Filmrecensie: the Breakfast Club

The Breakfast Club is een van de betere jaren tachtig tiener films, geschreven en geregisseerd door John Hughes. Hughes is ook bekend van vele andere jaren tachtig films zoals Sixteen Candles, Pretty in Pink en Ferris Bueller’s Day Off. De film vertelt het verhaal van vijf verschillende tieners, die elk behoren tot een andere subgroep op school, die allemaal voor straf een zaterdag moeten nakomen en noodmoedig een dag samen door moeten brengen. Tijdens de loop van de film komen de tieners erachter dat ze allemaal toch meer gemeen hebben dan ze aanvankelijk dachten en ze worden goede vrienden.

De zaterdag op school wordt doorgebracht met een aantal uiteenlopende activiteiten, waaronder: elkaar lastig vallen, er wordt gedanst, er wordt gevochten, en er wordt geblowd. Ze rennen door de school en ze vertellen elkaar verhalen over hun leven. Langzamerhand onthullen ze hun geheimen aan elkaar. Dit zijn de gebruikelijke tiener dingen, zoals het toegeven dat ze wel eens over dingen liegen, een iemand geeft toe regelmatig te stelen en ze schamen zich er voor dat ze nog maagd zijn.

Ze komen er ook achter dat ze allemaal moeizame relaties met hun ouders hebben en bang zijn dezelfde fouten te maken als ze al de volwassenen om zich heen zien doen. Ondanks dat ze het nu goed met elkaar kunnen vinden, zijn ze bang dat als het nablijven eenmaal voorbij is, alles weer terug zal gaan naar hoe het eerst was en ze nooit meer met elkaar om zullen gaan.

Aan het eind van de film schrijft een van hen het opstel dat ze als strafwerk moesten schrijven met als onderwerp “Wie denk je dat je bent”. In plaats van zich te houden aan het onderwerp, wordt het een mooie brief over alle wijze lessen die ze gedurende de dag geleerd hebben. De tieners zeggen elkaar gedag en verlaten dan het schoolgebouw, waar ze opgewacht worden door hun ouders. Terwijl ze allemaal naar huis rijden of lopen hoor je in de achtergrond “Don’t you forget about me” van de Simple Minds, de titelsong van de film.

Ik vind dit een heel leuke film. Ik ben een grote fan van jaren tachtig tiener films en deze is zeker weten een van de betere. Als ik er naar kijk doet het me terugdenken aan mijn eigen middelbare school ervaringen. Toen ik zelf een tiener was vond ik deze film geweldig en dat is van daag de dag nog steeds een geval. Als je van tienerfilms houdt is the Breakfast Club zeker een film die de moeite waard is om te zien.