Filmrecensie: Coen broers verdienen Oscar met juweeltje

No country for old men, een creatie van de begaafde gebroeders Coen, is een film waarin alle paradoxale elementen elkaar versterken. Het resultaat is een prachtige epos die de kijker meezuigt in een fascinerende klopjacht.

No country for old men

• Regie: Joel & Ethan Coen
• Cast: Josh Brolin (Llewelyn Moss), Javier Bardem (Anton Chigurh), Tommy Lee Jones (Ed Tom Bell), Kelly McDonald (Carla Jean Moss), Garret Dillahunt (Wendell)
• Speelduur: 122 minuten
• Jaar: 2007

Recensie

Joel en Ethan Coen stelden de filmcritici de afgelopen jaren teleur (bijvoorbeeld met een film als The Ladykillers) met hun recente producties. Met het ijzersterke No country for old men snoeren de Coen broeders de immer kritische mondjes van het filmjournaille.

Het sterke geconstrueerde verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van drie karakteristieke hoofdpersonages; de typische Texaanse ruwe pit Llewyn Moss is de prooi van de stoïcijnse Anton Chigurh (heerlijk vertolkt door de Spanjaard Javier Bardem). Tommy Lee Jones (als de bijna met vut zijnde sheriff Ed Tom Bell) loopt vol onbegrip achter de feiten aan in deze spectaculaire klopjacht. De rustieke en uitgestrekte omgeving in Texas dient als het prachtige, tijdloze maar ook nostalgische speelveld.

De oerconservatieve doch sympathieke ‘cowboy’ Moss komt tijdens een eenzame plezierjacht bij toeval terecht in een slachtveld dat ontstaan is uit een mislukte drugsdeal. Moss treft echter niet alleen een hoop verse lijken, maar ook een koffer met een miljoen dollar. Niets menselijk is Moss vreemd en dus neemt hij de koffer mee, de enige proestende overlevende laat hij aan zijn lot over. Gelukkig voor het verhaal krijgt de stugge Moss wroeging bij thuiskomst en keert hij 's nachts terug naar de plek des onheils om de enige overlevende te helpen. Een drugsbaron en zijn handlangers betrappen Moss op heterdaad en die transformeert vanaf dat moment in opgejaagd wild met de goed gevulde koffer als een soort Hitchcockeriaanse McGuffin.
De gewetenloze einzelgänger én huurmoordenaar Chigurh wordt ingeschakeld om Moss te vangen. Vanaf dat moment is het tot het einde toe een lange, bloederige achtervolging waarin de boerenslimheid van Moss het verhaal in gang houdt en waarin Bardem met een ingetogen droogheid excelleert in geweldige gewelddadigheid.

Waarom bezorgt deze film de kijker een heerlijke kijkervaring? Omdat alles klopt en de elementen in de film elkaar versterken. Het uitgestrekte canyon landschap bijvoorbeeld zorgt voor een bepaalde rust, waardoor de focus volledig ligt op de zenuwslopende actie die gecreëerd wordt door de intrigerende hoofdpersonages. Die paradox (statische omgeving versus spannende en spectaculaire achtervolging) verhoogt bovendien de spanning. Daarnaast speelt Javier Bardem een nu al legendarische schurk die gebruikt maakt van een even memorabel en absurd moordwapen. De kalmte en droogheid waarmee Bardems personage vakkundig het ene na het andere menselijke obstakel van zich af schudt is genieten geblazen. Zijn stoïcijnse blik en zeldzame hoorbare zware stem maken hem tot een mysterieus en dus interessant personage. De evenwichtige Brolin speelt de typische rol van Moss met verve, evenals Tommy Lee Jones (wiens personage verwant lijkt met de titel). Jones voelt zich niet meer verbonden met de tijd waarin hij leeft en raapt steeds hoofdschuddend de brokstukken op die achtergelaten worden. De gelatenheid waarmee Jones acteert past ook weer precies in deze film.

Bovendien blijken de handen van de Coen broeders meesterlijk; constant slaat de film de juiste (droogkomische) toon aan en nemen ze goed de tijd om spannende scènes naar een absoluut hoogtepunt te stuwen. De film hanteert eenvoudige middelen, vervalt niet in onnodige zijwegen en weet zichzelf voldoende in toom te houden. Door te kiezen voor een natuurlijk einde vernachelt het regisseurs duo bovendien niet wat ze in ruim twee uur perfect opbouwen. Op echte schoonheid valt niks aan te merken, dus de gewonnen Oscar komt de broers toe. No country for old men gaat een klassieker worden. © 2008 - 2010 Remkock, gepubliceerd in Filmrecensies (Muziek en Film) op 01-03-2008. Het auteursrecht van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van Remkock is vermenigvuldiging van dit artikel verboden. Meer...

Verwante artikelen

• Cormac McCarthy en No Country for Old Men: Deze film van Ethan Coen en Joel Coen is genomineerd voor 8 Oscars en heeft daarnaast ook vele andere prijzen in de wacht gesleept. Het is een echte must-see die va…
• No country for old men: No movie for you: Sommige mensen zeggen: ‘Maak me maar wakker als de film is afgelopen’. Ik niet. Subtiliteit is niet aan mij besteed. Ik zou eerder zeggen: ‘Laat me dood achter in de…
• Oscar Wilde - Filmrecensie: Wie een diepgaande analyse van Oscar Wildes leven en werk verwacht, moet niet naar Oscar Wilde gaan kijken. Deze film is immers in de eerste plaats een liefdesverhaal, dat het bij…
• De Golden Globe Nominaties 2007: De Golden Globes wordt gezien als de belangrijkste indicator wie de Oscars volgend jaar mee naar huis mogen nemen. De winnaars worden gekozen door de pers van Hollywood. De G…
• Filmrecensie: Das Leben der Anderen: Met een Oscar voor ‘beste buitenlandse film’, maakt regisseur Florian Henckel von Donnersmarck een mooi debuut. Das Leben der Anderen is een film over de DDR. Weer een fi…