Blu-rayrecensie: Battlestar Galactica seizoen 2

In het tweede seizoen van (de remake van) 'Battlestar Galactica' worden de verschillende personages nog meer uitgediept. De indrukwekkende acteerprestaties en de uitstekend uitgewerkte verhaallijnen zorgen ervoor dat we kunnen spreken over een van de beste sf-series ooit.

Het verhaal

Veertig jaar na de wapenstilstand tussen de mensen en de door hen gecreëerde Cylons hebben de machines een verrassingsaanval gelanceerd op de twaalf gekende menselijke koloniën. Van alle slagschepen wist enkel de Galactica, een oude Battlestar die normaliter enkel nog dienst zou doen als museum en door de antieke systemen grotendeels onaangetast bleef door het virus dat de Cylons lanceerden, te ontkomen. Commandant Adama (Edward James Olmos) werd daardoor ook verantwoordelijk voor de burgerschepen die de genocide op tijd wisten te ontvluchten. De enkele tienduizenden overlevenden proberen nu onder leiding van de Galactica en de recentelijk aangestelde president Laura Roslin (Mary McDonnell) de Cylons lang genoeg te vermijden om de planeet te vinden waar de verloren Dertiende Stam zich volgens de overlevering zou bevinden: de aarde.

Aan het einde van het eerste seizoen van Battlestar Galactica konden we zien hoe de kersverse regering uit elkaar werd gerukt door een dispuut tussen president Roslyn, die er meer en meer in begon te geloven dat ze een religieuze profeet is, en commandant Adama, die dan maar de touwtjes in eigen handen nam en het presidentschap van Roslyn liet beëindigen. Terwijl zij in de cel zat, pleegde Boomer (Grace Park), een Cylon die eruit ziet als een mens, echter een aanslag op Adama.

Het tweede seizoen begint met verschillende subplots die door elkaar lopen: niet alleen is Adama’s leven in gevaar, zijn zoon, Lee ‘Apollo’ Adama (Jamie Bamber), is gearresteerd voor muiterij, Kara ‘Starbuck’ Thrace (Katee Sackhoff), de gevechtspilote die hij als zijn dochter beschouwt, zit vast op de door Cylons bezette planeet Caprica, de politieke situatie in de vloot is bijzonder precair en chaotisch, en bovendien is een gedeelte van de bemanning van de Galactica gestrand op de legendarische planeet Kobol.

In de eerste aflevering, Scattered, neemt kolonel Saul Tigh (Michael Hogan) het commando over terwijl zijn beste vriend Adama nog op de operatietafel ligt. Het is een recept dat voorbestemd lijkt om in een ramp te eindigen, aangezien Tigh op dat moment niet bepaald emotioneel labiel is en nog kampt met zijn alcoholverslaving. Ondertussen wordt Apollo voorlopig weer in dienst gesteld om de Galactica mee te verdedigen tegen de Cylons. Tenslotte is er nog de geniale maar narcistische vicepresident Gaius Baltar (James Callis), die nog steeds hallucinaties heeft en voortdurend een denkbeeldige versie van een Cylonmodel, Number Six, blijft zien.

Bespreking

Voor het tweede seizoen van (de remake van) Battlestar Galactica hadden we een korte miniserie die in totaal 180 minuten telde en een eerste seizoen dat uit 13 afleveringen bestond. Het tweede seizoen bestaat echter uit 20 episodes en concentreert zich nog meer op de verschillende personages, hoe ze met elkaar omgaan en hoe ze ontwikkelen. Een van de sterkste punten van Battlestar Galactica is dat de sf-elementen ondergeschikt zijn aan het menselijk drama. Persoonlijk hadden we graag wat meer ruimtegevechten en dergelijke gezien, maar de verschillende verhaallijnen zijn zo goed uitgewerkt dat je automatisch volledig betrokken geraakt bij wat er aan het gebeuren is. De makers zijn erin geslaagd om elke aflevering verschillende subplots nauwgezet op te volgen, zonder dat de kijker daarbij zijn of haar aandacht verliest, en zonder dat een of meerdere personages daarbij te lang vergeten wordt of worden.

Overigens evolueert zowat elk hoofdpersonage op een erg duidelijke, maar ook geloofwaardige manier. Geen enkel personage stagneert, waardoor de toeschouwer het gevoel krijgt deel uit te maken van de erg persoonlijke reis die iedereen in de serie doormaakt. Vooral de verschillende duorelaties worden uitstekend uitgediept: die van de aanvankelijk sceptische Adama en de aan kanker lijdende Roslyn, die tussen Baltar en de denkbeeldige manifestatie van Number Six, die tussen kolonel Tigh en zijn schijnbaar onbetrouwbare echtgenote, die tussen alweer Adama en zijn zoon, Apollo, en die tussen elitepilote Starbuck en de eveneens op het verwoeste Caprica verblijvende soldaat annex verzetstrijder Karl ‘Helo’ Agathon. Bedenker en scenarist Ronald D. Moore deinst er bovendien niet voor terug om ook de kleine kantjes van de verschillende personages te tonen. Zo is het voor ons een raadsel waarom zoveel fans van Roslyn houden, terwijl ze volgens ons niet al te sympathiek is. Nee, dan hebben we het meer voor de gebroken maar eerlijke Tigh en voor Baltar, die intrinsiek enorm egocentrisch is, maar toch pogingen onderneemt om zichzelf te overstijgen, zonder echt de capaciteit daarvoor te hebben. Ook het feit dat (minstens) twee hoofdpersonages al dan niet bewust verliefd worden of blijken te zijn op Cylons draagt bij tot het metaverhaal, dat overigens nooit uit het oog wordt verloren. De acteerprestatie van ‘Chief’ Galen Tyrol (Aaron Douglas) moet wat dat betreft zeker vermeld worden, want ook Douglas blijft als acteur een seizoen lang boeien.

