InfoNu.nl > Muziek en Film > Filmsterren > Interview met actrice Anna Thomson

Interview met actrice Anna Thomson

Naar aanleiding van de Amerikaanse onafhankelijke film Sue – Lost in Manhattan, hebben we op het Filmfestival van Gent gepraat met hoofdrolspeelster Anna Thomson (ook gekend onder de naam Anna Levine). Het werd een heel persoonlijk en doordringend gesprek, misschien zelfs een beetje té persoonlijk. Een ontmoeting met actrice Anna Thomson is een gebeurtenis die niet ongemerkt voorbij gaat. Op het eerste gezicht lijkt ze een kordate en intelligente persoonlijkheid, maar eigenlijk verraadt haar slonzige uiterlijk al hoe ze er aan de binnenkant uitziet. Haar haren hangen er onverzorgd bij, haar make-up is uitgelopen, ze is ziekelijk bleek en mager en wankelt ongemakkelijk in haar smalle, versleten schoentjes. Haar stem is lief en zacht, maar met duidelijke tekenen van onzekerheid en verdediging. Ze heeft het voordurend over de schoonheid van het leven, een leven dat haar echter meer pijn dan geluk heeft bezorgd.

Eigenlijk is het geen wonder dat Amos Kollek (wiens naam ze tijdens het interview geen enkele keer heeft uitgesproken, ook al sprak ze voortdurend over hem) het script van Sue: Lost in Manhattan op haar heeft gebaseerd. Ze speelt er een jonge vrouw in bij wie de tegenslag in het leven diepe groeven heeft nagelaten: ze heeft alle contact met vrienden en familie verloren en moet door gebrek aan geld haar toe vlucht nemen in een opvangtehuis voor prostituees. Ze klampt zich vast aan enkele toevallige ontmoetingen die vaak uitdraaien op seksueel contact. Wie Sue: Lost in Manhattan heeft gezien weet hoe Anna Thomson in elkaar zit. "Maar dat is net de bedoeling," fluistert ze ons toe.

Interview Anna Thomson / Anna Levine

Hoe komt het dat je zo goed Frans praat?

ANNA THOMSON: Ik liep school in Frankrijk. Mijn vader verkoos Frankrijk boven Amerika omdat de kwaliteit van het leven er veel hoger lag. Hij ging er ook veel naar kunstgallerijen en kocht vele schilderijen. Dat was voor hij al zijn geld verloor. Ik heb een fantastische jeugd gehad.

Volgde je acteerlessen in Frankrijk?

ANNA THOMSON: Ik heb nooit geleerd om te acteren. Ik studeerde vijftien jaar schilderkunst en vervolgens tien of vijftien jaar ballet.

Je bent dus artistiek aangelegd?

ANNA THOMSON: Ik heb nooit gezegd dat ik er goed in was; ik studeerde het alleen maar. Ik denk trouwens dat iedereen acteert. Mensen zeggen bijvoorbeeld vaak "Waauw, wat een prachtig geschenk!" als ze het in feite lelijk vinden. Iedereen doet dat, iedere dag.

Heb je veel gemeen met Sue?

ANNA THOMSON: Ik denk het wel. Ik wil me niet te positief uitlaten over mezelf, maar ze is eigenlijk heel lief; ze houdt veel van al de mensen die ze in New York ontmoet. Ze zijn allemaal heel open en praten ronduit over hun leven. Ik ontmoette onlangs een fantastische taxichauffeur van Roemenië. Ik denk dat hij de achter-achter-achter-kleinzoon was van Dracula. Weet je, ik keek naar zijn wagen en op zijn nummerplaat stond: VLAD DRACLA. Ik keek een beetje rond, begon met hem te
praten, maar durfde hem niet te vragen of hij van Transylvanië kwam. Uiteindelijk bleek dat hij een Roemeen was. Dat bedoel ik nu net: je ontmoet een hele hoop mensen en het is gemakkelijk om met hen aan de praat te geraken. (de serveerster brengt haar een warme chocolademelk) Ooooh, dank u. Je bent zoooo lief!

Was het niet moeilijk om zo'n depressief personage te spelen?

ANNA THOMSON: Ik vond het zelfs heel gemakkelijk, maar dat komt misschien omdat ik nooit acteerlessen heb gevolgd. Het was ook zo ongelooflijk mooi geschreven. Hij was enorm intuïtief toen hij het script schreef, dat maakte het zo perfect voor mij. Je kan het bijna vergelijken met een musical. Als het goed is geschreven brengt het je in vervoering, hoe moeilijk het stuk ook mag zijn. Het script heeft me ook in vervoering gebracht.

Het was dus het script dat je heeft overtuigd om de film te maken?

