Martin Scorsese : een meesterlijk regisseur

Martin Scorsese is een van de meest eigenzinnige filmregisseurs van de Amerikaanse cinema. In zijn films komen vooral thema's als misdaad, geweld en religie aan bod. Zijn liefde voor zijn geboortestad New York komt tot uiting in veel van zijn films, net als zijn passie voor muziek. Hoewel Scorsese vele kwaliteitsfilms maakte, werd hij pas laat in zijn carrière met een Oscar beloond. Martin Scorsese (°1942) is geboren en getogen in de Italiaanse wijk van New York. Zijn kleine gestalte en zijn zwakke gestel beperkte zijn sociale contacten, waardoor hij reeds jong zijn toevlucht zocht in de cinema. Hij schreef zich in aan de filmacademie van New York, waar hij medestudenten als Coppola, De Palma en Spielberg ontmoette. Het was deze groep regisseurs die de glorieuze jaren '70 van de Amerikaanse cinema zou bepalen.

Misdaad en geweld

Aan de filmschool raakte hij ook bevriend met Harvey Keitel, die hij de hoofdrol gaf in "Who's that knocking on my door ?" (1967) en in zijn magistrale doorbraakfilm "Mean Streets" (1973), die ook de doorbraak betekende voor Robert De Niro. Deze laatste werd een goede vriend en vertolkte op meesterlijke wijze het personage van de vereenzaamde Travis in de klassieker "Taxi Driver" (1976). De film werd legendarisch door onder meer de spiegel-scène van De Niro en werd beloond met de Gouden Palm op het filmfestival van Cannes.

Na dit succes nam Scorsese de tijd om de biografie te verfilmen van bokslegende Jake LaMotta. Het werd een stijlvolle zwart-wit-film, die nog steeds wordt beschouwd als een van de beste biopics ooit. Voor de rol van LaMotta's broer deed Scorsese een beroep op Joe Pesci. De Niro verdikte tientallen kilo's voor de rol en werd beloond met een Oscar.

Scorsese's samenwerking met De Niro en Pesci bereikte een nieuw hoogtepunt in het grandioze "Goodfellas" (1990), de film die de georganiseerde misdaad op een pakkend realistische wijze uitbeeldde. "Goodfellas" werd een mijlpaal die nog jaren zou nazinderen. Zo gaf de bedenker van "The Sopranos", een van de meest succesvolle tv-series aller tijden, graag toe dat zijn serie veel aan de film te danken had. De samenwerking met De Niro en Pesci werd verdergezet in "Casino" (1995), een film over de decadentie van de gokmaffia.

Muziek en religie

Een andere constante in de films van Scorsese is zijn liefde voor muziek. Hij is een groot fan van popmuziek, hetgeen al tot uiting komt in "Mean Streets" met oa. The Ronettes en The Rolling Stones. Over deze laatste groep maakte de regisseur de concertfilm "Shine a light" (2006). Zijn bewondering voor Bob Dylan kwam tot uiting in "No direction home"(2005) en de wortels van de blues onderzocht hij in "Feel like going home" (2003). Maar zijn eerste stappen in het genre van de muziekdocumentaire zette hij al in "Woodstock" (1970), de festivalfilm waaraan hij meewerkte. Op het einde van de jaren zeventig kwamen er nog twee muziekfilms bij. "New York, New York" (1977) werd een muzikaal eerbetoon aan de stad die hij in zijn hart draagt. "The Last Waltz" (1978) was Scorsese's filmversie van het afscheidsconcert van Bob Dylan's begeleidingsgroep The Band.

Het religieuze aspect van Scorsese's cinema kwam al tot uiting in de christelijke overtuiging van het hoofdpersonage van "Mean Streets", maar werd verder uitgewerkt in "The last temptation of Christ" (1988). In "Kundun" (1997) kwam het boeddhisme en het leven van de Dalai Lama in de schijnwerpers. In 2007 werd de veelzijdige filmkunst van Martin Scorsese dan eindelijk beloond met een Oscar voor "The Departed", een gangsterfilm over de duistere onderwereld van Boston.

Andere films

• Alice doesn't live here anymore (1974)
• The king of comedy (1983)
• After hours(1985)
• The colour of money (1986)
• Cape fear (1991)
• The age of innocence (1993)
• Bringing out the dead (1999)
• Gangs of New York (2002)
• The aviator (2004)