Dvd-bespreking: Kill Theory

'Kill Theory' is een onderhoudende horrorfilm in de stijl van 'Cabin Fever' en 'My Little Eye' waarin zeven studenten te horen krijgen dat slechts een van hen zal kunnen overleven...

Het verhaal

Kill Theory gaat van start met een scène waarin we zien hoe ene Walter op gesprek komt bij zijn psychiater. Blijkbaar heeft de man tijdens een incident bij het bergbeklimmen het touw doorgesneden waaraan hij hing om zo zichzelf te redden… ondanks het feit dat dit de dood van zijn drie vrienden betekende. Walter werd vervolgd voor moordslag, maar pleitte schuldig en mag na drie jaar terug de wijde wereld in. Zijn psychiater benadrukt echter dat hij Walter nog een jaar wil opvolgen, voornamelijk omdat hij onze ‘moordenaar’ blijft volhouden dat ‘iedereen hetzelfde’ zou gedaan hebben. ‘Cut’ naar zeven bevriende studenten die samen naar een vakantiehuisje trekken om daar te gaan vieren dat ze zijn afgestudeerd en je weet al dat het niet lang zal duren voor het zevental zwaar in de problemen zal geraken.

In sneltempo leren we hoe de relaties tussen de verschillende vrienden in elkaar zitten. Zo zijn er twee koppeltjes tussen het gezelschap, maar een van de duo’s wordt uit elkaar gereten wanneer wederhelft Nicole wordt ontvoerd en vervolgens met een doorgesneden strot wordt geretourneerd, samen met een aanmaning om een videofilmpje te bekijken. Daarop is te zien hoe de jonge vrouw een revolver in de handen gestopt krijgt van haar moordenaar om daarmee haar slapend liefje, Carlos, neer te knallen. Spijtig genoeg voor Nicole zelf weigert ze, wat het overgebleven zestal achterlaat met haar lijk, een Carlos die zich schuldig voelt en heel wat wantrouwen. De mededeling waarmee de doder hen achterlaat is namelijk duidelijk: hij wil bewijzen dat iedereen in staat is om zijn of haar vrienden te doden als ze zelf daardoor kunnen overleven. Iedereen krijgt drie uur om de competitie te vermoorden, waarna er maar een iemand mag overblijven…

Bespreking

Kill Theory is een genietbare ‘slasherfilm’ in de stijl van Cabin Fever en My Little Eye. Hoewel de premisse misschien niet echt origineel is, zorgt regisseur Chris Moore voor een goed ritme en voldoende psychologische diepgang om alles vrij spannend te houden. Niet slecht, vooral als je bedenkt dat dit ’s mans eerste film als regisseur is, nadat hij vooral naam verwierf als producer van de American Pie-prenten. De acteerprestaties zijn degelijk tot zelfs goed, al staat niet iedereen op hetzelfde niveau voor de camera’s. Zo is de nochtans vrij ervaren Daniel Franzese niet altijd op zijn best wanneer hij complexe emoties moet vertolken, al komt hij wel verrassend uit de hoek wanneer zijn personage, de ‘nerdy’ Freddy, uiteindelijk instort. Verder is het leuk om iemand als Patrick Flueger nog eens aan het werk te zien, al voelden we meer voor de Shawn Farrell die hij neerzette in het zwaar onderschatte en veel te vroegtijdig beëindigde The 4400.

Scenarist Kelly C. Palmer is er in zijn eerste verfilmde script in geslaagd om een lichtjes tweedimensionale maar desondanks geloofwaardige bende vrienden neer te zetten en zorgt ervoor dat hun keuzes vrij geloofwaardig overkomen. Natuurlijk vertrekt een film als Kill Theory vanuit een vrij negatief mensbeeld dat Nietzsche ongetwijfeld met veel enthousiasme zou steunen, maar toch kan je telkens min of meer begrijpen waarom de verschillende personages doen wat ze doen. Dat betekent natuurlijk niet dat er nooit momenten zijn waarbij je als kijker even in de haren moet krabben. Zo is eikel van dienst Brent (Teddy Dunn) wel erg snel bereid om iedereen te belazeren, terwijl je van zeven studenten toch zou mogen verwachten dat ze hun meerderheid beter proberen uit te buiten. Het lijkt ons bijvoorbeeld veel nuttiger om in groepjes van twee verschillende richtingen uit te vluchten, al hebben onze protagonisten blijkbaar nooit deel uitgemaakt van de scouts. Een ander minpuntje is dat Walters stelling al na een twintigtal minuten wordt weerlegd: Nicole kiest er immers voor om zich om te draaien zodat ze haar belager kan neerschieten, waardoor ze het leven van haar vriendje redt, maar ook haar eigen doodsvonnis tekent. Daarmee zou wetenschapsfilosoof Popper ongetwijfeld genoegen mee hebben genomen, maar als niet al te kritische criticus zal ondergetekende maar aannemen dat een psychopaat misschien weinig boodschap heeft aan het feit dat een hypothese gewoonlijk wordt geschrapt als die gefalsificeerd wordt.

Kill Theory is zeker geen hoogvlieger, maar biedt genoeg spanning, psychologische spelletjes en (niet te vergeten) bloed aan om de aandacht 87 minuten lang vast te houden. Kijkers worden overigens beloond met een uitstekend einde, dat het onverwachte voor een keer laat samengaan met het geloofwaardige. **1/2

Technische details

Hoewel het grootste gedeelte van de film in duisternis plaatsvindt, zijn de beelden nooit te donker, waardoor de actie altijd goed te volgen is. Hier en daar zijn de kleuren wat te verzadigd, maar toch mag er zeker niet geklaagd worden. Het 16:9 (1.78:1) beeld is goed, zonder dat je ooit de indruk krijgt dat je naar een topfilm zit te kijken. Er zijn ook enkele goede songs te beluisteren in de film en dat gebeurt natuurlijk in Dolby Digital. Hier en daar hadden de geluidseffecten echter nog luider en realistischer mogen zijn, wat het verrassingseffect ongetwijfeld nog meer had vergroot.

Technische fiche

• Regie: Chris Moore
• Scenario: Kelly C. Palmer
• Productie: Dan Abrams, Morris Bart, Chris Bender, Julie Dangel, Adam Rosenfelt, Amanda White
• Cinematografie: David A. Armstrong
• Muziek: Michael Suby
• Montage: Maureen Meulen

Artistieke fiche

• Don McManus
• Ryanne Duzich
• Teddy Dunn
• Daniel Franzese
• Agnes Bruckner
• Patrick Flueger
• Steffi Wickens
• Theo Rossi
• Taryn Manning
• Kevin Gage

**1/2