Verder beginnen de religieuze thema’s zich tijdens deze tweede jaargang langzaam te kristalliseren. Het conflict dat het monotheïsme van de Cylons, die in slechts een echte God geloven, en het pantheïsme van de mensen staat nog niet zo duidelijk op de voorgrond als tijdens het derde en (vooral) het vierde seizoen, maar toch wordt het tijdens deze afleveringen al duidelijk dat Ronald D. Moore op verschillende vlakken een allegorie wil schetsen met onze samenleving, onze fouten en onze keuzes. Persoonlijk hadden we echter graag gezien dat godsdienst een minder prominente rol zou toebedeeld krijgen en dat men zich meer had geconcentreerd op allerlei plausibele wetenschappelijke verklaringen in plaats van op esoterische onderwerpen.

De flashbacks doen ons eraan herinneren dat de cultuur, architectuur en mode binnen de Twaalf Koloniën haast identiek is aan de onze, iets wat we liever niet hadden gezien. De keuze om zoveel gelijkenissen te tonen bevordert inderdaad de herkenbaarheid, maar of dit de bedoelde allegorie versterkt, durven we te betwijfelen, zelfs na het bekijken van de allerlaatste aflevering van het vierde seizoen.

Ondanks bovenvermelde bedenkingen blijft Battlestar Galactica uitzonderlijke televisie. De vele ‘soap opera’-elementen worden met zoveel kunde door elkaar geweven en steunen op zulk sterke acteerprestaties dat je nooit het gevoel krijgt dat je naar goedkope televisie zit te kijken. Integendeel: Battlestar Galactica is intelligente tv, boordevol metaforen die iets zeggen over ons en wie we zijn. Knap, hoor.

****1/2

Extra’s

Het tweede seizoen van Battlestar Galactica staat op vijf Blu-rayschijfjes geperst, die samen buiten de inmiddels traditionele U-Control met interactieve gids niet bijster veel bonusmateriaal bevatten. Het gaat vooral om verwijderde scènes en audiocommentaar, maar de eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat heel wat verwijderde scènes meer dan de moeite waard zijn. Het gaat meestal om vrij lange stukjes beeldmateriaal die geregeld een meerwaarde bieden aan de gehele serie, of die tenminste een bepaald aspect van naderbij belichten. Zo heeft de hele kennismaking tussen Tigh en Adama de montage niet overleefd, maar dan enkel om ritmeredenen en niet omwille van slecht acteerwerk of redundante informatie. Ook de audiocommentaren zijn geregeld een plezier om naar te luisteren.

De laatste Blu-rayschijf bevat ook nog eens videoblogs van David Eick, logo’s en originele soundtracks. Niet veel, als je bedenkt dat het hier toch om 20 afleveringen draait, al maken de opties onder ‘Blu-Ray Exclusives’ veel goed.

**1/2

Technische details

Het videoformaat – 1080p High-Definition Widescreen 1.78:1 – is uiterst geschikt voor Battlestar Galactica, dat er beeld na beeld uitziet als de dure serie die het ook is. De kleurverzadiging en filters veranderen volgens de locatie (Caprica, Kobol en de Galactica worden bijvoorbeeld allemaal anders belicht) en passen steeds bij de specifieke sfeer die men wil creëren. Hier en daar ziet het beeld er wel wat korrelig heet en de schaduwen ‘morsen’ hier en daar een beetje de rest van het scherm in, maar om dat allemaal te kunnen zien heb je als kijker al een geoefend oog nodig.

Het geluid wordt weergegeven in DTS Master Audio 5:1 (Dolby Digital), een formaat dat door Universal Pictures vaak wordt gehanteerd en dat al lang zijn deugdelijkheid heeft bewezen. Zonder goede geluidsmensen krijg je echter slechte opnames en dat is in dit geval zeker niet gebeurd.

TECHNISCHE FICHE

Regie: Michael Rymer
Scenario: Glen A. Larson (eerdere teleplay), Ronald D. Moore, Glen A. Larson
Productie: Harvey Frand
Cinematografie: Joel Ransom
Muziek: Richard Gibbs
Montage: Dany Cooper

ARTISTIEKE FICHE

Edward James Olmos
Mary McDonnell
Katee Sackhoff
Jamie Bamber
James Callis
Tricia Helfer
Callum Keith Rennie
Grace Park
Michael Hogan
Matthew Bennett
Paul Campbell
Aaron Douglas

****1/2