, gespeeld door Heather Graham. Shagwell betekent zoiets als 'wipt goed', een voorbeeld van de vele seksueel getinte moppen die de film te bieden heeft. Austin: "How do I get into those skin-tight pants, baby?" Felicity Shagwell: "You can start by buying me a drink." Austin: "You're pretty good on your feet, baby." Antwoord: "I'm even better off my feet."

Voor de rest bouwt The Spy Who Shagged Me verder op de betere momenten van International Man Of Mystery. Zelfs de scène waarin Austin Powers poedelnaakt door het beeld loopt, maar zijn geslachtsdelen telkens toevallig bedekt worden door een aantal rekwisieten, is in deze film weer paraat. De film bulkt ook weer over van verwijzingen naar onder meer de James Bond-films. De prent begint met een Star Wars-achtige begingeneriek, met daaronder het muzikale thema van Goldfinger. En je krijgt zelfs beelden uit Independence Day (wanneer Dr. Evil zijn toekomstvisie aan Washington DC toont). De meeste gags blijven echter gebaseerd op de oude OO7 films: in Frau Farbissina herkent iedereen natuurlijk Ian Flemings Rosa Kleb, de lesbische huurmoordenares komt uit From Russia With Love en er zijn ook een aantal verwijzingen naar Dr. No en On Her Majestys Secret Service. "It’s smashing, baby!"

Info

  • Jaar: 1999
  • Speelduur: 95 min.
  • Regie: Jay Roach
  • Acteurs: Mike Myers, Heather Graham, Michael York, Robert Wagner, Rob Lowe, Seth Green, Elizabeth Hurley
© 2008 - 2009 Avalon, gepubliceerd in Filmrecensies (Muziek en Film) op 03-02-2008. Het auteursrecht van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van Avalon is vermenigvuldiging van dit artikel verboden. Meer...

Verwante artikelen


Reageer op het artikel "Austin Powers 2: The Spy Who Shagged Me - Filmrecensie"


Er zijn nog geen reacties geplaatst op dit artikel.