Filmrecensie: Mockingbird don't sing

Mockingbird don't sing is een drama gebaseerd op waargebeurde feiten uit 2001 en werd geregisseerd door Harry Bromley Davenport.

Inhoud

Op een dag stapt moeder Louise Standen met haar dochter Katie naar de sociale dienst. Katie werd vanaf haar anderhalf jaar tot haar dertiende levensjaar opgesloten in de ouderlijke kelder, heeft al die jaren als een wilde geleefd die geen weet heeft van de buitenwereld en kan niet praten, lezen of schrijven. Ze wordt overgebracht naar het ziekenhuis van Los Angeles waar ze onder toezicht komt te staan van kindertherapeute Judy Bingham en laatstejaarsstudente psychologie Sandra Tannen. Die laatste wil Katies vooruitgang in het spreken documenteren maar spendeert uiteindelijk de meeste tijd aan het begeleiden van Katies spraak. De twee krijgen een speciale band en dat is niet naar de zin van Louise die het niet nodig vindt dat haar kind kan spreken en functioneren in de maatschappij. Katie wordt de hele tijd heen en weer geslingerd tussen de drie vrouwen, die elk hun eigen verborgen agenda hebben - het wordt al snel duidelijk dat niet Katie het belangrijkste is voor de wetenschappers maar wel de faam en het geld dat zij hen kan brengen -, ze komt terecht in verschillende pleeggezinnen, haar geweldvolle verleden blijft haar achtervolgen in haar dromen en in de pleeggezinnen. Zal Katie er in slagen te leren spreken en zal de toekomst haar verbetering brengen?

Cast

Personage	Acteur
Katie Standen	Tarra Steele
Louise Standen	Kim Darby
Wes Standen	Jack Betts
Sandra Tannen	Melissa Errico
Judy Bingham	Sean Young
Norm Glazer	Joe Regalbuto
Beverly Glazer	Laurie O'Brien
Stan York	Michael Lerner

Beoordeling

Na het lezen van de flaptekst was ik helemaal enthousiast over deze film. Helaas wekt een waargebeurd drama veel interesse bij me op, zoals bij de meeste mensen; het zal de menselijke aard zijn. Ik wilde natuurlijk alles weten over die gruwelijke jaren in de kelder. In tegenstelling tot wat de flaptekst suggereert, concentreert de film zich niet op de jaren in de kelder maar wel op de jaren nadien. Van de dingen die in de kelder zijn gebeurd, krijg je slechts af en toe een beeld te zien. De verklaring voor Katies opsluiting neemt amper twee minuten in beslag en wordt zeer zwart-wit voorgesteld: vader was de tirannieke bruut en moeder het blinde - letterlijk, de vrouw leed aan staar - vogeltje dat niet durfde op te komen voor haar dochter omdat ze "niets kon doen". Een gemiste kans wat mij betreft, uitdieping van dit onderwerp had de film nog intensiever kunnen maken. Dit was trouwens ook de reden waarom ik de film heb uitgekeken: ik wilde per sé weten waarom en die verklaring komt pas tegen het einde van de film.

Je krijgt wel een document te zien van een wereldvreemd meisje dat zich probeert aan te passen aan de voor haar nieuwe wereld. Omdat de film wordt verteld vanuit het standpunt van Sandra Tannen kom je maar bitter weinig over het meisje haar gevoelsbeleving te weten, iets wat ik als een tweede minpunt ervaar.

De film wordt voornamelijk gedragen door Tarra Steele, die de rol van Katie zeer geloofwaardig en naturel neerzet. Gezien het meisje amper spreekt, moet zij het vooral hebben van haar lichaamstaal en gezichtsuitdrukkingen. Dit is een zeer indrukwekkende vertolking, iets wat echter niet gezegd kan worden van de rest van de cast. De personages krijgen helaas weinig karakteruitdieping - ofwel is een personage goed ofwel slecht - en er wordt matig geacteerd door iedereen.

Wel positief vind ik de setting van de film: de gebeurtenissen dateren van de jaren '70 en dat merk je ook aan alles, van de kapsels en de kleren tot het interieur en de muziek. De atmosfeer van deze film zit in elk geval wel goed dus.

Wat mij betreft is dit een slechte uitwerking van een interessant verhaal.