InfoNu.nl > Muziek en Film > Muziek > Astral Rejection: Psychedelische electro metal
recensie

Astral Rejection: Psychedelische electro metal

Met het verlaat van Nabil Moo staat Matt Mehana er compleet alleen voor met de band I Set My Friends on Fire. Is Astral Rejection, het muzikale kind van Matt, net zo intrigerend als de debuutplaat You Can't Spell Slaughter Without Laughter?

I Set My Friends On Fire

I Set My Friends on Fire is een amerikaanse deathcore band uit Miami, Florida. Over de muzikale oriëntatie is te twisten, zo gebruikt de band ook veel electro. De band kwam tot stand in 2007 met oorspronkelijke leden Matt Mehana en Nabil Moo. Ze staan gesigneerd bij label Epitaph Records en na hun eerste album You Can't Spell Slaughter Without Laughter (2008) verliet Nabil de band. Matt Mehana heeft de groep verder gedragen met Astral Rejection in 2011.

Astral Rejection

  1. It Comes Naturally
  2. Infinite Suck
  3. Excite Dyke
  4. My Paralyzed Brother Taps His Foot to This Beat
  5. Astral Rejection
  6. Developer, the Horn
  7. Narcissismfof
  8. Kief Catcher
  9. Erectangles
  10. Life Hertz
  11. CACAFUEGO, Nuestra Señora de la Concepción!

Sfeerbeschrijving en instrumentgebruik

Als we het debuut album van I Set My Friends on Fire mogen geloven, dan hoef je nooit echt samenhang te verwachten. Hun debuutplaat You Can't Spell Slaughter Without Laughter heeft veel indruk gemaakt met zijn duister humoristische ondertoon en cynische houding tegenover het deathcore genre. Allereerst dacht ik dat de teksten gewoon ontzettend intellectueel in elkaar gebreid waren, maar uiteindelijk kom je erachter dat het gewoon waanzin is. Zo wist ik met Astral Rejection ook niet echt wat me te wachten stond, vooral sinds lid Nabil Moo de band heeft verlaten. Een korte kijk op de tracklist en meteen werd duidelijk dat weer een heerlijk bizarre plaat me stond op te wachten.

In vergelijking met You Can't Spell Slaughter Without Laughter is Astral Rejection op sommige aspecten helemaal niet zo verschillend: Brutale lagen gitaar, hysterische vocalen en "screamo" refreinen met clean zang zijn weer compleet aanwezig. Nu ben ik niet zo'n fan van deze screamo trekjes maar Matt weet het goed op te fleuren met veel computer geluiden.

Computer geluiden staan sowieso veel meer centraal in dit experimentele werk van I Set My Friends on Fire: Retro chiptune synthesizers worden overal klakkeloos doorheen geblazen en tussen de extreme blast beats door horen we diepe, ritmische computer drums. Ontastbaar is de structuur in veel van de tracks en de totale agressie en hysterie die op de luisteraar wordt overgebracht is dan ook juist wat we verwachten van Matt. Hij weet met Astral Rejection genres als house en techno ingenieus af te mixen tegen de zware tinten metal. Neem dit plus ontzettend veel rare wendingen zoals funky gitaren die opeens overal doorheen spelen en je hebt Astral Rejection: Een absurde samenstelling van electronics en deathcore.

Uitblinkende nummers

2. Infinite Suck

Na de wat zwakke album opener It Comes Naturally komt het uiterst originele Infinite Suck op met diepe vacuüm geluiden die plotseling overslaan in ontzettend hoge, snelle chiptune geluiden. De diepe house basdrum die erbij ingezet is zorgt meteen voor een psychedelisch, dromerig maar ook heerlijk retro gevoel. Abrupt slaat de sfeer over wanneer gevoelige gitaren inzetten. De zang blijft wat op de achtergrond haken maar de mengeling van melodieuze gitaren op een donkere melodie doen het fantastisch. Wanneer het refrein vlekkeloos ingeluid is horen we opeens een op hol geslagen basgitaar, funky gitaar ritmes die hier door heen spelen en schreeuwerige vocalen. Uitgerekte pads zorgen samen met dubbele basdrum voor een zweverige passages van "electro metal" en de game boy achtige geluidjes lijken telkens weer terug te komen om nieuwe lappen metal nog harder te laten vallen. Infinite Suck is, zoals de naam doet vermoeden, een wat amateuristische track die toch genoeg kwaliteit had om op de plaat te komen. Ik vind deze track echt fantastisch goed ondanks de soms matige overgangen.

4. My Paralyzed Brother Taps His Foot to This Beat

My Paralyzed Brother Taps His Foot to This Beat begint met donkere computer beats, verdraaide blaasinstrumenten en een diepe bas. De song is net twee minuten lang en in die twee minuten komt ontzettend veel voorbij. Opnieuw worden chaotische synthesizers ingezet om anticipatie op te bouwen en de hip-hop patronen die hierna worden ingespeeld gaan prachtig met de mengeling van schone zang en schreeuw. My Paralyzed Brother Taps His Foot to This Beat heeft ergens wel een beetje de sfeer van de remix van Soul-ja Boi op hun debuutplaat, het neemt de fan dan ook fijn mee terug. Qua structuur legt de luisteraar moeilijk de vinger maar de uiterst extreme sferen doe worden overgebracht zijn het dan ook meer dan waard. Zelfs wat Dubstep komt later voorbij in de track met grime invloeden en subtiel eindigt deze rare, intensieve rit.

