InfoNu.nl > Muziek en Film > Muziek > Grauwe, apologetische Japanse metal met Withering to Death
recensie

Grauwe, apologetische Japanse metal met Withering to Death

Grauwe, apologetische Japanse metal met Withering to Death Withering to Death is een zeer intense, grauwige plaat van Japanse band Dir en Grey. Met experimenteel computer werk en innoverende instrumenten zoals sitar weten ze ook met Withering to Death weer iets heel bijzonders neer te zetten. Maar zijn alle nummers even sterk?

Dir en Grey

Dir en Grey is een Japanse heavy metal band geformeerd in 1997, Osaka. Het genre van de band is moeilijk te definiëren door verschillende stilistische veranderingen in hun muziek. Ze worden echter gezien als een Japanse metal band ondanks de soms grote veranderingen in hun acht studio albums. Dir en Grey heeft nog altijd de oorspronkelijke line-up: Kyo, Kaoru, Die, Toshiya en Shinya. Hun laatste album kwam uit in 2011: Dum Spiro Spero en voor april 2013 staat een nieuwe EP in de planning met een nieuw lied en 6 opnieuw gemasterde tracks. De acht albums van de band zijn als volgt:
  • Gauze (1999)
  • Macabre (2000)
  • Kisou (2002)
  • Vulgar (2003)
  • Withering to Death. (2005)
  • The Marrow of a Bone (2007)
  • Uroboros (2008)
  • Dum Spiro Spero (2011)

Withering to Death

  1. Merciless Cult
  2. C
  3. Saku
  4. Kodoku Ni Shisu, Yue Ni Kodoku
  5. Itoshisa Ha Fuhai Nitsuki
  6. Jesus Christ R 'N'R
  7. Garbage
  8. Machiavellism
  9. Dead Tree
  10. The Final
  11. Beautiful Dirt
  12. Spilled Milk
  13. Higeki Ha Mabuta Wo Oroshita Yasashiki Utsu
  14. Kodou

Sfeerbeschrijving en instrumentgebruik

Withering to Death is het vijfde studio album van Dir en Grey en opnieuw weten de Japanse metal fanaten hun passie duister over te brengen. De hopeloze zang over de plaat is perfect af gemixt met duistere grunts en intens hoge schreeuw kreten. Gitaren spelen heftig weg en de grauwe tinten die maar al te mooi naar voren komen zijn zeer welkom. Withering to Death kent zijn sentimenten met bijvoorbeeld het prachtige The Final die opent met experimentele computer beats maar ook genoeg zware lusteloosheid en apathie met de opzwepende metal tracks Jesus Christ R'N'R, Garbage en Spilled Milk. Qua tekst moet je je er helaas over heen zetten dat het wel allemaal in het Japans is (dit is de eerste plaat die zowel in Europa, Noord-Amerika en Zuid-Korea werd uitgegeven) maar online zijn vertalingen te vinden voor elke track. Daar komt bij dat de band zich met later werk heeft ingezet hun boodschappen te internationaliseren; Ze geven Engelse versies uit van hun Japanse tracks. Withering to Death is heerlijk rauw maar toch ook vol intense emotie, van begin tot eind zijn de ritmes heerlijk schuddend. Daar komt bij dat de band een fantastische bassist heeft die lome en verdoofde noten speelt zoals niet veel dat kunnen.

Uitblinkende nummers

3: Saku

Saku opent met kille schreeuw kreten en twee ritmes die dwars door elkaar heen lopen. Wanneer het intense geheel wat afneemt komt een grauwe, donkere melodie naar voren. Sitar noten worden dromerig over de track heen gespeeld en de sluipende zang jaagt je soms de stuipen op het lijf. Saku heeft eigenlijk alles: Een doordringende intro, ontzettend veel groove en heerlijk zwarte refreinen waarin schone zang apologetisch naar voren komt. Saku heeft een sfeer zoals alleen Dir en Grey dat kan brengen en de mannen laten dit nog veel meer naar voren komen over heel hun plaat verdeeld.

7: Garbage

Garbage begint met lage grunts en ontzettend ritmische, donkere gitaar slagen. Scratches en ruis computer samples horen we op de achtergrond overkomen wanneer de zang wegvalt en plaats maakt voor een passage van verdoofd drumwerk en opnieuw zwaar gitaarwerk. Garbage lijkt van begin tot eind niet in te houden en al hoewel de anticipatie niet te vinden is gaat de hele track vrij hard los. De gitaren zijn zo geprogrammeerd dat ze echt uit je speakers lijken te springen en dit zorgt dan ook voor een intense overdraging van energie. Met een fantastische breakdown en genoeg provocerende geluiden sluit Garbage af.

