Rambo (4): een film om op te schieten

Zoals de titel het al zo mooi zegt: deze film is bepaald geen kattenpis. Nee, het is nog erger. Het is een flinke stroom diarree met onverteerde popcorn. Als je hart vroeger is warm gelopen van de voorgaande delen, dan zal je hart in dit ( hopelijk ) laatste deel sterven door een acute hartaanval. In vergelijking met de eerdere films van Rambo is dit een zure mossel in een bak beschimmelde mosterd.

Aan het begin zie je de verbitterde John Rambo slangen vangen in Bangkok voor één of andere show. Hij bemoeit zich niet meer met alle oorlogen die her en der worden gevoerd en zijn aftakelingsproces is ook al duidelijk te merken wanneer je een blik werpt op zijn uiterlijke verschijning nu en die in de voorgaande delen. Zijn gezicht is wat gekleurd met fraaie rimpels en zijn strakke fitnes shirtje is veranderd in een wijde tent. Net wanneer je denkt dat het bejaardentehuis in zicht is, wordt onze grijze Rambo gekieteld door een aanbod welke hij onmogelijk kan weigeren.

Een groep zendelingen vraagt hem om hen naar de jungle van Birma te brengen, zodat zij het volk daar kunnen voorzien van medicijnen en het woord van God. Op voorspelbare wijze keren de zendelingen niet meer terug. Vanaf dit moment wordt Rambo’s heldeninstinct weer getriggerd en hij besluit om samen met een groep gewapende idioten de zendelingen terug te halen. De daarop volgende gebeurtenissen hebben veel overeenkomsten met de vorige delen, maar in bepaalde opzichten zit er nog wel enig verschil in. De film is niet enkel korter, maar de film heeft ook nog een veel hoger luguber gehalte, want de lichaamsdelen, kogels, potentiele verkrachtingen, ontploffingen en darmen vliegen je om de oren.

Zelfs met een lengte van nog geen 90 minuten is deze film nog veel te lang dan goed voor hem is. Als comedy serie zou het misschien nog wel een knaller zijn, maar nu is het niet meer dan een opgebrandde lucifer. Onbenullige uitspraken als: ‘Live for nothing or die for something’ worden als onsmakelijke broodjes eruit gegooid. ‘Je vecht niet voor je land, maar voor jezelf’, ‘Als het moet, kun je altijd moorden’ en meer van dat soort weerzinwekkende quotes. Het verhaallijn is simpel, voorspelbaar en alles behalve origineel en het acteerwerk vond ik ook vrij bedroevend. Het enige amusante van deze hel zijn alle geweldadige praktijken, maar om daar van te houden moet je ook wel over enigzins zwartgallige humor beschikken. Een bloederige film die ze voor mijn part wel af mogen knallen. © 2008 Shitonya, gepubliceerd in Filmrecensies (Muziek en Film) op 23-02-2008. Het auteursrecht van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van Shitonya is vermenigvuldiging van dit artikel verboden. Meer...

Verwante artikelen

• Dierenfilms, films waarin dieren de hoofdrol spelen: Als je gek bent op honden, zijn films met een pup of volwassen hond in de hoofdrol extra leuk. Maar hetzelfde geldt voor paarden, dolfijnen, varkens, tijg…
• Simon de Film (2004): Intro: Simon één van de betere Nederlandse films van de afgelopen jaren, waarin zowel humor als drama in voorkomt. Daarom was Simon in 2004 genomineerd voor een Oscar voor ''Beste buite…
• Staying Alive, een vervolg op Saturday Night Fever: De succesfilm Saterday Night Fever vroeg om een vervolg, maar toch waren de reacties op Staying Alive niet onverdeeld positief. Regisseur Sylvester Stallon…
• Film: The Assassination of Richard Nixon: The Assassination of Richard Nixon is een drama uit 2004, dat werd geregisseerd door Niels Mueller en gebaseerd is op ware feiten.
• Moordwijven: Je zou er bijna zelfmoordneigingen van krijgen: Hoe ouder en rijker je wordt, hoe verleidelijker botox behandelingen, liposucties en meer van dat soort vlees-zuigerij wordt. Alsof je een lolly v…