ANNA THOMSON: Ik heb helemaal niets beslist. Ik ging gewoon naar de audities voor één of andere film. Na de derde auditie heb ik niets meer van hem gehoord. Ik was verschrikkelijk op mijn tenen getrapt. Twee maanden later nam hij echter opnieuw contact met me op. Ik had me die avond helemaal opgemaakt omdat ik verwachtte eindelijk mijn contract te tekenen. Maar toen zei hij: "We gaan de film niet maken." Hij zei wel dat hij een nieuw script had geschreven - speciaal voor mij - en vroeg me het te lezen. Het was me op het lijf geschreven. Het was zooo aangrijpend! Het gaf bovendien een erg accuraat beeld over mensen: hoe ze bepaalde dingen willen verwezenlijken, maar het toch niet doen. Geen enkel menselijk wezen zit volkomen lineair in elkaar en weet op elk moment de juiste beslissing te nemen.

Waarom hebben jullie het personage van Sue zo neerslachtig gemaakt?

ANNA THOMSON: Volgens mij is ze helemaal niet neerslachtig. Ze probeert juist heel hard om overeind te blijven in de wereld, alleen lukt dat niet zo goed. In films wordt het leven meestal erg zwart/wit voorgesteld; je weet wie de goede is en wie de slechterik. Maar als je in het echte leven iemand ontmoet wordt je met veel verwarring en twijfel geconfronteerd: iemand ziet er heel lief uit, maar kan misschien opvliegend zijn. Je weet niet meer tegen welke mensen je 'ja' mag zeggen en tegen welke mensen niet. Over een jaar of tien zal je er misschien achter komen of je juist was, maar op het moment zelf is het allemaal niet zo duidelijk. Hij schreef echter een script waarin mensen het gelijktijdig bij het juiste en het foute einde hebben. Dat is veel realistischer dan wat in vele andere films wordt voorgesteld.

Nochtans is de omgeving waarin zij leeft compleet anders dan die waarin jij bent opgegroeid.

ANNA THOMSON: Het is inderdaad anders dan de wereld waarin ik opgroeide, maar het ligt dicht bij diegene waar ik nu in leef. De wereld is een beetje harder geworden. Véél harder, eigenlijk. Kinderen denken vaak dat als ze eenmaal opgegroeid zijn alles rozengeur en maneschijn zal zijn, dat ze alles kunnen controleren en alles zullen begrijpen. De dingen worden echter ingewikkelder met de jaren. We zeggen vaak tegen kinderen dat als ze hard werken en slim zijn, ze wel een
mooi leven zullen hebben. Maar ik ken veel mensen die hard werken én slim zijn en die toch niet gelukkig zijn. We beginnen allemaal optimistisch aan onze levensgang, maar plots gebeurt er iets en zijn we geschaad voor de rest van ons leven.

Je lijkt vooral te werken vanuit jouw intuïtie.

ANNA THOMSON: Volgens mij heb je geen andere keuze. Als acteur moet je volledig eerlijk zijn en alles durven tonen. In mijn films krijgt het publiek mijn angsten, mijn wensen, zelfs de lelijkste kanten van mijn karakter te zien. Mensen vragen me vaak of ik geen problemen heb met naaktscènes. Je moet echter alles durven blootgeven ook je lichaam. Als je als acteur daartegen protesteert, heb je beslist voor het verkeerde beroep gekozen.

Maar als je in bijvoorbeeld Superman speelt, dan ga je daarin toch jezelf niet blootgeven, tenminste toch niet in dezelfde mate als je dat in Sue doet?

ANNA THOMSON: Dat was mijn eerste liefje, Christopher Reeve (ze bloeit plots helemaal open, nvdr). Ik vind dat hij net heel veel van zichzelf in die rol heeft gestopt. Net als Superman is hij bovenmenselijk moedig, dat uit zich nu eens te meer na zijn gruwelijk ongeval. Hij is ook heel verlegen, heel onzeker.

Hoe ben je in het acteerwereldje terecht gekomen?

ANNA THOMSON: Ik heb heel veel geluk gehad. Ik was vroeger balletdanseres en ik deed op een bepaald moment mee aan een auditie voor n van de elfjes in een theaterproductie van A Midsummer Night's Dream. Daar was een man die me een script gaf en me vroeg er die avond in te lezen. Het stond vol met vloeken en naakt, gewoon afschuwelijk. Ik heb hem dat de dag nadien ook gewoon gezegd. Maar op één of andere manier heb ik toch die rol gekregen.

Wat trok je zo aan in het acteren?

ANNA THOMSON: Ik acteer omdat ik geen andere opleiding heb genoten. Ik verliet de school toen ik ongeveer twaalf jaar oud was. Maar iedere job is op dat vlak hetzelfde, denk ik. Uiteindelijk gebruik je gewoon alle middelen die tot je beschikking staan. Je werkt hard en je probeert er gewoon het beste van te maken.