5. Astral Rejection

Astral Rejection begint met een ontzettend vluchtig, hysterisch gitaarsolo. Schreeuwerige vocalen en diepe gitaren worden hierdoor heen gespeeld en net wanneer je denkt dat het nog erger gaat worden lijkt de track zijn vleugels te spreiden: De zware gitaren vallen weg en maken plaats voor prachtige violen, euforische sound pads en stukken schone zang. De schone zang klinkt eindelijk een keer echt schoon zonder die rare screamo melodieën waar ik soms echt zat van kan worden. Na een uitgerekt refrein van empathie horen we opeens filmische gitaren hard inzetten, waarna de overgang al snel gemaakt is: De track lanceert zichzelf in een immense breakdown van duistere gitaar en multi laag zang. Paniek, hysterie en onheil verspreiden zich al snel verder over de track. Vier minuten is helaas iets teveel van het goede, vooral omdat de track verder geen conclusie of iets kent. Toch is het een van de meer samenhangende tracks op de plaat, en dat is zoals eerder vermeld altijd wat moeilijk te zoeken bij Matt.

8. Kief Catcher

Kief Catcher is zonder twijfel het meest dramatisch. Ook is het de meest harde track. Op een wat lagere tempo dit keer worden drastische gitaar sounds ingezet voor een paniekerig en argwaan geheel. Deze keer wel met ondersteuning van violen. Na een wat stereotype vers (voor de band zelf) krijgen we opnieuw een compleet ander refrein voorgeschoteld. De paniek maakt plaats voor mierzoete, romantische synthesizers en wanneer scherpe gitaren inzetten ontstaat er een melodieus en haast catchy geheel. Wat Kief Catcher verder te bieden heeft is uitmuntend veel. Zoveel dat het haast moeilijk te beschrijven is wat er allemaal hoorbaar is. Stukken agressie worden ingewisseld met abstracte techno beats, glitch en Dubstep zorgen voor smerige overgangen en tenslotte weet Kief Catcher uiterst brutaal te eindigen.

Prijs

€ 14,99 - € 19,99

Coverdesign

Op de voorkant zien we een troon die mechanisch aangedreven lijkt te worden. Op de troon zien we een gespierd wezen die het hoofd van een zwaardvis heeft. De voorkant is ontzettend druk maar dan ook ontzettend abstract en creatief.

Conclusie

Astral Rejection is eigenlijk precies wat ik had verwacht van Matt: Een plaat die helemaal niet in te schatten is. De unieke mix van deathcore blast beats, scherpe synthesizers en screamo harmonieën is een geheel nieuw concept en al hoewel ik best tevreden ben over de plaat vind ik dat je ook door kan slaan met innovatie. Matt lijkt soms teveel zijn eigen ding te willen doen ten kosten van de nummers, zo zijn de overgangen vaak veel te laconiek en lijkt Matt zich niet te kunnen emanciperen tot een coherent geheel. Aan de andere kant moet ik wel zeggen dat hij computer en instrument fantastisch knap samen weet te brengen en de melodieuze, explosieve kracht van deze mengeling kan ik dan ook erg waarderen. Van techno, house en dubstep tot glitch en chiptune pop deuntjes. Alles is te vinden op Astral Rejection. Lyrisch is Astral Rejection weer heerlijk controversieel en ongemakkelijk, een grote reden waarom we zo van deze band houden. Dus pas goed op voordat je deze in huis haalt maar als je op zoek bent naar experimentele, psychedelische chaos dan zit je goed met Astral Rejection naar mijn mening.
© 2013 - 2019 Picobeertje, het auteursrecht (tenzij anders vermeld) van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van de infoteur is vermenigvuldiging verboden.
Gerelateerde artikelen
recensieThe Beatles - Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club BandSgt. Pepper’s Lonely hearts Club Band is het achtste album dat de band heeft uitgebracht. Het is door George Martin gepr…

Reageer op het artikel "Astral Rejection: Psychedelische electro metal"

Plaats als eerste een reactie, vraag of opmerking bij dit artikel. Reacties moeten voldoen aan de huisregels van InfoNu.
Meld mij aan voor de tweewekelijkse InfoNu nieuwsbrief
Ik ga akkoord met de privacyverklaring en ben bekend met de inhoud hiervan
Infoteur: Picobeertje
Gepubliceerd: 06-03-2013
Rubriek: Muziek en Film
Subrubriek: Muziek
Recensies…
Deze rubriek bevat artikelen welke naast objectieve informatie ook subjectieve informatie in vorm van een recensie bevat.
Schrijf mee!