Moordwijven: Je zou er bijna zelfmoordneigingen van krijgen

Hoe ouder en rijker je wordt, hoe verleidelijker botox behandelingen, liposucties en meer van dat soort vlees-zuigerij wordt. Alsof je een lolly voor een klein kind houdt, zo zwaaien plastische chirurgen ook met hun messen voor gerimpelde vrouwen. Voeg daar nog wat wanhoop, geld, drama en droge humor aan toe en je krijgt een film als Moordwijven. Hoe ouder en rijker je wordt, hoe verleidelijker botox behandelingen, liposucties en meer van dat soort vlees-zuigerij wordt. Alsof je een lolly voor een klein kind houdt, zo zwaaien plastische chirurgen ook met hun messen voor gerimpelde vrouwen. Voeg daar nog wat wanhoop, geld, drama en droge humor aan toe en je krijgt een film als Moordwijven.

De drie miljonairsvrouwen Kitty, Estelle en Nicolette leiden een zorgeloos leven zoals elke sterotype vrouw-met-stinkend-rijke-man. Als ze zich dan toch ergens druk om moeten maken, dan is het wel elke potentiele rimpel die hun leeftijd wil ontmaskeren. Eeuwig jong blijven is hun lust en hun leven. Veel botox, maar weinig inhoud. Zo kun je de vrouwen én film beschrijven.
Vanaf het moment dat Kitty haar man verdenkt van overspel, ontstaat er een sneeuwbaleffect van de meest absurdistische moorden die je je maar kunt voorstellen. Omdat Kitty van haar man’s geld leeft en dus niet zomaar van hem kan scheiden, besluit ze een huurmoordenaar uit een kroeg te plukken om zo van haar man verlost te zijn en zelf rijk over te blijven. Door wat toevallige wendingen in het ‘verhaal’, lukt het niet meteen om de juiste man te vermoorden en zo helpt de huurmoordenaar de andere twee rijkeluisvrouwen ook van hun man af.

Dick Maas doet zijn naam geen eer aan met deze film. In vergelijking met zijn vorige taarten ( De Lift, Flodder en Amsterdamned ) is deze film echt een droge pruim. Je kunt niet meer dan een handvol keer een glimlach bemachtigen en aan het einde van de film zul je je terecht afvragen hoe bioscopen deze weerzinwekkende idioterie kunnen laten draaien. Ik draai me hooguit om in mijn graf. Het acteerwerk was zeker niet voor herhaling vatbaar en de film op zich was verre van origineel. Ik hoop niet dat veel mannen deze film ooit onder krijgen, want anders kunnen ze wel eens gaan denken dat vrouwen echt geen humor hebben. Of in ieder geval Dick Maas niet ( meer ).