Je hebt met veel bekende namen gewerkt. Aan wie hou je de beste herinneringen over?

ANNA THOMSON: Ik hou van Oliver Stone omdat hij zo passioneel, grappig, slim, pervers en vriendelijk is. Hij is helemaal anders dan het beeld dat mensen van hem hebben. Ook aan meneer Eastwood heb ik goede herinneringen. Hij is verbluffend en prachtig en hij heeft iets delicaats over zich dat niet meteen aan Hollywood doet denken. Ik ben echt ongelooflijk dankbaar dat ik met zulke prachtige mensen heb mogen samenwerken. Ze zijn allen heel opgewekt en we hebben samen veel plezier gemaakt. Ze houden van de wereld.

Wat heb je op professioneel vlak van hen geleerd?

ANNA THOMSON: Op professioneel vlak? Dat weet ik niet. Dat interesseert me helemaal niet. Wat ze allemaal gemeen hebben is hun ongelooflijke respect voor de mensheid en zijn onvolmaaktheid. Mensen doen gewoon hun best. Als ze in iets mislukken is dat geen ramp.

Je werkte met Rebecca Miller aan Angela. In welke mate verschilt haar oeuvre met dat van haar vader, de schrijver Arthur Miller?

ANNA THOMSON: O my god! Daar heb ik geen flauw idee van. Haar ouders hebben ongetwijfeld een grote invloed op haar uitgeoefend, maar ik weet niet in welke zin. Rebecca is heel moedig, net als Arthur Miller en zijn vrouw. Dat is al een eerste overeenkomst... (kijkt door het raam naar buiten) - oh kijk, daar staat mijn arme filmverdeler in de regen!

Je draait zowel mee in Hollywood als in het onafhankelijke circuit. Waar gaat je voorkeur naar uit?

ANNA THOMSON: Ik hou van beide. Mensen hebben vaak de indruk dat als je eens in een onafhankelijke prent hebt meegespeeld, je Hollywood naar de duivel hebt verwezen. Op die manier maak je altijd een onbewuste keuze. Ik verkies passionele en persoonlijke films. Toevallig zijn dat meestal de low-budget producties. Maar Oliver Stone maakt zeer persoonlijke films, meneer Eastwood is heel passioneel, Voor mij is het vooral belangrijk dat ik het gevoel heb dat ik iets kan bijdragen aan het script. Ik moet er een zekere verbondenheid mee voelen. Als ik voel dat ik me niet volledig kan geven in een rol, neem ik die niet aan. Dat is de enige reden waarom ik een script zal weigeren, niet omdat het maar rommel is. Eigenlijk kan je het vergelijken met het passen van een jurk in een kledingzaak. De jurk kan veel te strak zitten, ook al vind je de kleur bijzonder mooi.

Je hebt al zo veel verschillende dingen gedaan. Wat staat voorlopig nog op jouw programma?

ANNA THOMSON: Ik wil absoluut aan de slag met Europese regisseurs. Vooral met Wim Wenders wil ik om één of andere reden samenwerken. Eigenlijk niet om één of andere reden: die man is gewoon briljant. Er zijn echter veel nieuwe en jonge regisseurs die ik niet ken. Sinds ik enkele jaren geleden kinderen kreeg, kom ik nog amper het huis uit. Ik ga enkel nog naar de kruidenier. Er is ook een regisseur waarvan ik me de naam niet meer kan herinneren (begrijpelijk, hij heet Srdjan Dragojevic, nvdr) - dat bewijst wat een domme gans ik ben - die onlangs een prachtige Joegoslavische film maakte met de naam Pretty Village, Pretty Flame. De prent werd tijdens de oorlog opgenomen, maar dan met echte acteurs. Het was zo'n beetje als Open City van Rossellini. Was dat Rosselini? Quoteer me alstublieft niet.

Waarin mogen we je binnenkort verwachten?

ANNA THOMSON: Ik maakte samen met hem een nieuwe film, maar dan met een kleiner budget dan dat we voor Sue gebruikten. Toen we aan de film begonnen, moest het een documentaire worden over prostituees in New York…

(Anna Thomson wordt plots afgeleid door twee voorbijlopende kinderen. Ze droomt enkele minuten weg, nvdr)

ANNA THOMSON: Die zijn precies even groot als mijn tweeling… Beetje bij beetje is die documentaire tot een echt verhaal uitgegroeid, omdat hij die mensen vroeg om een versie van hun leven na te spelen op pellicule. Momenteel ben ik met hem een serie van films aan het maken, een beetje zoals Cassavetes. We halen voordeel uit het feit dat we zo goed overeenkomen, dat we dezelfde levensvisie hebben.

Ga je in de toekomst opnieuw voor theater of ballet kiezen?

