The Fountain - Recensie

The Fountain Darren Aronofsky 2006 met o.a. Hugh Jackman, Rachel Weisz, Ellen Burstyn, Mark Margolis

Aronofsky kan toch wel een van de meest experimentele cineasten van Hollywood genoemd worden. Hij voert samen met mannen als Christopher Nolan, Spike Jonze en Michael Gondry een nieuwe generatie regisseurs aan die het verwende Hollywood publiek probeert te verrassen met inhoud en diepgang in plaats van extra special effects, hardere explosies of grotere veldslagen. Dit type regisseur kenmerkt zich door de verwachting bij de kijker te doorbreken en de conventies te verruilen voor het experiment - denk bijvoorbeeld aan producties als Being John Malkovich (Jonze), Memento (Nolan) of Eternal Sunshine of the Spotless Mind (Gondry). Na zijn twee culthits Pi en Requiem for a Dream komt Aronofsky na zes jaar met een nieuwe film die weer even vreemd en vernieuwend is als zijn eerdere werk.

The Fountain is een verhaal dat switcht tussen drie dezelfde hoofdpersonen, elk uit een andere tijd: Hugh Jackman speelt zowel Thomas, Tommy als Tom: een Spaanse conquistador uit de 16e eeuw, een wetenschapper uit onze tijd en een space-explorer uit de 26ste eeuw. In al deze gedaantes vecht hij voor het leven van zijn geliefde Isabel (Rachel Weisz) en staat de mythische ‘Tree of Life’ centraal. Dit geeft Aronofski een solide kapstok voor zijn spirituele overpeinzingen zonder dat de film overdreven zweverig wordt, afgezien wellicht van het over-the-top einde. The Fountain laat zich wellicht het beste omschrijven als een metafysisch liefdesverhaal: eeuwige liefde in het licht van leven en dood. Het script zit op Charlie Kaufman-achtige wijze in elkaar en het verhaal verwijst voortdurend naar zichzelf zodat de kijker gedurende de film telkens herinnerd wordt aan het onderlinge verband. Het verschil met de standaard films waarin er door middel van twists en turns de plot uiteindelijk vanzelf duidelijk wordt, is dat de kruisverwijzingen binnen The Fountain door de kijker zelf geïnterpreteerd dienen te worden.

Met Hugh Jackman en Rachel Weisz heeft The Fountain twee grote namen die wellicht het grotere publiek zouden kunnen bereiken. Oorspronkelijk zouden Brad Pitt en Cate Blanchett de rollen op zich nemen maar na een creatieve aanvaring tussen Pitt en Aronofsky besloot Pitt zich terug te trekken en Troy te gaan maken. Het duurde vervolgens bijna vier jaar voordat Aronofsky weer aan de slag kon met twee nieuwe acteurs en hoewel Jackman en Weisz het niet slecht doen, mist het duo de ‘tijdloze uitstraling’ die bij hun personages hoort. Aronofsky trok ook weer oude bekenden aan zoals Ellen Burstyn en Mark Margolis, die al eerder in Requiem for a Dream waren te bewonderen.

The Fountain is een geniale droomfilm, maar waarschijnlijk zal het grote publiek er bij in slaap vallen (wat overigens zeker geen diskwalificatie is). De film moet het vooral hebben van het verhaal, tegen de magische achtergrond van een bijzonder decor en intense muziek. De constant aanwezige soundtrack geeft de ingetogen scènes een episch tintje. Alsof het hele verhaal van de mensheid in deze geschiedenis besloten ligt: wellicht een ambitieuze keuze van de maker, wellicht een onbedoeld effect. Hoe dan ook, Aronofski lijkt net iets te jong en onervaren om er een echt grootse film van te maken. Hoewel het zeer aan te moedigen is dat iemand een dergelijk universeel thema op film probeert te zetten, had Aronofski er over twintig jaar (en tien films later) wellicht een klassieker van weten te maken. Dat is nu helaas net niet gelukt. © 2007 - 2009 Kitano, gepubliceerd in Filmrecensies (Muziek en Film) op 14-06-2007. Het auteursrecht van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van Kitano is vermenigvuldiging van dit artikel verboden. Meer...

Verwante artikelen

• Zo komt je schrijfsel in de bibliotheek: Als je bij een grote herkende uitgeverij gepubliceerd wordt hoef je dit op zich niet te lezen, want dan wordt in principe alles voor je geregeld. Degene die zijn boek…
• CD recensie: Sultans Of Swing - Dire Straits: Sultans Of Swing is het tweede compilatie-album van Dire Straits uit 1998. Het is tien jaar na Money For Nothing uitgebracht. Voor een gedeelte overlappen de num…
• Cd-recensie: Muse – Black Holes and Revelations: Hieronder kan je de recensie van de nieuwste cd van Muse lezen, Black Holes and Revelations! Een aanrader om te kopen!
• Filmrecensie: Kill Bill Vol. 1: Kill Bill is alweer een meesterwerk van Quentin Tarantino, een klassieker die iedereen gezien moet hebben. Na het zien van deel 1 zul je niet kunnen wachten op deel 2.
• Recensie: Raven Dice – Het genot van een prooi: Het boek een genot van een prooi is een ietwat erotisch boek over de SM-wereld waarin wordt verteld wat de hoofdpersoon allemaal heeft gedaan in haar leven. Ee…