The Bow (Film) (Asia)

The Bow, een Zuid-Koreaanse, bijna poetische film uit de hand van regisseur Kim Ki-Duk. Kan dit kunstwerk de zintuigen van de kijkers opnieuw prikkelen? Of is de magie langzaam uitgewerk?

Story:

Een oude man (Seong-hwang Jeon) heeft tien jaar geleden een meisje gevonden, die hij op zijn boot liet opgroeien. Nu is het meisje (Yeo-reum Han) zestien. De twee leven als een soort liefdespaar, maar zonder de intimiteit. Pas op haar zeventiende verjaardag zal hij met haar in het huwelijk treden. Tot die dag wast hij haar en pakt elke nacht haar hand vast. Meer niet. En hij beschermt haar tegen invloeden van de mannen, die voortdurend om te vissen op zijn boot komen. Zodra een van de klanten iets bij het meisje probeert, vuurt de oude man met zijn boog een pijl af. Zo gebeurt het ook bij een jonge student (Si-jeok Seo). Maar deze keer loopt alles anders: het meisje ziet iets in de jongen en begint zich langzaam af te zetten tegen de jaloersheid van de oude man.

Review:

Hierbij een bericht aan regisseur Kim Ki-duk: mensen kunnen praten. Ik weet het is fantastisch, de personages te laten zwijgen gedurende de film, maar na de zoveelste keer is heeft zelf deze truuk geen uitwerking meer. Precies dat is „The Bow“: Een goedkope truuk, om het festival-publiek erin te luizen. Een in elkaar gezet drama, dat bijna lijkt op een zelfparodie van Kims eerdere werken. Alles is aanwezig, de niet-pratende personages (3-Iron, The Isle etc.), het leven op het water (The Isle, Spring, Summer...), het meisje dat houdt van haar pijniger (Bad Guy) tot aan het vaak shockerende einde (bijna elke Kim Ki-duk film). Zelfs het mishandelen van dieren komt terug in een absoluut zinlose scene. Het is overduidelijk: De zo gewaardeerde filmmaker heeft geen ideen meer. Of ligt het toch anders?

Het klinkt misschien allemaal hard, maar Kim wordt op het moment overdreven omhooggecomplimenteerd. Elke nieuwe film van hem krijgt een internationale release, die sommige betere Koreaanse films onthouden blijft. Nu klopt het dat Kim ooit een hoopgevende regisseur was. Zijn projecten waren rauw, hadden iets speciaals en waren fascinerend. In „The Bow“ stoort het zwijgen van mensen enorm. Er komen mensen aan boord, die vragen stellen, maar onze helden lachen enkel dom terug. Daar werd het me duidelijk dat het slechts een gimmick is.

Kim maakt veel verwijzingen in „The Bow“. Hij zwaait als het ware naar zijn oude fans en festivalbezoekers – „kijk hier, mijn figuren zwijgen, ze zijn vreemd en handelen op mysterieuze wijze, ik ben goed“. Natuurlijk zijn er aspecten in de eerste helft van de film die erg interessant zijn. Bijvoorbeeld het idee, dat de boog zowel als een moordwapen maar ook als instrument gebruikt kan worden – een schitterende illustratie van het zo door Kim geliefde yin-yang gebeuren. De muziek is zeker prachtig, net zoals sommige beeldconstructies. Hoewel het meerendeel van Kims vroegere film op aantrekkelijke manier gefilmd is.

En dan hebben we weer eens het einde. Het is nog mislukter en absurder als bij Kims andere films. Kim heeft het script weer eens zelf geschreven en ik kan hem aanraden een auteur de huren. Hij is gewoon geen goeie scriptschrijver. Inhoudelijk werkt ook zijn sympathieverdeling tegenover de personages vervreemdend. Is zijn opvatting, dat het meisje gelukkig zou kunnen leven in een pseudo-pedofiele verhouding, als ze niet werd ingehaald door de „bose civilisatie“? Zijn anti-burgerlijke houding bracht Kim al in Spring, Summer... naar voren, maar hier is die gemixt met zijn traditionele houding tegenover vrouwen gevaarlijker. Men probeert als kijker het handelen van de oude man de rechtvaardigen: het meisje had toch een mooi leven en bescherming. De conservatieve muziek, een jongeman en civiliserdende invloeden hebben haar verdorven gemaakt.

Het volgende wordt bevestigt, wat ik al langer vermoedde: De autodidact Kim heeft het filmen niet in het bloed zitten. Ik heb al vergelijkingen met Wong Kar- Wai gehoort, maar hoewel ik ook tegenover hem mijn twijfels heb, is het erg duidelijk: Wong blaast een film leven in, hij creert werelden vol indrukwekkende schoonheid, vol melancholie en kracht. Kim daartegenover probeert iets vergelijkbaars en faalt hierin. Zijn resultaat lijkt ingestudeerd en geconstrueert in plaats van levendig.

Conclusie:

Vroeger verheugde ik me op elke nieuwe Kim Ki-duk film. Inmiddels ben ik misschien nog hoopvol, maar veelal beangstigt. Zou hij me weer teleurstellen? „The Bow“ heeft mijn angsten bevestigt. Het is een aantrekkelijk gefilmde productie met een paar interessante ideen. Maar aan de andere kant ook een film die vooral oude ideen herhaald en op een slechte manier. © 2008 - 2010 Aturox, gepubliceerd in Filmrecensies (Muziek en Film) op 04-02-2008. Het auteursrecht van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van Aturox is vermenigvuldiging van dit artikel verboden. Meer...

Verwante artikelen

• Film The Kite Runner: Dit jaar verscheen de film The Kite Runner, gebasseerd op het gelijknamige boek van de Amerikaanse schrijver Khaled Hosseini. Zowel het boek als de film zijn een groot succes, volkomen…
• Hitman pro! Je pc beschermen/spyware verwijderen: Hitman pro is een programma om je computer te beschermen tegen gevaren die het internet met zich meebrengt. Je houdt er spyware, malware en adware mee tegen.…
• 3-Iron (Film) (Asia): Zuid-Korea, een veelbelovend land op het gebied van de filmproductie. Kim Ki-Duk heet het nieuwe regisseur-fenomeen. Vreemd genoeg vind hij die erkenning vooral in het buitenland. 3-Iro…
• Filmrecensie : The indian runner: The indian runner (1991) is het regie- en scenariodebut van Sean Penn. Hij baseerde zijn scenario op het het lied 'Highway Patrolman' van Bruce Springsteen.
• Hitman Blood Money: Death of a Showman: Het level Death of a Showman is de introductie tot het vierde level van de beroemde Hitman serie. In deze missie infiltreer je een leegstaand pretpark alwaar de ex-dir…