ANNA THOMSON: Ik hou enorm van het gevoel van een eerste opname, omdat je niet weet wat daarop gaat volgen. In het theater moet je vaak meer dan een maand repeteren en iedereen weet op welk moment je een sigaret moet opsteken. Ik heb vroeger in misschien honderd theaterstukken meegespeeld, maar momenteel trekt dat
medium mij niet mee zo aan.

Wil je hier nog iets aan toevoegen?

ANNA THOMSON: Je moet erkennen dat er in ieder mensenleven veel schoonheid en waarde verborgen zit. Zelfs bij mensen die soms heel slechte dingen doen of zeggen. Iedereen heeft iets goeds in zich.

Info Sue: Lost in Manhattan

  • Jaar: 1997
  • Speelduur: 91 min.
  • Regie: Amos Kolek
  • Acteurs: Anna Levine, Matthew Powers, Tahnee Welch

Filmografie Anna Thomson / Anna Levine

  • American Widow (2008)
  • Bridget (2002)
  • Fast Food Fast Women (2000)
  • Gouttes d’Eau sur Pierres Brûlantes (aka Water Drops on Burning Rocks) (2000)
  • The Intern (2000)
  • Stringer (1999)
  • Fiona (1998)
  • Trouble on the Corner (1997)
  • Six Ways to Sunday (1997)
  • Sue (1997)
  • I Shot Andy Warhol (1996)
  • Jaded (1996)
  • Ripper (1996)
  • Dead Girl (1996)
  • Other Voices, Other Rooms (1995)
  • Angus (1995)
  • Drunks (1995)
  • Bad Boys (1995)
  • Angela (1995)
  • Café Society (1995)
  • Great Performances (TV) (1994)
  • Baby’s Day Out (1994)
  • The Crow (1994)
  • Hand Gun (1994)
  • Hardcore TV (TV) (1994)
  • Blood Run (TV) (1994)
  • True Romance (1983)
  • I’ll Fly Away (TV) (1992)
  • Unforgiven (1992)
  • CrissCross (1992)
  • Dead in the Water (TV) (1991)
  • A Woman Named Jackie (TV) (1991)
  • Tune In Tomorrow (1990)
  • Tattingers (TV) (1989)
  • Warlock (1989)
  • White Hot (1989)
  • Talk Radio (1988)
  • Bird (1988)
  • Leonard Part 6 (1987)
  • Wall Street (1987)
  • Fatal Attraction (1987)
  • The Colbys (TV) (1986-1987)
  • Alive from Off Center (TV) (1987)
  • Something Wild (1986)
  • At Close Range (1986)
  • Murphy’s Romance (1985)
  • Desperately Seeking Susan (1985)
  • Maria’s Lovers (1984)
  • The Pope of Greenwhich Village (1984)
  • Life of the Party: the Story of Beatrice (TV) (1982)
  • Heaven’s Gate (1980)
  • Playing for Time (TV) (1980)
  • Uncommon Women… And Others (TV) (1979)
  • Night Flowers (aka Night Angels) (1979)
© 2008 - 2017 Avalon, het auteursrecht van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van de infoteur is vermenigvuldiging verboden.
Gerelateerde artikelen
Populaire en mooie meisjesnamen die beginnen met de letter ABen je op zoek naar een mooie naam voor je baby? Of gewoon benieuwd welke meisjesnamen die beginnen met de letter A in N…
Hendrik VIII en zijn 4e vrouw Anna van KleefHendrik VIII en zijn 4e vrouw Anna van KleefDe 4e vrouw van Hendrik de VIII was Anna van Kleef. Deze Duitse dochter van een hertog was zo lelijk dat Hendrik niet ee…
Meisjesnamen top 20 van 2006 tot 2017Meisjesnamen top 20 van 2006 tot 2017Je bent zwanger. een prachtige periode! Maar nu nog het bedenken van de perfecte naam. Dit kan behoorlijk lastig zijn. H…
Sint Anna – moeder van Maria en oma van JezusSint Anna – moeder van Maria en oma van JezusSint Anna zou volgens de overlevering de moeder van de Heilige Maagd Maria zijn en dus de grootmoeder van Jezus. Wat is…
Filmrecensie: After LifeFilmrecensie: After LifeAls het niet Liam Neeson was die de begrafenisondernemer speelt, dan was het een heel ander verhaal geweest waarschijnli…

Reageer op het artikel "Interview met actrice Anna Thomson"

Plaats als eerste een reactie, vraag of opmerking bij dit artikel. Reacties moeten voldoen aan de huisregels van InfoNu.
Meld mij aan voor de tweewekelijkse InfoNu nieuwsbrief
Infoteur: Avalon
Laatste update: 27-02-2009
Rubriek: Muziek en Film
Subrubriek: Filmsterren
Schrijf mee!