10: The Final

The Final begint met experimentele computer beats en uitgedraaide, volle pads. Wanneer ijzige gitaren inzetten komt ook de drum langzaam op en wanneer een inkomend ruis geluid de intro afsluit horen we mystiek sitar werk en voor Dir en Grey vrij melodieuze gitaarpartijen. Met een statisch en opzwepend ritme en pakkende melodie veroverd The Final zijn luisteraars op een stuk meer geëmotioneerde manier dan de andere grauwe tracks op deze metal plaat. The Final is dan ook een van de bekendere tracks van de band en al hoewel het al vrij zuiver overkomt kent het een abrupte overgang waarin schreeuwende vocalen en paniekerige gitaren de sfeer overnemen. The Final is een goede afwisseling voor de plaat en daarbij ook nog eens een fantastische track op zichzelf.

12: Spilled Milk

Spilled Milk begint met onheilspellende gitaar ritmes en opgefokte cymbalen. Al snel is de overgang gemaakt en horen we opnieuw de typerende mystieke instrumenten die Dir en Grey vaak gebruiken: Korte sitar klanken en wat lijkt op een soort verdraaide piano zetten samen in over de opgefokte gitaren. De focus ligt erg veel op het drumwerk in dit nummer: Zo zijn er veel drum-fills, breaks en andere percussie overgangen die Spilled Milk in motie zetten. Opnieuw vlakt het mysterieuze en duistere af tegen intense refreinen van schone zang en dronken basgitaar. De vage piano had van mij iets meer tastbaar mogen zijn maar dit neemt niet weg dat Spilled Milk opnieuw een knap werkje experimentele metal is. De polyritmiek later in het nummer is ook fantastisch gedaan met haakse drums en scheurend gitaarwerk.

Prijs

18,99 - 25,99

Coverdesign

Op de voorkant zien we een soort witte sculptuur wat lijkt op een verdorde boom. Links bovenin zijn band en album naam mysterieus ingegrift.

Conclusie

Withering to Death is als je alle albums van Dir en Grey pakt niet het meest experimentele werk of het meest vernieuwend, toch heeft het wel een paar singles uitgebracht en daarmee mag ook gezegd worden dat het zeker veel toffe nummers bevat: Zo heb je het provocerende en swingende Jesus Christ R'N'R die op een of andere manier prachtig afvlakt tegen het intens geëmotioneerde The Final waarin computer beats, warme synthesizers en uiterst melodieuze gitaren de luisteraar plezieren. Daarnaast mag je ook gewoon heerlijke grauwheid en wanhoop verwachten met de zware gitaar partijen in Garbage, SAKU en Spilled Milk. Als je nooit naar Japanse muziek hebt geluisterd is het misschien even wennen maar Kyo weet als geen ander hoe hij diepe grunts en schelle kreten pakkend kan maken en ook op het podium is deze band een van de meest inspirerende en controversiële ooit. Dus als je van metal houdt en je bent op zoek naar iets intens maar ook vernieuwends: Ga naar de winkel voor Withering to Death van Dir en Grey!
© 2013 - 2019 Picobeertje, het auteursrecht (tenzij anders vermeld) van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van de infoteur is vermenigvuldiging verboden.
Gerelateerde artikelen
Metal, niet alleen satan en geweldMetal, niet alleen satan en geweldMetal, voor veel mensen een directe associatie met de duivel, harde muziek, jongens en mannen met lang haar en geweld. V…
Heavy Metalbands - Iron MaidenIron Maiden rockt al ruim 30 jaar, de band werd opgericht in 1975 door de basgitarist van de band: Steve Harris. Iron Ma…
Emo - JongerencultuurEmo is een stijl die van oorsprong is ontstaan uit nieuwe muziek in de jaren 90 van de vorige eeuw. Emo's worden vaak ge…

Reageer op het artikel "Grauwe, apologetische Japanse metal met Withering to Death"

Plaats als eerste een reactie, vraag of opmerking bij dit artikel. Reacties moeten voldoen aan de huisregels van InfoNu.
Meld mij aan voor de tweewekelijkse InfoNu nieuwsbrief
Ik ga akkoord met de privacyverklaring en ben bekend met de inhoud hiervan
Infoteur: Picobeertje
Gepubliceerd: 13-03-2013
Rubriek: Muziek en Film
Subrubriek: Muziek
Recensies…
Deze rubriek bevat artikelen welke naast objectieve informatie ook subjectieve informatie in vorm van een recensie bevat.
Schrijf mee!